Ο Ολυμπιακός είναι από την περασμένη Κυριακή πρωταθλητής Ευρώπης ξανά, τερματίζοντας μια αναμονή που διήρκεσε 13 χρόνια. Υπήρξαν περιστάσεις κατά τις οποίες οι Ερυθρόλευκοι θα μπορούσαν να έχουν συντομεύσει κατά πολύ αυτό το χρονικό διάστημα; Προφανώς υπήρξαν, αρχής γενομένης από το 2022. Αφήνω εκτός τα φάιναλ φορ του 2015 και του 2017 διότι η παρουσία και μόνο των Ερυθρολεύκων εκεί συνιστούσε τεράστια υπέρβαση.
Κάτι που αποτυπώθηκε εύγλωττα στην εικόνα εκείνων των τελικών, αφού η ομάδα έδειχνε ανήμπορη να ακολουθήσει τον ρυθμό των γηπεδούχων Ρεάλ και Φενέρ αντίστοιχα. Ίσως να μην ήταν τυχαίο το γεγονός ότι επρόκειτο για τις δυο μακράν χειρότερες εμφανίσεις του Βασίλη Σπανούλη στην καριέρα του σε τελικούς. Για ένα σύνολο που είχε ως ακρογωνιαίο λίθο έναν συγκεκριμένο παίκτη, δεν υπήρχε η πολυτέλεια μιας κακής βραδιάς του.
Στο Βελιγράδι ο Ολυμπιακός είχε τον ενθουσιασμό, είχε την εξέδρα (οι εικόνες εκείνων των ημερών είχαν προκαλέσει και το προφητικό tweet του Εβάν Φουρνιέ «αν μια κάποια μέρα έπρεπε να γυρίσω στην Ευρώπη και είχα τη δυνατότητα να διαλέξω πού να πάω, νομίζω ότι θα πήγαινα στον Ολυμπιακό»), αποδείχθηκε όμως ότι δεν είχε όμως κάποιον μπροστάρη για την κρίσιμη ώρα, ο οποίος θα έδινε λύσεις και κουράγιο στους υπόλοιπους. Στα τελευταία 6:47 του ημιτελικού με την Εφές οι Πειραιώτες έβαλαν ένα καλάθι όλο κι όλο με τον Χασάν Μάρτιν και άλλες τρεις βολές (δυο του Σλούκα και μια του Ντόρσεϊ που έκλεισε το ματς με 1/4).
Το ότι απέναντι σε μια ομάδα που είχε Μίτσιτς, Λάρκιν και Μπράιαντ σε εξαιρετική κατάσταση ο Ολυμπιακός έχασε τελικά στο σουτ, επίσης ως υπέρβαση μπορεί να αντιμετωπιστεί. Στη δε κόντρα μεταξύ Αταμάν και Μπαρτζώκα νομίζω ότι πλέον δεν τίθεται θέμα για το ποιος είναι ο μακράν καλύτερος προπονητής: αρκεί να βγείτε μια βόλτα πέριξ του ΟΑΚΑ και να ρωτήσετε όποιον οπαδό του Παναθηναϊκού βρεθεί μπροστά σας. Ακόμα και μέσα στον πόνο του, κατά πάσα πιθανότητα θα απαντήσει με ειλικρίνεια…
Στον τελικό του Κάουνας ο Ολυμπιακός έδειχνε πιο έτοιμος από ποτέ να επιστρέψει στην κορυφή, όμως το σύμπτωμα της απουσίας ενός μπροστάρη στα κρίσιμα έκανε ξανά την εμφάνισή του. Μετά το μεγάλο τρίποντο του Βεζένκοφ για το 74-67 στα 6:02 πριν τη λήξη, οι Ερυθρόλευκοι βρήκαν μόνο ένα καλάθι εντός πεδιάς (του Κάνααν) και τέσσερις πόντους συνολικά. Εκείνη τη βραδιά ο Βεζένκοφ έβαλε 29 πόντους (έστω με 2/8 τρίποντα) και ο Ισαΐας 21 με δυο χαμένα σουτ όλα κι όλα. Μαζί με τους 14 του ΜακΚίσικ συζητάμε για 64 συνολικά, ωστόσο η σπουδαία εμφάνιση των πρώτων 34 λεπτών πήγε στράφι και τον λόγο τον εξήγησα.
