Στις 20 Σεπτεμβρίου έκλεισε το φετινό καλοκαίρι της εθνικής ομάδας Aνδρών μετά από τρεις διοργανώσεις, ένα ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες και μια παρουσία στους «16» του Eurovolley 2026, για πρώτη φορά μετά το 2019.
Το πώς αξιολογεί ο καθένας την πορεία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος έγκειται σε διαφορετικά και υποκειμενικά κριτήρια.
Ο Κώστας Χριστοφιδέλης είπε μετά το τέλος του συγκλονιστικού σε εξέλιξη αγώνα με τη Φινλανδία πως: «υπάρχει στεναχώρια, αλλά όχι απογοήτευση. Δεν πρέπει να υπάρχει απογοήτευση. Έχοντας μπροστά μας ένα μέλλον με ακόμη περισσότερες διοργανώσεις, η εικόνα που παρουσιάσαμε εδώ μόνο αισιοδοξία μπορεί να μας δημιουργήσει». Δεν έχει άδικο.
Το επόμενο καλοκαίρι θα βρει την Ελλάδα στο European League για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και μετά από 21 χρόνια θα δώσει το «παρών» και σε παγκόσμιο πρωτάθλημα για έκτη φορά. Μάλιστα, με τη φετινή παρουσία της αναρριχήθηκε στην 21η θέση της παγκόσμιας κατάταξης και στον προθάλαμο της 20άδας, αφήνοντας πίσω ομάδες όπως η Ρουμανία και η Πορτογαλία.
Στη ζυγαριά τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά και ουσιαστικά την ιστορία την άλλαξε η επικράτηση κόντρα στη Σλοβενία: Η εθνική απογειώθηκε, πίστεψε στον εαυτό της, έκανε μετά και τις must win νίκες της για να πάει ως 3η από τον όμιλο στους «16».
Ίσως για αυτό ενοχλεί περισσότερο η ήττα στις λεπτομέρειες από τη Φινλανδία, που μας κέρδισε δεύτερη συνεχόμενη φορά σε νοκ άουτ που κρίνει πρόκριση μετά τον ημιτελικό του περυσινού European League. Ενοχλεί και στεναχωρεί γιατί η Ελλάδα έδειξε πως αυτό το ματς μπορούσε να το πάρει, ειδικά αν είχε εξελιχθεί διαφορετικά το τέταρτο σετ που χάθηκε από δύο προσωπικά λάθη.
Και όπως κι αν το κάνουμε, πολλές ευκαιρίες όταν ακόμα είσαι ομάδα που ανήκει στις «μεσαίες» δυνάμεις της Ευρώπης, δεν βρίσκεις. Κι όταν τις βρίσκεις πρέπει να τις αρπάζεις για να μη μένεις με τα «αν».
Οι Φινλανδοί παραμένουν σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο χωρίς να έχουν αστέρες, αλλά οι παίκτες τους – και λόγω εμπειριών από μεγάλα πρωταθλήματα πια – έχουν φτιάξει ένα πολύ δυσκολοκατάβλητο σύνολο. Είναι τέτοια, δε, η ποιότητα του Λούκα Μάρτιλα και του αδερφού του Νόα (αμφότεροι κυριάρχησαν από το δεύτερο σετ και έπειτα) που όταν τους πετύχεις σε τέτοια κατάσταση και δίπλα σε ένα λίμπερο που κάνει τα πάντα, τότε μπορούν να σε διαλύσουν.
Παρένθεση: Μπράβο στη Φενέρμπαχτσε που απέκτησε πέρυσι τον Λούκα Μάρτιλα και δεν ήξερε να τον αξιοποιήσει. Ήθελε μεγάλη προσπάθεια.
Η Ελλάδα, όμως, πέρασε ένα καλοκαίρι το οποίο περνούν όλες οι εθνικές που θέλουν να ανέβουν σταδιακά στο υψηλότερο επίπεδο. Με καλές και δύσκολες στιγμές, με εκπλήξεις και αυτονόητα, αλλά πάνω από όλα ως ομάδα.
Και αυτό είναι που οφείλουμε να κρατήσουμε στη μεγάλη εικόνα.
Γιατί αυτή η ομάδα, που χωρίς τον Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο στερείται μια πολύτιμη επιλογή στα άκρα, ήδη ενσωμάτωσε νέους παίκτες όπως τον Άγγελο Μάρκου που έχει μόλις μία γεμάτη σεζόν στη Volley League και μπορεί να περιμένει του χρόνου τον Σπύρο Χάκα και τον Αλέξανδρο Νανόπουλο μαζί με όποιους άλλους εξελιχθούν διατηρώντας υψηλό το επίπεδο ενδιαφέροντος του κόσμου.
Αυτό όμως που οφείλει στον εαυτό της πλέον, είναι να θέτει και μεγαλύτερους στόχους, όπως να πάει σε τελικό European League και να ψάξει το χρυσό.
Η Φινλανδία δεν θα υπάρχει αφού θα παίζει στο VNL. Η Ολλανδία είναι σε φάση αναδόμησης χωρίς τον Αμπντέλ-Αζίζ και δεν πείθει. Η Τσεχία είναι αίνιγμα και έχει αδυναμίες. Η Ρουμανία, η Εσθονία και η πολύ ανερχόμενη Δανία είναι ομάδες στα μέτρα μας.
Ας μην αφήσουμε άλλες ευκαιρίες να πάνε χαμένες κι ας προσπαθήσουμε να βάλουμε πιο ψηλά τον πήχη. Κι ανάλογα και με την κλήρωση στο παγκόσμιο να δούμε τι μπορούμε να πετύχουμε από εκεί.
Και ποιος ξέρει; Μπορεί σε έναν χρόνο από τώρα να μιλάμε με διαφορετικά κριτήρια.
Ειδικά το φετινό καλοκαίρι, πάντως, μας άνοιξε την όρεξη.
