Έξι αγωνιστικές έχουν συμπληρωθεί στη Super League και η διαιτητική πραγματικότητα του φετινού πρωταθλήματος παρουσιάζει ήδη ορισμένες εντυπωσιακές ιδιαιτερότητες, ειδικά αν επιχειρήσει κανείς να συγκρίνει όσα συμβαίνουν στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού με εκείνα που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός. Δηλαδή ο μεγάλος κερδισμένος του χθεσινού ντέρμπι, ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να έχει μείνει με άδεια χέρια εξαιτίας των αποφάσεων του Ερνάντεθ Ερνάντεθ.
Οι Πράσινοι έχουν δει τέσσερις διαφορετικούς αντιπάλους τους να μένουν με δέκα ποδοσφαιριστές, έχουν κερδίσει τρία πέναλτι και συνολικά σε πέντε από τους έξι αγώνες τους έχει προκύψει τουλάχιστον μία από αυτές τις δύο ευνοϊκές για τους ίδιους, διαιτητικές αποφάσεις. Και σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται τα… non call, όπως η αδιανόητη μη αποβολή του Αντίνο που θα γινόταν ο πρώτος παίκτης με τρεις… δεύτερες κίτρινες κάρτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Ή το πέναλτι-μαρς υπέρ του ΠΑΟΚ που έγινε γαργάρα και το οποίο θα είχε χωρίσει την Ελλάδα στα δύο αν δεν ήταν στο ΟΑΚΑ αλλά στο Καραϊσκάκη. Γιατί ως γνωστόν, το θέμα διαχρονικά είναι να μην ευνοείται (και ιδανικά να αδικείται) ο Ολυμπιακός.
Από την άλλη πλευρά, οι Πειραιώτες έχουν ήδη χάσει δύο βαθμούς στον Βόλο από έναν ποδοσφαιριστή που θα έπρεπε να έχει αποβληθεί νωρίτερα, ενώ το βράδυ της Κυριακής χρειάστηκε να επιστρατεύσουν όλες τις ψυχικές και αγωνιστικές τους δυνάμεις για να νικήσουν τον Παναθηναϊκό με 1-0, υπερασπιζόμενοι για σχεδόν μισή ώρα το προβάδισμά τους με αριθμητικό μειονέκτημα. Κι αυτό επειδή ο Ισπανός Ερνάντεθ Ερνάντεθ αποφάσισε να αποβάλει τον Μανώλη Σάλιακα, αφού προηγουμένως είχε επιτρέψει στον Σαντίνο Αντίνο να συνεχίσει κανονικά το παιχνίδι, παρά το εξαιρετικά σκληρό, τριπλό μαρκάρισμά του στον Γκουστάβο Πουέρτα.
Όσο για το επιχείρημα ότι όλες αυτές οι αποφάσεις αποτελούν απλώς συμπτώσεις, ασφαλώς και μπορεί κανείς να το επικαλεστεί. Μόνο που όταν οι συμπτώσεις επαναλαμβάνονται με τέτοια συχνότητα, όταν πολλές εξ αυτών έχουν αμφισβητηθεί με συγκεκριμένα στοιχεία και όταν ακόμη και η ΚΕΔ φέρεται να αναγνωρίζει σοβαρό λάθος σε παιχνίδι του Παναθηναϊκού, η συζήτηση παύει να εξαντλείται στα συνηθισμένα οπαδικά παράπονα.
Ο Αντίνο έπρεπε να έχει αποβληθεί πριν προλάβει να κερδίσει την αποβολή του Σάλιακα
Το ντέρμπι του «Γ. Καραϊσκάκης» προσφέρει ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια προηγούμενη διαιτητική «παράλειψη» μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά όσα ακολουθούν, ακόμη κι αν η ομάδα που βρίσκεται σε μειονεκτική θέση καταφέρει τελικά να επικρατήσει.