Αυτό το «μοτίβο που δεν μπορεί να αγνοηθεί» το επισήμανα πέρυσι λίγο πριν το φάιναλ φορ του Άμπου Ντάμπι, εκεί όπου ο Ολυμπιακός βρήκε μεν μπροστάρη αλλά δεν είχε κανέναν άλλον να κρατήσει τα μπόσικα από το πρώτο λεπτό. Ο Φουρνιέ είχε κάνει ματς καριέρας στον ημιτελικό και το ξέσπασμά του μετά τη λήξη ήταν η πιο οδυνηρή σκηνή ήττας που θυμάμαι. Οι Ερυθρόλευκοι είχαν πάει και πάλι ως πρώτοι στην κανονική περίοδο, είχαν κάθε λόγο να νιώθουν φαβορί αλλά στο μεταξύ το πράγμα κάπου στράβωσε. Το ότι κάποιοι παίκτες δεν ήταν στο 100% το δέχομαι ως δικαιολογία αλλά εν μέρει: ούτε ο Εβάν ήταν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε από το να κάνει τα απίθανα που έκανε. Το περσινό λοιπόν, συγκαταλέγεται στις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες δεδομένου ότι το ρόστερ ήταν σαφώς καλύτερο αλλά και πιο ώριμο από εκείνο του Κάουνας.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή από το Βελιγράδι κι έπειτα, ο Ολυμπιακός αναγνωρίζεται ως η κορυφαία ομάδα της Euroleague από την μπασκετική Ευρώπη, προφανώς με εξαίρεση το 2023/24 όπου ακόμα και η παρουσία στο φάιναλ φορ έμοιαζε με θαύμα. Πέρυσι, ο Αντρέα Τρινκιέρι είχε αποκαλύψει μια κουβέντα με τον τότε βοηθό του στην Μπάγερν, κατά την οποία είχε παρομοιάσει τους Ερυθρόλευκους με τη Βραζιλία του 1970, την ομάδα-σύμβολο του θεαματικού ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα.
Τα εγκώμια του νέου τεχνικού του ΠΑΟΚ ξέφευγαν κατά πολύ από τα τετριμμένα λόγια αβροφροσύνης που συνήθως χρησιμοποιούν οι προπονητές για τους αντιπάλους τους. Με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη αναφορά του Τρινκιέρι προέρχεται από τη σεζόν του Κάουνας (2022/23), καταλαβαίνει κάποιος τον θαυμασμό που προκαλούσε η αγωνιστική φιλοσοφία του Ολυμπιακού εδώ και μια τετραετία.
Υπάρχει κι άλλη πρωτοφανής αναφορά από εκείνη τη σεζόν. Το διάσημο Forbes αποθέωνε τους Ερυθρόλευκους ως «την καλύτερη ομάδα του κόσμου εκτός NBA» λίγες εβδομάδες πριν το φάιναλ φορ στη λιθουανική πρωτεύουσα, με εγκώμια και αναλύσεις που δεδομένα δεν έχουν γραφτεί για καμιά άλλη ευρωπαϊκή ομάδα, τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω. Κι αν κάνω λάθος, μπορεί κάποιος να μου στείλει αντίστοιχο άρθρο που να με διαψεύδει…
Η φετινή ήταν η τρίτη σεζόν καθολικής αναγνώρισης στην τελευταία τετραετία. Μόλις λίγες ώρες πριν τον τελικό, η Marca ενημέρωνε πως «η Ρεάλ θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό, την καλύτερη ομάδα της ηπείρου». Χωρίς υστερόγραφα και χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Κάτι ανάλογο ίσχυε και πέρυσι στα πλέι οφ όπου η Ρεάλ πικράθηκε από τους Ερυθρόλευκους: μετά το Game 1 ο βοηθός του Τσους Ματέο, Πάκο Ρεδόνδο, έλεγε πως «για μένα ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη και έχει έναν φοβερό προπονητή».
