Η εθνική Αργεντινής, είτε τη συμπαθείς είτε όχι, μάς έχει χαρίσει τις περισσότερες συγκινήσεις σε Παγκόσμια Κύπελλα, σίγουρα στα δύο τελευταία. Αυτό που πανάξια κατέκτησε το 2022 κι αυτό που διεκδικεί φέτος στα γήπεδα της Αμερικής.
Η παρέα του Λιονέλ Μέσι δείχνει ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο. Όπως ακριβώς πριν 3,5 χρόνια στο Κατάρ, με την υποσημείωση ότι φέτος μοιάζει να είναι πιο κουρασμένη και προβλέψιμη ομάδα, με σαφώς μεγαλύτερα αμυντικά κενά και έλλειψη ποιοτικών εξτρέμ.
Βέβαια, όλα αυτά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν μπαίνει στο χορτάρι με τον κορυφαίο όλων των εποχών στη σύνθεσή της. Κάποιοι μπορούν να διαφωνήσουν με αυτό το statement, αλλά οι αριθμοί και κυρίως η ποδοσφαιρική μαγεία, τα λένε όλα. Παίκτης σαν τον Μέσι δεν θα ξαναβγεί, όσα ρεκόρ κι αν καταρριφθούν, όσους «Εμπαπέ» κι αν γεννήσει ο πλανήτης της στρογγυλής θεάς.
Για τον Μέσι θα ξενυχτήσεις, θα κλάψεις, θα ερωτευθείς ξανά το ποδόσφαιρο, θα νιώσεις Αργεντίνος, όποια κι αν είναι η ηλικία σου. Μπορεί να μιλάει περισσότερο το συναίσθημά μου σε τέτοιου είδους κείμενα, αλλά υπάρχουν και τα δεδομένα. Αν κι επιμένω πως κυρίως σε επίπεδο εθνικών ομάδων, σχεδόν πάντα κυριαρχεί το συναίσθημα. Ρωτήστε και τον Pulga που έφτασε 39 ετών, έχει πετύχει τα πάντα αλλά μία κλαίει σαν μικρό παιδί (μετά την επική πρόκριση επί της Αιγύπτου) και την άλλη βγάζει τη φανέλα του για να τραγουδήσει «Μουτσάτσος» με τους χιλιάδες Αργεντίνους που δίνουν άλλο τόνο στο γενικά… μονότονο κλίμα στις κατάμεστες κερκίδες των γηπέδων στις ΗΠΑ.
Τον Μέσι -προφανώς- δεν χρειάζεται να τον «υπερασπιστώ» παραπάνω, ο θρύλος τα έχει καταφέρει όλα στην καριέρα του και στο σήμερα έχει βαλθεί να αποδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο πως θέλει κι άλλα. Μα κυρίως, το καταλαβαίνεις, ότι πλέον απολαμβάνει κάθε στιγμή, κάθε λεπτό του στο γήπεδο. 133 λεπτά έπαιξε (και) στον προημιτελικό με την Ελβετία. Για τον… Θεό δηλαδή. Και ο νοών νοείτω.
Η Αλμπισελέστε είναι ακόμα ζωντανή. Της αρέσει φαίνεται να υποφέρει. Και μαζί της υποφέρουμε κι εμείς. Όχι γιατί ντε και καλά κάτι χρωστάμε στο έθνος τους, απολύτως τίποτα, αλλά διότι μάς αρέσει να τον βλέπουμε να χαμογελά. Να το απολαμβάνει. Να παίζει το τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο και να γυρνάμε πίσω στο 2006. Πού ήμασταν, τι κάναμε τότε, που δεν γνωρίζαμε καν ότι εκείνο το παιδί με το μακρύ μαλλί από το Ροσάριο θα μάς κάνει να δούμε το ποδόσφαιρο με μία πιο ρομαντική ματιά. Όπως δεν το έχουμε ξαναδεί. Τουλάχιστον η δική μου γενιά που δεν πρόλαβε τους άλλους θρύλους (Μαραντόνα, Πελέ, Κρόιφ και πάει λέγοντας…).
Οι Αργεντίνοι έχουν ψυχή και το δικαίωμα να περηφανεύονται πως έφτασαν σε δεύτερο σερί ημιτελικό Μουντιάλ, απολύτως δίκαια. Κι ας μην εντυπωσιάζει με το ποδόσφαιρό της. Δεν έχει και πολύ νόημα να μείνουμε στην «σκαριά» του Μέσι από την πρεμιέρα κόντρα στην Αλγερία. Πάλι καλά να λέμε που δεν αποβλήθηκε και είδαμε όλα αυτά τα μαγικά ρεκόρ στα 39 του χρόνια. Αυτές τις παραστάσεις για τις οποίες θα μιλάμε και στα εγγόνια μας. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Και στον όμιλο που ήταν η Αλμπισελέστε, είναι βέβαιο ποδοσφαιρικά πως δεν θα είχε πρόβλημα να πάρει την πρωτιά, ακόμα και δίχως τον Μέσι στο δεύτερο παιχνίδι.
Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε παντού το «δράμα» και την «αδικία». Ειδικά εκεί που δεν υπάρχει, όπως στο ΕΠΙΚΟ και ΙΣΤΟΡΙΚΟ ματς με την Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι ακόμα φωνάζουν, αλλά κανείς δεν έχει καταλάβει για ποιες φάσεις και γιατί. Πέναλτι στην τελευταία φάση δεν έγινε ποτέ και το φάουλ στον Λισάντρο Μαρτίνες πριν το ακυρωθέν τέρμα των Φαραώ, ήταν πεντακάθαρο.
Όπως πεντακάθαρη, με το γράμμα του κανονισμού, ήταν και η αποβολή του Εμπολό στον προημιτελικό με τους αξιόμαχους Ελβετούς. Βουτάει μόνος του και από τη στιγμή που στο Μουντιάλ 2026 αυτό είναι κάτι που τιμωρείται με κίτρινη όπου κι αν γίνει η παράβαση, σωστά έκανε ο Πινέιρο και τον απέβαλε.
Η Αργεντινή το ζει με την ψυχή της και σε αυτό το Μουντιάλ. Κι όπου την βγάλει. Γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι φέτος υστερούν σε πολλά κόντρα στον υψηλότατο ανταγωνισμό με Γαλλία, Ισπανία και Αγγλία ενόψει του σπουδαίου ημιτελικού της Τετάρτης (15/7, 22:00) στο Ντάλας. Ακόμα τραγουδάνε όμως. Και το πιστεύουν. Για το τελευταίο Μουντιάλ του Λέο…