Ο Ολυμπιακός είχε προηγηθεί από το 34ο λεπτό με τον Παναγιώτη Ρέτσο και διατηρούσε το προβάδισμά του όταν στο 57΄ ο Αντίνο πραγματοποίησε ένα εξαιρετικά σκληρό μαρκάρισμα στον Πουέρτα. Ο Αργεντινός είχε ήδη κίτρινη κάρτα από το 43΄ και η συγκεκριμένη παρέμβαση, με βάση τα χαρακτηριστικά της, δικαιολογούσε δεύτερη κίτρινη και αποβολή, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο διαιτητής προτίμησε να μη βάλει το χέρι στην τσέπη.
Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος διαιτητής που θα επιλέξει να χαριστεί σε έναν ποδοσφαιριστή, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος. Μόνο που η συνέχεια δεν άφησε την απόφασή του χωρίς συνέπειες, αφού ο Αντίνο, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να έχει ολοκληρώσει την παρουσία του στον αγώνα, ήταν εκείνος που κέρδισε διαδοχικά τις δύο κίτρινες κάρτες του Σάλιακα στο 63΄ και στο 66΄!
Ακόμη κι αν δεχτούμε, για χάρη της συζήτησης, ότι το δεύτερο μαρκάρισμα του Σάλιακα στην πλάγια γραμμή, όπου μάλιστα ο Έλληνας αμυντικός επιχειρεί να μαζέψει τα πόδια του, μπορούσε να τιμωρηθεί με δεύτερη κίτρινη κάρτα, η σύγκριση με όσα είχαν προηγηθεί στη φάση του Αντίνο προκαλεί τουλάχιστον αγανάκτηση. Διότι ο Αργεντινός, έχοντας ήδη παρατηρηθεί από το πρώτο ημίχρονο, είχε πραγματοποιήσει ένα εξαιρετικά σκληρό μαρκάρισμα στον Πουέρτα, με τρεις διαδοχικές ενέργειες που θα μπορούσαν καθεμία ξεχωριστά να επισύρει κίτρινη κάρτα, χωρίς ωστόσο να υποστεί την παραμικρή συνέπεια. Κι όμως, εννέα λεπτά αργότερα, ο ίδιος ποδοσφαιριστής βρέθηκε να κερδίζει την αποβολή του Σάλιακα για μια παρέμβαση εντελώς διαφορετικής έντασης και επικινδυνότητας!
Δείτε την… τριπλή δεύτερη κίτρινη κάρτα που χαρίστηκε στον Σαντίνο Αντίνο
Η αντίφαση εδώ αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Αν το μέτρο της διαιτητικής επιείκειας ήταν εκείνο που εφαρμόστηκε στον Αντίνο, τότε ο Σάλιακας όχι μόνο δεν θα έπρεπε να αποβληθεί, αλλά ο Αργεντινός θα έπρεπε να αντικρίσει ακόμη και κίτρινη κάρτα για θέατρο! Ακούγεται ακραίο; Προφανώς, αλλά όσο υπερβολική κι αν μοιάζει μια τέτοια απαίτηση, ακόμη πιο εξωφρενικό είναι να περνά χωρίς την παραμικρή τιμωρία μια φάση που περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές ενέργειες άξιες κίτρινης κάρτας και λίγο αργότερα να αντιμετωπίζεται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια ένα συγκριτικά πολύ πιο ήπιο – και χωρίς την παραμικρή πρόθεση να γίνει αντικανονικό – μαρκάρισμα.