Αν συμπυκνώσουμε όλα τα παραπάνω και αναλογιστούμε πως έστω και με καθυστέρηση τριών ετών ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που δικαιούταν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στη Euroleague, θα πρέπει να είσαι παράφρων για να αφήσεις οποιοδήποτε υπονοούμενο εναντίον του. Όταν μάλιστα η κούπα έρχεται μετά από πρωτιά στην κανονική περίοδο, με σαρωτική συνολική διαφορά πόντων και με σκούπα στα πλέι οφ, για να αμφισβητήσεις το κατόρθωμα θα πρέπει εκτός από παράφρων να ανήκεις και στην κατηγορία των δημοσιογράφων που είχε εύγλωττα περιγράψει κάποτε ο Τιμούρ Κετσπάγια…
Ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός είχε παίξει φέτος το χειρότερο μπάσκετ στην Ευρώπη, τα πεπραγμένα των προηγούμενων ετών θα ήταν αρκετά για να κάνουν οποιονδήποτε μη παράφρονα να παραδεχθεί ότι την κούπα αυτή του τη χρωστούσε το άθλημα. Τώρα βέβαια, δεν ξέρω τι νόημα έχει το να προσπαθεί κάποιος να συζητήσει σοβαρά με ανθρώπους που είδαν «αδικία σε βάρος της Ρεάλ» ενώ οι διαιτητές προσπάθησαν να αλλοιώσουν τον τελικό με το σφύριγμα-έκτρωμα στο flopping του Καμπάτσο. Όταν μάλιστα πρόκειται για αρνητές της επίσημης απολογίας της FIBA προς την Μπαρτσελόνα για τον τελικό του 1996, τα λόγια είναι περιττά και τον λόγο έχουν τα φάρμακα.
Η ιστορία έχει καταγράψει τέσσερα κρυστάλλινα πρωταθλήματα Ευρώπης για τον Ολυμπιακό. Όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί το λένε όλοι οι ουδέτεροι. Όπως έχει καταγράψει την επίσημη συγγνώμη της FIBA στην Μπαρτσελόνα σε τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και καταλανικά) προκειμένου οι Ισπανοί να μην προσφύγουν στο CAS και τινάξουν στον αέρα το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Και πάνω απ’ όλα, όπως έχει καταγράψει το μοναδικό και ανεπανάληπτο παγκοσμίως φαινόμενο ορισμού δυο διαιτητών σε τέσσερα σερί ματς της ίδιας ομάδας και μάλιστα στα τελευταία και πιο κρίσιμα της σεζόν. Ντιφαλά και Μπελόσεβιτς έγιναν για μερικές εβδομάδες μέλη της αποστολής του Παναθηναϊκού αλλά αυτό ήταν κάτι φυσιολογικό για όσους θεωρούσαν κανονικότητα τη σκοτεινή εποχή Βασιλακόπουλου ή τις παραγγελιές για τους ορισμούς διαιτητών από τον ιδιοκτήτη μιας ομάδας.
Το τι έχω διαβάσει αυτές τις μέρες δεν περιγράφεται. Μέχρι και υπαινιγμούς περί ευθύνης του Ολυμπιακού για οτιδήποτε μπορεί να πήγε λάθος σε οργανωτικό επίπεδο πήρε το μάτι μου. Για μια διοργάνωση υπό την αιγίδα της Euroleague, της ελληνικής πολιτείας αλλά και εκείνων στους οποίους έχει παραχωρηθεί το γήπεδο εδώ και μερικά χρόνια, δεν έφταιγαν όλοι οι παραπάνω – ή τέλος πάντων μόνοι αυτοί – αλλά (και) ο Ολυμπιακός.
Ο μέσος άνθρωπος είναι γονιδιακά εξοπλισμένος με το ελάττωμα της δεκτικότητας ακόμα και στην πιο εξοργιστική ηλιθιότητα, φτάνει αυτή να εξυπηρετεί τις ήδη διαμορφωμένες αντιλήψεις του. Μεσάνυχτα να είναι έξω, αυτός θα πιστέψει ότι είναι μέρα αν τον συμφέρει και το δει κάπου γραμμένο. Αν μάλιστα έχει εκτεθεί επί μακρόν στην τοξικότητα δημοσιογραφικών βόθρων που έχουν επενδύσει στην οπαδική απελπισία του, κλάφτα Χαράλαμπε.
