Το ποδόσφαιρο υποκλίθηκε στην Ισπανία αλλά έκλαψε για τον Μέσι και το συγκινητικό, βαρύ αντίο του στην εθνική Αργεντινής, σε μία στιγμή που θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο δύσκολες εικόνες διαχρονικά.
Και πιάνεις τον μικρό ή και μεγάλο σου εαυτό να αναβιώνει όλα όσα έζησε την εποχή κυριαρχίας του Μέσι σε Μπαρτσελόνα και εθνική Αργεντινής. Φυσικά, βάζουμε μέσα και τις δύσκολες στιγμές, με τις αποτυχίες της Αλμπισελέστε ως το 2020 και το άδικο αντίο στους Μπλαουγκράνα. Όλες οι εικόνες μαζί, συνθέτουν την πιο όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία της σύγχρονης εποχής.
Μία ιστορία που θα έχουν να διηγούνται και οι επόμενες γενιές, όπως η δική μου με τον Μαραντόνα και τον Πελέ. Δεν χρειάζεται να τον έχεις δει ή να τον έχεις ζήσει, για να αντιληφθείς το ποδοσφαιρικό του μεγαλείο. Αν, από την άλλη, έχεις ζήσει κάθε στιγμή από το ξεκίνημά του πίσω στο 2005 μέχρι το last dance του 2026 (σε Παγκόσμια Κύπελλα), τότε μόνο ευλογία μπορείς να νιώθεις.
Είναι, πραγματικά, από τις στιγμές που δεν βρίσκεις τα λόγια. Αφήνεις την καρδιά και τις αναμνήσεις να σε συνεπάρουν. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αν αγαπάς το ποδόσφαιρο, δεν μπορείς να το δεις με άλλη, πιο ψυχρή ματιά.
Γιατί αυτός είναι το ποδόσφαιρο. Αυτός, σε μεγάλο βαθμό, μάς έκανε να το δούμε όπως δεν το έχουμε ξαναδεί. Αυτός μας χάρισε μοναδικές στιγμές μαγείας, δάκρυα χαράς, ενθουσιασμού και τώρα ένα βουρκωμένο, ένα πληγωμένο «αντίο» κι ας ξέρει και ο ίδιος μέσα του πως έχει καταφέρει τα πάντα.
Την Κυριακή, μετά τον τελικό και τον πανάξιο παγκόσμιο τίτλο της Ισπανίας, λύγισε. Δεν ήταν τόσο για την ήττα, όσο για το γεγονός πως αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη μεγάλη σκηνή (τη μεγαλύτερη) του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ήταν το δικό του συγκινητικό αντίο στους οπαδούς της Αλμπισελέστε, ο δικός του τρόπος να πει «ευχαριστώ» κι ας του τα χρωστάμε όλα εμείς.
Με δύο λέξεις; Λιονέλ Μέσι. Pulga.
ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ, ΝΙΩΣΤΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΤΗ ΔΙΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΕΥΛΟΓΗΘΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ
Στεγνά είναι ακόμα τα δάκρυα για τον Μέσι και τη δική του Αλμπισελέστε, αλλά υπάρχει και μία νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια, που είναι αποκρουστικά καλή σε όλα της. Κι όταν λέμε αποκρουστικά, εννοούμε για τον ουδέτερο φίλαθλο που περίμενε έναν πιο ανταγωνιστικό τελικό σε όλα τα επίπεδα. Αμ δε!
Αυτή η Ισπανία του Ντε Λα Φουέντε αναβίωσε την απόλυτη κυριαρχία από το 2008 έως το 2012, με δύο κατακτήσεις Euro και ενδιάμεσα το πρώτο Μουντιάλ στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής. Έβλεπες χθες στη Νέα Υόρκη μαζεμένο το παρεάκι εκείνης της εποχής, με Πουγιόλ, Κασίγιας, Ράμος, Τσάβι, Ινιέστα και σε έπιανε μία βαθεία νοσταλγία. Για αυτούς, όμως, ήταν η συνέχιση μίας αυτοκρατορίας που όμοιά της δεν έχει δει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Διότι όταν οι Ισπανοί το παίρνουν στα σοβαρά, δεν βλέπουν κανέναν. Κι αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά. Στον τελικό του Νιου Τζέρσι, το πήγαν σε άλλο level και για όσους έχουμε παρακολουθήσει ολόκληρο το τουρνουά και κάθε δευτερόλεπτο από τα ματς των δύο φιναλίστ, δεν μας προκάλεσε και τόση μεγάλη εντύπωση τα όσα είδαμε σε 123 λεπτά.
Οι Ισπανοί αυτό έχουν μάθει. Να κυριαρχούν παντού, να ζαλίζουν τον αντίπαλο με το τακτικό masterclass, η αποκορύφωση του οποίου είναι στον χώρο του κέντρου με τον «βασιλιά» Ρόδρι. Να μην τους αφήνουν να πάρουν ανάσα.
Αυτό το έργο, στα καλύτερά του, είδαμε και στον τελικό με την Αργεντινή, που πρέπει να νιώθει περήφανη και ευγνώμων στον… Μεσία της, για το γεγονός πως παρότι ήταν μία μέτρια ομάδα, είχε ψυχή και κυρίως τον κορυφαίο παίκτη όλων των εποχών σε «goat mode» ακόμα και στα 39 του. Αυτό ήταν που δεν περίμενε κανείς σε τέτοιο βαθμό, γι’ αυτό και ξεκινούσε αρκετά πιο πίσω στα προγνωστικά, τα οποία ωστόσο κατάφερε να ανατρέψει.
Επιστρέφουμε στους Ισπανούς, που τα έκαναν όλα σωστά στο γήπεδο και στο τέλος, ακόμα και Αργεντινή να υποστήριζες, έλεγες «ας το βάλουν, ας τελειώσει το μαρτύριο κι ας φτάσαμε στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης».
Αλληλοκαλύψεις σαν να μην υπάρχει αύριο, τρομερές αντοχές, ασύλληπτα αθλητικά προσόντα και μία ομάδα που «γεννήθηκε» για να κυριαρχεί. Όχι απλώς να πρωταγωνιστεί.
Σαν την Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα ένα πράγμα. Αιχμαλωσία στον αντίπαλο και τρόπαια παντού, με κάθε τρόπο, όπως θέλει, όποτε θέλει. Με τον τρόπο που αυτή ορίζει.
Απλώς, αυτή η Ισπανία δεν έχει… Μέσι. Υπάρχει ο αστερισμός του Λαμίν Γιαμάλ, που όμως είναι ο ένας αστέρας ανάμεσα στους πολλούς. Είναι ΟΜΑΔΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία και δεδομένα θα πρωταγωνιστήσουν και στα επόμενα τουρνουά. Πρωταγωνιστήσουν έγραψα ε; Κυριαρχήσουν, είναι η σωστή λέξη, όπως γράψαμε και πιο πάνω. Δεν τους αρκεί να πρωταγωνιστούν. Αυτό μαθαίνουν και από μικρά στη Μασία και σε κάθε μεγάλη σχολή του ισπανικού ποδοσφαίρου.
Και στην τελική, ίσως έτσι να το ήθελε το ίδιο το ποδόσφαιρο. Να ηττηθεί ο Μέσι, στο last dance του, από το… δημιούργημά του. Όχι μόνο δικό του, γιατί εκείνη η Μπαρτσελόνα ήταν επίσης του Τσάβι, του Ινιέστα, του Ετό, του Βίγια και των υπολοίπων, αλλά το πιάσατε το νόημα.
«Έφτασες στον Όλυμπο Λίο. Δεν έχει πιο πάνω».