Δεν συζητάμε, επομένως, απλώς για δύο διαφορετικές ερμηνείες του κανονισμού, αλλά για μια χαώδη απόσταση στην αντιμετώπιση δύο ποδοσφαιριστών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα εκείνος που θα έπρεπε να έχει αποβληθεί να παραμένει στον αγωνιστικό χώρο και να στέλνει τελικά στα αποδυτήρια έναν αντίπαλό του για μια πολύ μικρότερη αφορμή. Κι αν η εικόνα ενός Αντίνο που θα μπορούσε να παρατηρηθεί για θέατρο στη φάση του Σάλιακα φαντάζει υπερβολική, τι ακριβώς πρέπει να πει κανείς για την εικόνα ενός Αντίνο που γλίτωσε την αποβολή έχοντας προηγουμένως πραγματοποιήσει ένα μαρκάρισμα με τρεις διαφορετικές παραβάσεις επιπέδου κίτρινης κάρτας;
Η ουσία είναι πως ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να αγωνίζεται με παίκτη περισσότερο από το 57΄, αλλά τελικά βρέθηκε να παίζει με παίκτη λιγότερο μερικά λεπτά αργότερα, σε μια ανατροπή της αριθμητικής ισορροπίας που συνδέεται άμεσα με τη μη αποβολή του Αντίνο. Κι επειδή ο Ρέτσος και οι συμπαίκτες του κατάφεραν να αντέξουν μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, δεν σημαίνει ότι η συγκεκριμένη διαιτητική αντιμετώπιση μπορεί να περάσει στα ψιλά. Πολύ περισσότερο να εμφανίζει εαυτόν… αδικημένο ο ΠΑΟ, όπως κάνει εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια. Πώς το λέει ο λαός; Α ναι: «Φωνάζει ο κλέφτης»…
Ο Κόμπα τραυμάτισε τον Ρόκα, γλίτωσε την κόκκινη και μετά ισοφάρισε!
Αν η υπόθεση Αντίνο προκαλεί αγανάκτηση για όσα θα μπορούσαν να συμβούν αλλοιώνοντας το αποτέλεσμα του ντέρμπι, εκείνη του Κόμπα στον Βόλο έχει ακόμη πιο χειροπιαστό αντίκτυπο καθώς ο ποδοσφαιριστής που παρέμεινε στον αγωνιστικό χώρο παρότι είχε ήδη κίτρινη και πραγματοποίησε ένα πολύ σκληρό μαρκάρισμα, ήταν τελικά αυτός που στέρησε από τον Ολυμπιακό δύο βαθμούς.
Στο Πανθεσσαλικό, στις 5 Σεπτεμβρίου, οι Ερυθρόλευκοι είχαν προηγηθεί με το πέναλτι του Ζότα Σίλβα στις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους και έδειχναν ικανοί να διατηρήσουν το προβάδισμά τους, παρά τις σημαντικές δυσκολίες που τους είχαν δημιουργήσει οι τραυματισμοί. Στο 61΄, όμως, ο Κόμπα έκανε ένα δυνατό τάκλιν στον Τζόελ Ρόκα, προκαλώντας τον τραυματισμό και την αναγκαστική αντικατάσταση του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού.
Ο παίκτης του Βόλου είχε ήδη κίτρινη κάρτα, αλλά η παρέμβασή του δεν τιμωρήθηκε όπως προβλέπουν οι κανονισμοί με συνέπεια να συνεχίσει την παρουσία του στην αναμέτρηση. Κάποια λεπτά αργότερα, αξιοποιώντας ένα σοβαρό λάθος της ερυθρόλευκης άμυνας, ο ίδιος ποδοσφαιριστής πέτυχε το γκολ της ισοφάρισης για το τελικό 1-1.
Εδώ πάλι δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς σε περίπλοκες θεωρίες για να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της διαιτητικής «παράλειψης», αφού ο Κόμπα δεν θα είχε τη δυνατότητα να σκοράρει στο 76΄ εάν είχε αποβληθεί για το προηγούμενο μαρκάρισμά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε πώς θα εξελισσόταν το παιχνίδι με τον Βόλο να αγωνίζεται με δέκα, είναι ξεκάθαρο όμως ότι η απόφαση που επέτρεψε την παραμονή του σκόρερ στον αγωνιστικό χώρο συνδέθηκε ευθέως με την απώλεια δύο βαθμών για τον Ολυμπιακό.
