Μια ήττα για τον Παναθηναϊκό σ’ ένα καλοκαιρινό φιλικό δεν λέει τίποτα. Ακόμη και εάν η «σφαλιάρα» προέρχεται από μια ομάδα μετρίων δυνατοτήτων όπως είναι η Λάρισα.
Ωστόσο στους πράσινους το «καμπανάκι» δεν σήμανε… χθες! Ούτε φυσικά στα φιλικά που προηγήθηκαν στην Ολλανδία. Άλλωστε το… παράδοξο θα ήταν αυτή η ομάδα που δημιούργησε ο Γιάννης Αλαφούζος να πηγαίνει από νίκη σε νίκη! Και δεν αναφέρομαι στο έμψυχο δυναμικό, αλλά στη λογική που «χτίστηκε» (τρόπος του λέγειν) αυτό το σύνολο.
Με τα περσινά… απομεινάρια, τους μεταγραφικούς περιορισμούς και το μηδαμινό μπάτζετ.
Κατ’ εμέ το «κουλό» της ιστορίας είναι η στάση του Γιώργου Δώνη και του Νίκου Νταμπίζα. Αφενός γιατί τους έχω και τους δύο σε πολύ μεγάλη εκτίμηση αφετέρου γιατί αμφότεροι είναι παλιές… καραβάνες για να παραμυθιάζονται από το αλαφουζικό σύστημα.
Η δήλωση του Δώνη μετά το φιλικό με την ΑΕΛ ότι «την πρώτη αγωνιστική θα είμαστε ανταγωνιστικοί σε σχέση με τη σημερινή μας εικόνα. Είμαι αισιόδοξος», πραγματικά με προβληματίζει για το παρόν και το μέλλον.
Η πιθανότητα να… ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς, δυστυχώς δεν παίζει! Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν ούτε κρυφοί άσοι στα μανίκια, ούτε λαγοί από τα καπέλα.
Πιθανολογώ ότι ο Δώνης θέλει να κρατήσει το πνεύμα ζωντανό, διότι το σώμα είναι… ασθενές, εδώ και μήνες. Βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Ενδεχομένως να ελπίζει και σε κάποιο μεταγραφικό «θαύμα» της τελευταίας στιγμής. Όχι πως θα ρίξει χρήμα ο Αλαφούζος, αλλά μήπως και μας κάτσει κάποια καλή λύση που έχει ξεμείνει στο ράφι. Ωστόσο θαύματα δεν γίνονται κάθε ημέρα.
Το κακό για τον Δώνη είναι ότι δεν θα έχει την ανοχή που επέδειξαν άπαντες στον Μαρίνο Ουζουνίδη, που άλλα συμφώνησε και άλλα του προέκυψαν στην πορεία.
Ο Δώνης ήρθε εν γνώσει του σ’ ένα προβληματικό περιβάλλον και αυτό θα κληθεί να διαχειριστεί. Εάν μάλιστα επιλέξει να «καλύψει» τη διοίκηση, τότε θα τον πάρει η μπάλα και θα καεί πολύ πιο σύντομα απ’ ότι πίστευε.
