Είναι από τα ματς που σού μένουν για μια ζωή. Θα θυμάσαι πού το είδες, πώς αντέδρασες, τι ένιωσες. Θα το διηγείσαι στα εγγόνια σου, όπως έκαναν οι δικοί μας παππούδες για εκείνο το αξέχαστο ματς του Ντιέγκο με το χέρι και το γκολ του Θεού. Τότε που σου έλεγαν με βεβαιότητα πως «αγόρι μου δεν θα βγεις άλλος σαν τον Μαραντόνα».
Παππού, όπου κι αν είσαι εκεί ψηλά, βγήκε. Βγήκε ο δικός μας Ντιέγκο. Και είναι υπέροχος σε κάθε άγγιγμά του. Σαν να μιλάει στην μπάλα, σαν την προστάζει. Ένας αναπόφευκτος μάγος με το 10 στην πλάτη, που κάνει τους πάντες να πιστεύουν, ακόμα κι όταν όλα είναι εναντίον του.
Λιονέλ Αντρές Μέσι το όνομά του. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Θα λέμε πως τον είδαμε στα prime του να τα καταφέρνει όλα και στα 39 του… να γυρνάει στο prime του. Μα να μην βλέπει κανέναν; Μα να έχει 9/11 ντρίμπλες, 4 πάσες-κλειδί και δύο μαγικές ασίστ σε ημιτελικό Μουντιάλ, με την πλάτη στον τοίχο; Μα πώς το κάνει κάθε φορά; Και δεν είναι μόνος. Έχει μαζί του μία πεινασμένη αγέλη που παίζει γι’ αυτόν, με αυτόν. Και ο καθένας για το χρώμα της φανέλας, για την ιστορία, για την πατρίδα πίσω στο Μπουένος Άιρες, στο Ροσάριο και σε κάθε αργεντίνικη γωνιά.
Αυτή την ομάδα δεν μπορείς να την κατηγορήσεις για «διαιτητική εύνοια» γιατί κάθε φορά θα σού αποδεικνύει ότι με την ψυχή της, θα τα ανατρέπει όλα. Είναι εκείνο το βλέμμα, εκείνο, το βλέμμα της ψυχής. Αυτό μένει στο φινάλε. Η φλέβα στο λαιμό, το λατίνικο πάθος, αυτή η πίστη ότι στο τέλος, όλοι μαζί, θα τα καταφέρουμε. Γιατί το ποδόσφαιρο, στην τελική, είναι πίστη. Μέσα στο χάος της τύχης, του ταλέντου, της τακτικής και της ποιότητας, όταν έχεις πίστη και τέτοια ψυχή, θα δικαιωθείς σε βάθος χρόνου.
Και η Αργεντινή, δικαιώθηκε. Αφού πρώτα τα έχασε όλα. Πρέπει να υποφέρεις για να φτάσεις στην κορυφή. Στην κορυφή που εσύ ορίζεις. Κι είναι βέβαιο ότι ακολουθώντας αυτή τη λογική, θα μείνεις σε αυτήν. Με ποδοσφαιρική συνέπεια, να εμπνέεις μια ολόκληρη γενιά. Γιατί ό,τι κι αν γίνει στον σπουδαίο τελικό της Κυριακής, οι Αργεντίνοι μάς έκαναν να πιστέψουμε, μέσα από το δικό τους όνειρο. Έφτασαν στην κορυφή του κόσμου, στην κορυφή της Λατινικής Αμερικής (ξανά) και στο σήμερα είναι σαν να τα κάνουν όλα ξανά από την αρχή. Αυτό είναι και το κλειδί της επιτυχίας.
Για να μην ξεφύγουμε κι εντελώς από το νόημα, ας μείνουμε στο σήμερα και στην… Κυριακή. Αυτός ο τελικός είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο. Period. Είναι ο Μέσι κόντρα στη χώρα που τού έμαθε να την κλωτσά στην πιο ωραία μελωδία που έχουμε ακούσει ποτέ στα χρονικά. Στη χώρα που πρώτα μαθαίνει να παίζει σωστό -από κάθε άποψη- ποδόσφαιρο και μετά να κυριαρχεί. Κόντρα στη χώρα που «γέννησε» την πιο μεγάλη του αγάπη, μετά την Αλμπισελέστε. Σχεδόν καρμικό, σίγουρα συγκινητικό, ο μισός πλανήτης το ήθελε και ο άλλος χαίρεται, στην τελική, που θα το δει.
Ισπανία – Αργεντινή, λοιπόν, για πρώτη φορά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, λες και έπρεπε να συμβεί τώρα. Ίσως το ματς του αιώνα, για πολλούς λόγους. Η Αγγλία δεν το άντεξε το βάρος, ξανά. Ο Τούχελ μπέρδεψε την ομάδα του και ξέχασε πως η Αργεντινή δεν είναι ούτε Μεξικό, ούτε Νορβηγία. Θα αντιδρούσε. Παγκόσμια πρωταθλήτρια είναι, με τον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών στη σύνθεσή της. Δηλαδή τι περίμενε ο Γερμανός; Ότι θα κοιμόταν ξανά ο… ποδοσφαιρικός Θεός;
Μα τον είχε απέναντί του. Στην απέναντι ομάδα. Μετά το γκολ του Γκόρντον, άλλαξε όλο το ματς. Οι Αργεντίνοι κυριάρχησαν παντού και με κάθε τρόπο. Ο Μέσι ήταν σαν να είπε (και πάλι)… «όχι σήμερα, όχι έτσι». Εξαιρετικά σπάνιος αυτός ο χαρακτήρας, ειδικά σε μία εθνική ομάδα που έχει μάθει να υποφέρει. Θέλει καρδιά… και καρύδια. Και τα έχουν, αποδεδειγμένα.
Τακτικά κυριάρχησαν, σε τελικές, σε xGoals, στις μονομαχίες, παντού. Και ο Μέσι, σε άλλον κόσμο. Κάπου ξεχωριστά από τους άλλους. Στον δικό του κόσμο, έναν ποδοσφαιρικό κόσμο που δημιούργησε κα μάς έχει χωρέσει όλους, σε έναν αιώνιο καμβά συναισθημάτων που δύσκολα θα ζωγραφιστεί ξανά στις καρδιές όλων των ποδοσφαιρόφιλων.
Σε ευχαριστούμε, Pulga. Για όλα.