Από τον Κόμπα στον Αντίνο, λοιπόν, συναντάμε δύο περιπτώσεις με ένα κοινό χαρακτηριστικό: ποδοσφαιριστές που γλίτωσαν την αποβολή και στη συνέχεια συμμετείχαν καθοριστικά σε γεγονότα εις βάρος των Πειραιωτών. Στη μία περίπτωση ο Ολυμπιακός πλήρωσε με δύο βαθμούς την αντικανονική παραμονή του αντιπάλου του στο παιχνίδι, ενώ στην άλλη αναγκάστηκε να υπερασπιστεί τη νίκη του με δέκα παίκτες για μισή ώρα, επειδή εκείνος που έπρεπε να έχει αποβληθεί προηγουμένως ήταν τελικά ο πρωταγωνιστής της αποβολής του Σάλιακα. Η οποία αποβολή δεν είχε τίποτε από τη βιαιότητα ή την πρόθεση που είναι προαπαιτούμενα για την πειθαρχική τιμωρία μιας ενέργειας.
Τέσσερις αποβολές, τρία πέναλτι (και τα non call χώρια) σε έξι αγώνες: Η εντυπωσιακή διαιτητική πραγματικότητα του Παναθηναϊκού
Την ίδια στιγμή που στον Ολυμπιακό συμβαίνουν όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός έχει διαμορφώσει ένα αξιοσημείωτο στατιστικό σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις των διαιτητών στα παιχνίδια του, το οποίο αξίζει να εξετάσουμε χωρίς να χρειάζεται να βαφτίσουμε κάθε αποβολή άδικη ή κάθε πέναλτι ανύπαρκτο.
Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος για τους Πράσινους, ο Λεβαδειακός έμεινε με δέκα στο 76΄ όταν αποβλήθηκε ο Συμελίδης και αμέσως μετά ο Ντέσερς διαμόρφωσε το τελικό 0-2. Μία εβδομάδα αργότερα, στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός απέκτησε αριθμητικό πλεονέκτημα μόλις από το 16΄, λόγω της αποβολής του Ελουστόντο, ενώ στο ίδιο παιχνίδι κέρδισε και πέναλτι, το οποίο πάντως δεν αξιοποίησε ο Ταμπόρδα. Εκεί βεβαίως είχαμε non call υπέρ του ΠΑΟ που θα το αναλύσουμε πιο κάτω.
Ακολούθησε η αναμέτρηση με την Κηφισιά, στην οποία η ομάδα του Σεμπάστιαν Λέτο έμεινε με δέκα ποδοσφαιριστές στο 63΄ λόγω της αποβολής του Ζολιμπουά, αλλά κατάφερε παρ’ όλα αυτά να ισοφαρίσει σε 1-1. Εκεί, όμως, ανέλαβε δράση το VAR και στο 81΄ ο Παναθηναϊκός πήρε ξανά το προβάδισμα με ένα πέναλτι-φάντασμα χέρι του Αντονίσε, σε μια φάση που ξένοι αναλυτές διαιτησίας ξεκαθάρισαν ότι δεν υπάρχει προφανώς παράβαση.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε τελικά στο 3-1, προσθέτοντας άλλους τρεις βαθμούς στη συγκομιδή του, ενώ στο αμέσως επόμενο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό κέρδισε νέο πέναλτι, αυτή τη φορά στις καθυστερήσεις, με τον Καλάμπρια να διαμορφώνει το τελικό 3-0.
Ακόμη και στο Κύπελλο, απέναντι στην Κηφισιά, οι «πράσινοι» βρήκαν τον δρόμο προς τα δίχτυα από την άσπρη βούλα, με τον Τζήλο να καταλογίζει πέναλτι σε ένα τουλάχιστον εύκολο πέσιμο του Τεττέη και τον Ουναΐ να ανοίγει το σκορ στο 76΄.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο ντέρμπι του «Γ. Καραϊσκάκης», όπου ο Παναθηναϊκός είδε για τέταρτη φορά σε έξι παιχνίδια πρωταθλήματος αντίπαλό του να αποβάλλεται, με τη σημαντική διαφορά ότι αυτή τη φορά η αριθμητική υπεροχή δεν συνοδεύτηκε από βαθμολογικό όφελος.