Στο τέλος της χθεσινής συνέντευξης Τύπου ο Γιώργος Μπαρτζώκας κλήθηκε να σχολιάσει τις δηλώσεις που έκανε ο Σκαριόλο τρεις μέρες μετά τον τελικό του ΟΑΚΑ, κατά τις οποίες διαπίστωσε «αδικία» σε βάρος της Ρεάλ. Για το αν… αδικήθηκε η Ρεάλ αλλά και για το κατά πόσο είναι σπάνιο ή όχι το φαινόμενο να γκρινιάζουν οι κακομαθημένοι Μαδριλένοι μετά από κάθε ήττα (σε οποιοδήποτε σπορ), μπορείτε να διαβάσετε όσα έγραψε ο Mythbuster του ΑΘΛΟΥ με αφορμή το ατυχέστατο στόρι του Δ. Γιαννακόπουλου που σοφά και δικαιολογημένα κατέβηκε λίγο μετά τη δημοσίευση του εν λόγω άρθρου.
Πέρα από τα χοντρά καρφιά στον άνθρωπο που σε συλλογικό επίπεδο έχει τρία πρωταθλήματα (το τελευταίο πριν από 20 χρόνια) και ένα Eurocup σε 37 χρόνια καριέρας και που έπαιξε για πρώτη φορά τελικό Euroleague στα 65 του, η τοποθέτηση του Μπαρτζώκα αποτελεί έναν ύμνο στην αντιολυμπιακή προπαγάνδα των δημοσιογραφικών βόθρων. Αυτούς που βρίζουν ακόμα και οι οπαδοί της ομάδας του ιδιοκτήτη τους και που κατά καιρούς τους κοροϊδεύουν μέχρι και οι οπαδοί της ομάδας του – όχι και τόσο – κρυφού «υποστηρικτή» τους:
«Αυτό που εμείς κάνουμε τόσα χρόνια είναι να ασχολούμαστε με την ομάδα μας. Δεν έχουμε καταφύγει ποτέ σε μεθόδους να μετράμε πόσες βολές παίρνει κάποιος. Ο Παναθηναϊκός το 2024 είχε τις περισσότερες βολές και τις λιγότερες εκτελεσμένες εναντίον του. Τότε δεν ήταν ένα θέμα. Φέτος, ο Ολυμπιακός που είχε περισσότερες βολές έγινε αντικείμενο προπαγάνδας.
Δεν έγινε ίδιο αντικείμενο όταν η Ευρωλίγκα είπε συγγνώμη για το κόψιμο του Βράνκοβιτς στην Μπαρτσελόνα. Κατανοούμε την κατάσταση, γενικά η κοινωνία είναι τέτοια που πάντα αντί να επικεντρωνόμαστε στον εαυτό μας, κάνουμε την προσπάθεια να υποτιμήσουμε κάτι άλλο.
Το σέβομαι γιατί κάποιοι είναι επαγγελματίες, το κάνουν καθημερινά, έχουν έναν ωραίο τρόπο, αλλά όπως είδατε στην ομάδα που ήταν πρώτη στην κανονική διάρκεια, παίζει χρόνια στα Final Four, περάσαμε sweep και κερδίσαμε την περσινή πρωταθλήτρια με 20 πόντους και κερδίσαμε και ένα δύσκολο παιχνίδι με τη Ρεάλ όπως εξελίχθηκε, αν ψάχνουμε ένα δύο σφυρίγματα για να πούμε το φάουλ του Καμπάτσο ή οτιδήποτε…
Θα έλεγα ότι καμία διαιτησία (σ.σ. που επιθυμεί να σε αδικήσει) δεν σε αφήνει να παίζεις την ίδια σκληρή άμυνα για 40′ και καμία διαιτησία στο 88-83 δεν σου δίνει φάουλ στην κλωτσιά του Καμπάτσο στον αέρα (σ.σ. το εξόφθαλμο flopping στον Γουόκαπ που αντί να τιμωρηθεί, έφερε τρεις βολές στη Ρεάλ) για να μπεις στο παιχνίδι. Η Ρεάλ είναι τεράστιος σύλλογος αλλά είμαστε και εμείς και δεν θα καταφύγουμε ποτέ σε τέτοια. Δίνουμε το χέρι και φεύγουμε. Μπορεί να μας πειράζει προφανώς που δεν κερδίζουμε, αλλά δεν θα καταφύγουμε ποτέ σε τέτοιες μεθόδους».
