Είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα, στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε κι άλλα τόσα τραγούδια που ταιριάζουν με την περίσταση και κάνουν όλους εμάς τους ρομαντικούς του ποδοσφαίρου να συγκινούμαστε βλέποντας τον Βοζίνια και την παρέα του να δακρύζουν.
Δάκρυα χαράς και περηφάνειας, όπως πρέπει να είναι. Μεταξύ μας, ποια λύπη να ζήσεις όταν έχεις φέρει ΤΟΣΗ χαρά και δύναμη σε λαούς που μέχρι πρότινος δεν ήξεραν καν την ύπαρξή σου. Κι εμείς, από την παρθενική τους πρόκριση στο Μουντιάλ 2026, τούς μάθαμε. Και νιώθουμε ευλογημένοι, που ήρθαν τόσο απρόσμενα, αληθινά και όμορφα στον δρόμο μας ο Βοζίνια και η παρέα του.
Όσα και να έκανε στα τέσσερα αυτά ιστορικά παιχνίδια ο 40χρονος γκολκίπερ, όσο viral και να έγινε (κι έγινε περισσότερο από κάθε άλλον παίκτη στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων με πάνω από 21 εκατομμύρια ακόλουθους πλέον, ενώ πριν ξεκινήσει το τουρνουά είχε με το ζόρι 50.000), σε καμία περίπτωση δεν ήταν μόνος.
Είχε στο πλάι του τους πιο πιστούς ποδοσφαιρικούς στρατιώτες. Μία ομάδα, όνειρο. Στην κυριολεξία, όμως, όνειρο. Σαν από αυτά που ξυπνάς και λες «αυτά πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου για να φτάσω σε αυτό το συναίσθημα». Το καλύτερο όνειρο της ζωής του, που δεν ήρθε τυχαία.
Έπρεπε πρώτα να παλέψουν με τους δικούς τους εφιάλτες, τη φτώχεια, την αδιαφορία, την αφάνεια. Περίμεναν, δούλεψαν και κυρίως το πίστεψαν. Δεν έχει και πολύ νόημα να μπούμε σε αγωνιστικές λεπτομέρειες, αν και οι αριθμοί τους στο φετινό Μουντιάλ θυμίζουν ομάδα διεκδικήτρια του τροπαίου. Δεν είναι εκεί το νόημα. Είναι στα μάτια τους, στον τρόπο που το έζησαν, στο πώς ο Βοζίνια πήγε να σηκώσει τον δακρυσμένο Λόπες μετά την ήττα στην παράταση από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή, του κορυφαίου παίκτη που έχει αγγίξει ποτέ τη στρογγυλή θεά.
Αλήθεια, πώς γίνεται να τον συγκρίνουμε ακόμα με άλλους. Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία, ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι ίσως ο κορυφαίος ΑΘΛΗΤΗΣ όλων των εποχών (μαζί με τον Μάικλ Τζόρνταν) αλλά στο κομμάτι του ποδοσφαίρου, στο κομμάτι της μαγείας και της ουσίας του αθλήματος, ο Λιονέλ Μέσι δεν βλέπει κανέναν.
Ο τρόπος που κατεβάζει την 30άρα μπαλιά του Μαρτίνες στο πρώτο γκολ, στα 39 του, και εκτελεί με τη μία, είναι όχι σπάνιος, αλλά μοναδικός. Δεν υπάρχει άλλος στον κόσμο που μπορεί να το κάνει με τόση απλότητα. Και κλείνουμε το κεφάλαιο «Μέσι» γιατί θα πάει αλλού το πράγμα.
Αυτό το κείμενο είναι σαν ένα «ευχαριστώ» στους μαχητές από το Cape Verde, που έκαναν τον κόσμο να πιστέψει. Που μάς χάρισαν την πιο ωραία ιστορία αουτσάιντερ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
«Εντάξει μέχρι τους 32 έφτασαν, το έχουν κάνει κι άλλοι». Σωστό, αλλά ο τρόπος που πάλεψαν, η αγνότητά τους, η μαχητικότητά τους και εν τέλει η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ που έδωσαν απέναντι στην κορυφαία εθνική ομάδα του πλανήτη τη δεδομένη χρονική στιγμή (μαζί με Γαλλία, Ισπανία), θα μάς μείνει αξέχαστη. Δεν νικιέται, δεν ξεπερνιέται.
Εκτός αν το καταφέρουν οι ίδιοι στο επόμενο Μουντιάλ, που ελπίζουμε να τους ξαναδούμε κι αυτή τη φορά θα περάσουμε όλοι μαζί τα χέρια στους ώμους, γνωρίζοντας κάτι παραπάνω για την ιστορία του πιο μικρού κράτους που έχει αγωνιστεί ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Πλέον δεν είναι 500.000 και κάτι. Έχουν μαζί τους ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Το κέρδισαν, το έζησαν και θα το ξαναζήσουμε μαζί τους….