Η συχνότητα των συγκεκριμένων αποφάσεων δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι καθεμία ήταν λανθασμένη, αλλά η επανάληψή τους είναι τέτοια που δημιουργεί μια πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα. Σε πέντε από τα έξι παιχνίδια του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα έχει υπάρξει τουλάχιστον μία αποβολή αντιπάλου ή ένα πέναλτι υπέρ του, με την αναμέτρηση απέναντι στην Καλαμάτα να αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση!
Για μια ομάδα που φιλοδοξεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, η δυνατότητα να αποκτά αριθμητικό πλεονέκτημα τόσο συχνά και να έχει παράλληλα σημαντικό αριθμό εκτελέσεων από την άσπρη βούλα είναι προφανώς ένα αξιοσημείωτο δεδομένο. Όταν, μάλιστα, δίπλα σε αυτές τις αποφάσεις προστίθενται και περιπτώσεις στις οποίες οι αντίπαλοί της έχουν σοβαρά και τεκμηριωμένα παράπονα, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική.
Το πέναλτι για τον ΠΑΟΚ και το VAR που έχασε το καθαρό πλάνο
Η αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ αποτελεί ίσως την πιο αποκαλυπτική περίπτωση, επειδή εκεί δεν μιλάμε απλώς για μια διαιτητική απόφαση που αμφισβητήθηκε μετά τη λήξη του αγώνα, αλλά για ένα σοβαρό λάθος το οποίο, σύμφωνα με όσα προέκυψαν από την επίσκεψη εκπροσώπων της ομάδας της Θεσσαλονίκης στο VAR Center, αναγνωρίστηκε ακόμη και από την ΚΕΔ.
Ο ΠΑΟΚ είχε ήδη μείνει με δέκα ποδοσφαιριστές από το 16΄ και βρισκόταν πίσω στο σκορ με 1-0, όταν ο Φαν Ντρόνγκελεν ανέτρεψε τον Σέριφ Εντιαγέ μέσα στην περιοχή. Ο Γερμανός Φέλιξ Τσβάιερ δεν καταλόγισε την παράβαση, ενώ ούτε ο συμπατριώτης του VAR Πασκάλ Μίλερ έκρινε σκόπιμο να παρέμβει, στερώντας από τους φιλοξενούμενους την ευκαιρία να ισοφαρίσουν σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή του αγώνα.
Η συνέχεια, ωστόσο, αποδείχθηκε ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, αφού από την επίσκεψη των ανθρώπων του ΠΑΟΚ στο VAR Center προέκυψε, σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ, ότι η ΚΕΔ θεωρούσε τη φάση πέναλτι, ενώ το τηλεοπτικό πλάνο που αποτύπωνε καθαρά την παράβαση δεν είχε συμπεριληφθεί στις εικόνες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε ο έλεγχος του VAR. Δικαιολογία-παρωδία που θυμίζει αδιάβαστο παιδάκι της τρίτης Δημοτικού το οποίο η δασκάλα φώναξε για να πει το μάθημα.
Με απλά λόγια, μια παράβαση που μπορούσαν να διακρίνουν οι τηλεθεατές από την τηλεόρασή τους δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο από εκείνους που είχαν αναλάβει να ελέγξουν τη φάση με την υποστήριξη της τεχνολογίας. Φαίνεται πως η τηλεοπτική εμπειρία στην Ελλάδα έχει αναβαθμιστεί τόσο που ορισμένες φορές προσφέρει φιλάθλους πολύ πιο κατατοπιστική εικόνα από αυτή που επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν οι αρμόδιοι…
Ο Παναθηναϊκός συνέχισε χωρίς να απειληθεί από την άσπρη βούλα, διεύρυνε το προβάδισμά του και έφτασε τελικά στο 3-1, ενώ ο ΠΑΟΚ έφυγε από το ΟΑΚΑ έχοντας να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα δικά του αγωνιστικά προβλήματα αλλά και μια διαιτητική απόφαση που θα μπορούσε να είχε αλλάξει τη μορφή της αναμέτρησης.