Για το πέναλτι-μαρς στον Στέλιο Γιαννακόπουλο που έπνιξε ο χασάπης Κρουγκ, για το χέρι του Ρομπέρτο Κάρλος που κατάπιε ο εκδοροσφαγέας Μερκ, για τα βήματα του Γιουλ στο Κάουνας αλλά και τα δυο φάουλ του Ταβάρες σε 36 λεπτά που έπαιζε ανελέητο ξύλο με τρεις διαφορετικούς σέντερ, όλοι οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα ήθελαν να δουν την ομάδα τους να παίρνει την κούπα με ανύπαρκτο φάουλ σε νεκρό χρόνο κόντρα στη Ρεάλ. Αντιθέτως, οι διαιτητές λίγο έλειψε να αλλοιώσουν τον τελικό με το χυδαίο σφύριγμα που έδωσε τρεις βολές στον Καμπάτσο αντί για τεχνική ποινή
Οι Μαδριλένοι είναι λάτρεις του 100-0 πολύ πριν το παραδεχτεί δημόσια ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Το ότι οπαδικά υπήρχε παραδοσιακά μια μεγάλη συμπάθεια των παναθηναϊκών στη Ρεάλ προφανώς δεν είναι τυχαίο, πέρα από τους όποιους πολιτικούς – καθεστωτικούς συνειρμούς. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που τύχει κάποτε η Ρεάλ να αδικηθεί σε κάποια κρίσιμη περίσταση, οι άνθρωποί της μπορούν απλώς να βγάλουν τον σκασμό γιατί το αίμα των αντιπάλων της δεν πρόκειται να ξεπλυθεί ποτέ.
Το προηγούμενο ΕΥΘΕΩΣ είχε τίτλο «Ο Ολυμπιακός πρωταθλήτής Ευρώπης: Η μεγαλύτερη εκδίκηση στην ιστορία του αθλητισμού». Προφανέστατα η εκδίκηση αναφερόταν στον συμβολισμό της τοποθεσίας όπου έκλεισε θριαμβευτικά ένας κύκλος. Δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση για το ποιος πόνεσε πραγματικά με όλα όσα εκτυλίχθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο ΟΑΚΑ. Ευτυχώς που δεν ζούμε σε κανονική χώρα γιατί σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να υπήρχαν ακόμα και σοβαρές νομικές συνέπειες για το… χιουμοράκι του βιολογικού καθαρισμού με στολές χημικού πολέμου.
Οι συνειρμοί από τις εμετικές εικόνες που πρόβαλε η ΚΑΕ ΠΑΟ είναι προφανείς: ψεκάζουμε γιατί κάποιο κατώτερο, μιαρό είδος μόλυνε τα καθίσματα που κάθονται οι «Άριοι»(;) οπαδοί της ομάδας μας. Επαναλαμβάνω, σε κανονική χώρα θα υπήρχαν νομικές συνέπειες για κάτι τέτοιο αν όχι αυτεπάγγελτα, τότε σίγουρα μετά από προσφυγή του θιγόμενου συλλόγου που τυχαίνει να εκφράζει μερικά εκατομμύρια οπαδών. Εδώ η υπόθεση αντιμετωπίστηκε με ένα «χαχα» και όλα καλά.
Κανείς «αντικειμενικός» δικαιωματιστής δεν είδα να σχολιάζει το παραπάνω και είναι να απορείς (αστειεύομαι προφανώς, ουδείς απορεί) πώς τους ξέφυγε κάτι τέτοιο. Αναφέρομαι σε αυτούς που το παίζουν σκεπτόμενοι, εκλεπτυσμένοι και ευαίσθητοι, καταχρώμενοι πολλές φορές τον χώρο ενός αθλητικού ΜΜΕ για να θίξουν καταστάσεις παντελώς άσχετες με τον αθλητισμό. Αν θέλετε τη γνώμη μου πάντως, προτιμώ απείρως περισσότερο έναν «αναίσθητο» από κάποιον κατά παραγγελία και επιλεκτικά «ευαίσθητο»…
ΥΓ. Οι Αγγελόπουλοι ξέρουν ότι αυτοί πληρώνουν και ότι το μεγαλύτερο μέρος της δόξας πηγαίνει στους πρωταγωνιστές. Συνεπώς δεν έχουν συμπλέγματα με το «ποιανού είναι η ομάδα» και ποιος θα παίρνει τα περισσότερα εύσημα. Το λέω επειδή κάποιος κάποτε φέρεται να είχε πει ούτε λίγο ούτε πολύ πως «καλύτερα που δεν ήρθε η κούπα στο Κάουνας γιατί θα έλεγαν όλοι ότι την πήρε ο Μπαρτζώκας»…
