Εικόνα διάλυσης. Νοοτροπία ομάδας χωρίς ρόλους και κίνητρα. Μία εθνική σκέτη τραγωδία που γκρέμισε ξανά ό,τι έχτισε στο προηγούμενο «παράθυρο». Όσο, όμως, αφήνεις ανοιχτά τα παράθυρα, τόσο θα βρίσκονται κάποιοι να στα κλείνουν και μάλιστα με κρότο.
Ακόμα και να κερδίσει η εθνική ομάδα τη διαλυμένη και μισή Σερβία τη Δευτέρα (16/11) στο Πανθεσσαλικό, είμαστε σίγουροι ότι δεν θα επαναληφθεί το χθεσινό δράμα του Άμστερνταμ; Μάλλον όχι, είναι η ειλικρινής απάντηση, από τη στιγμή που το έχουμε ξαναδεί το έργο.
Δεν είναι δα και τόσο μεγάλο το διάστημα από τότε που αρχίσαμε και πάλι τα διθυραμβικά σχόλια για τη σούπερ εμφάνιση και το νέο αίμα μέσα στη Σκωτία, και τότε για το Nations League, για να ακολουθήσουν δύο «χαστούκια» από την ίδια ομάδα (Σκωτία) και τη Δανία, που στο τότε μάς είχε δείξει όλη μας τη γύμνια, αγωνιστικά και μη.
Ακριβώς το ίδιο σκηνικό ζήσαμε και στο ματς με την Ολλανδία, απλώς εκεί το πράγμα ξέφυγε αρκετά. Γιατί οι Ολλανδοί, έτσι έχουν μάθει. Να απολαμβάνουν το παιχνίδι, να μαθαίνουν από τα λάθη τους, να εξελίσσονται και κυρίως να σέβονται κάθε αντίπαλο. Δεν θα μας έβαζαν 7 ειδάλλως, ασχέτως που ο Τσάβι έδειξε… συμπόνοια προς τη «γαλανόλευκη» στις δηλώσεις του.
Τι είδαμε χθες; Είδαμε την ομάδα του Τσάβι να κάνει τα απολύτως απαραίτητα, δεν είναι ότι εντυπωσίασε κιόλας, βρήκε και τα’ κανε. Απεναντίας, η δική μας εθνική ομάδα έμεινε στην Αθήνα. Από το πρώτο λεπτό δεν είχε συγκέντρωση στο παιχνίδι της και πήγε με ένα 4-2-4 στην ουσία να παίξει ανοιχτά κόντρα σε μία ομάδα που ξέρει πώς να σε τιμωρεί στο transition. Με λίγα λόγια, η αφέλεια σε όλο της το μεγαλείο.
Πού πας με δύο χαφ (που παίζουν και για πρώτη φορά μαζί) κόντρα στη δύναμη του ολλανδικού άξονα με Ρέιντερς, Ντε Γιονγκ και Φέερμαν. Μόνο από το διάβασμα της ενδεκάδας καταλάβαινες ότι κάτι δεν θα πάει καλά. Ήρθε και το γρήγορο γκολ του Σάμερβιλ μετά το τραγικό λάθος του Μαυροπάνου, για να δείξει και στους διεθνείς ότι η βραδιά θα εξελιχθεί πρόωρα σε εφιάλτης. Όπως κι έγινε.
Με τους Ολλανδούς να τελειώνουν το ματς με 42 (!) ενέργειες στην περιοχή μας και 15 τελικές εντός του «κουτιού». Από αυτές τις 15, οι 7 κατέληξαν στο βάθος της εστίας και είναι απλά μαθηματικά για να δείτε το ποσοστό επιτυχίας, που δεν συναντάται ούτε σε αγώνες…. τοπικού!
Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι οι Ολλανδοί δεν είχαν και πολλές παραπάνω εύστοχες πάσες από αυτές της Ελλάδας. 491 οι Οράνιε, 420 οι Έλληνες, όμως αυτό κάνει ακόμα σπουδαιότερη τη νίκη τους, από τη στιγμή που με λίγες πάσες έφταναν για πλάκα στην αντίπαλη περιοχή. Κι όλα αυτά σε μικρούς χώρους, ασχέτως που για να φτάσουν στο ημικύκλιο δεν έβρισκαν και καμιά τρομερή αντίσταση.
Στα xGoals, οι Ολλανδοί είχαν 4,39. Και πολλά είναι, αφού πέρα από μία-δύο αποκρούσεις του Τζολάκη, ό,τι πήγαινε μέσα έγραφε.
Βέβαια, τι να τα κάνεις τα στατιστικά όταν η εικόνα σου είναι ντροπιαστική και δυστυχώς για την εθνική «ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει». Πρέπει, ωστόσο, να πούμε κι ένα «ευχαριστώ» στους Ολλανδούς, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται. Πρώτον γιατί μάς σεβάστηκαν κι αυτό έχει διπλή ανάγνωση. Στο πρώτο μέρος σκύλιασαν για να πετύχουν τελικώς 5 τέρματα, τα 3 ως το 17ο λεπτό, ενώ στο δεύτερο μάλλον κατέβασαν ρυθμούς σεβόμενη την όποια ποδοσφαιρική ιστορία της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2004. Με λίγα λόγια, πρώτα μάς σφυροκόπησαν κι αυτό έδειξε ότι μας υπολογίζουν και μετέπειτα περισσότερο μας λυπήθηκαν, καθώς στον αγωνιστικό χώρο έβλεπες 11 πορτοκαλί φανέλες και 11 άψυχες λευκές.
Το 7-0 είναι λόγος ισοπέδωσης, αλλά αυτή η ομάδα σε καμία περίπτωση δεν το αξίζει. Είναι ξεκάθαρο ότι πλήρωσε για άλλη μια φορά τα τρανταχτά λάθη και τις εμμονές του προπονητή της, όμως επί της ουσίας δεν έχασε κάτι ουσιαστικό, πέρα από την τιμή της.
Κι αυτό γιατί και την πρόκριση στα προημιτελικά του Nations League μπορεί να πάρει (με νίκη επί της Σερβίας κι όχι άλλη αυτοκτονία, αρκεί να μη νικήσει η Γερμανία του Κλοπ τους ιπτάμενους Ολλανδούς) και στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας θα μπει για την κλήρωση των προκριματικών του Euro 2028.
Χρειάζεται όμως να αλλάξει πολλά και η χθεσινή ήττα την φέρνει στην αφετηρία σε θέμα νοοτροπίας, διάρκειας, συνέπειας, σεβασμού κι άλλων τόσων στοιχείων που διακρίνουν μια ομάδα με ταλέντο που ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο αλλά και πώς να αξιοποιεί τις δυνατότητες της. Γιατί, 14 χρόνια χωρίς παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση και «χρυσή φουρνιά», δεν πάνε μαζί. Δεν θα κολλάει ρε παιδί μου…