Κι επειδή η παραδοχή ενός λάθους εκ των υστέρων δεν επιστρέφει χαμένους βαθμούς ούτε ξαναπαίζει τις κρίσιμες φάσεις, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποια πρακτική αξία έχουν αυτές οι διαπιστώσεις για τις ομάδες που βρίσκονται στην πλευρά των αδικημένων. Ειδικά όταν οι σκανδαλωδώς ευνοημένοι εξακολουθούν να ευνοούνται με ακόμα μεγαλύτερη συνέπεια…
Ο Ολυμπιακός πρέπει να νικά και τους διαιτητές (που μοιάζουν συμπαίκτες των Πρασίνων)
Όσο προχωρά η σεζόν, η αντίθεση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένας Παναθηναϊκός που στα έξι πρώτα παιχνίδια πρωταθλήματος έχει ήδη καταγράψει τέσσερις αποβολές αντιπάλων και τρία πέναλτι υπέρ του, ενώ σε τρεις αναμετρήσεις του, απέναντι σε Κηφισιά, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, προέκυψαν εξαιρετικά σοβαρές αμφισβητήσεις για αποφάσεις που τον ευνόησαν.
Από την άλλη βρίσκεται ο Ολυμπιακός, ο οποίος χρειάστηκε να διαχειριστεί στον Βόλο την ισοφάριση από ποδοσφαιριστή που θα έπρεπε να έχει αποβληθεί, ενώ στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό βρέθηκε να αγωνίζεται με δέκα παίκτες εξαιτίας δύο καρτών που κέρδισε ένας παίκτης ο οποίος προηγουμένως είχε αποφύγει τη δική του αποβολή.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε κάποια θεωρία συνωμοσίας για να αναδείξουμε την αντίφαση, ούτε να ισχυριστούμε ότι όλες οι αποφάσεις υπέρ του Παναθηναϊκού είναι λανθασμένες. Αρκεί να καταγράψουμε τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα και να επισημάνουμε ότι οι επαναλαμβανόμενες διαιτητικές παραλείψεις εις βάρος του Ολυμπιακού έχουν διαφορετική βαρύτητα από τις αμφισβητούμενες αποφάσεις που αποδεικνύονται ευνοϊκές για έναν βασικό ανταγωνιστή του.
Το πρωτάθλημα δεν έχει φτάσει ακόμη στα μισά του πρώτου γύρου και ήδη υπάρχουν παιχνίδια των οποίων η εξέλιξη επηρεάστηκε από αποφάσεις που δημιούργησαν σοβαρά ζητήματα διαιτητικής ισονομίας ή τέλος πάντων έγινε προσπάθεια για να αλλοιωθούν αποτελέσματα. Κι όταν μιλάμε για ένα πρωτάθλημα που μπορεί να κριθεί σε ελάχιστους βαθμούς διαφοράς, κανείς δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις ως ασήμαντες παρενθέσεις.
Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό παρά το αριθμητικό μειονέκτημα είναι μια σπουδαία αγωνιστική επιτυχία, δεν αποτελεί όμως λόγο για να ξεχαστεί η διαιτησία του Ερνάντεθ Ερνάντεθ. Αντιθέτως, η νίκη αυτή προσφέρει την ευκαιρία να τεθούν τα ερωτήματα χωρίς το παραμικρό άλλοθι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν προσπάθεια συγκάλυψης μιας αποτυχίας.
Ο Θρύλος νίκησε τον Παναθηναϊκό, νίκησε και το αριθμητικό μειονέκτημα που του επιβλήθηκε, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση ενός πρωταθλήματος το να πρέπει να ξεπερνά κάθε εβδομάδα, εκτός από τον αντίπαλό του, και τις αποφάσεις εκείνων που υποτίθεται ότι εγγυώνται τους ίδιους κανόνες για όλους. Τόσο αυτές εις βάρος του, όσο κι εκείνες υπέρ του ΠΑΟ.
Γιατί όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τις βαφτίζουν συμπτώσεις, οι αποφάσεις που επηρεάζουν βαθμούς και αποτελέσματα έχουν ήδη αρχίσει να σχηματίζουν ένα μοτίβο. Και το πρωτάθλημα έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του…
