Η γνωριμία του Πάνου Φαλάρα με τον Γιώργο Μαζωνάκη ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, μέσα από τρία τραγούδια που είχαν γραφτεί αρχικά για άλλη ερμηνεύτρια της Sony. Τα κομμάτια πέρασαν από τα χέρια του Νίκου Τερζή μαζί με το υπόλοιπο υλικό του δίσκου «Με τα μάτια να το λες», όμως η τραγουδίστρια τα απέρριψε ως μη εμπορικά. Τελικά, αυτά ακριβώς τα τραγούδια — το «Ανήκω σε μένα», το «Τρεις το πρωί» και «Με τα μάτια να το λες» — έγιναν η βάση για την είσοδο του Μαζωνάκη στη δισκογραφία.
«Εχεις γράψει για την Αντζελα Δημητρίου το “Φταίει ο έρωτας”;» τον ρώτησε ενθουσιασμένος μόλις συστήθηκαν. Ο Φαλάρας θυμάται πως όταν άκουσε τα ντέμο που είχε ετοιμάσει ο Νίκος Τερζής, εντυπωσιάστηκε αμέσως από τη βραχνάδα και το ιδιαίτερο ηχόχρωμα του νεαρού τραγουδιστή. «Είπα αμέσως στον Νίκο: ”Εδώ είμαστε, ξεκινάμε και γράφουμε”». Εκεί ήταν, όπως λέει, το σημείο καμπής.
Η επαφή τους δεν άργησε να γίνει πιο ανθρώπινη και πιο προσωπική. Φεύγοντας από το στούντιο, ο Γιώργος προσφέρθηκε να τον πάει μέχρι το Κέντρο με ένα παλιό Φιατάκι που οδηγούσε, και στη διαδρομή άρχισε να του μιλά για τη ζωή του. Για τους γονείς του στη Νίκαια, για τον πατέρα του που δούλευε στο Πέραμα και για τα χρόνια που, από τα 15 του κιόλας, τραγουδούσε τα βράδια στην Πάτρα και το πρωί πήγαινε κατευθείαν σχολείο, άυπνος. «Ο Γιώργος ήταν ένα αυθεντικό, λαϊκό παιδί, ένας μάγκας», λέει χαρακτηριστικά ο Φαλάρας, βρίσκοντας κοινά σημεία με τη δική του διαδρομή, αφού κι εκείνος από μικρός δούλευε στο χασάπικο του πατέρα του και τα βράδια σε ταβέρνα.
Η συνεργασία τους εξελίχθηκε γρήγορα σε καθημερινή παρέα και φιλία. Ο Φαλάρας τον περιγράφει ως ευαίσθητο, γλυκό και δοτικό άνθρωπο, αλλά και ως καλλιτέχνη με δικό του στίγμα. Παρότι πολλοί σχολίαζαν ότι «δεν καταλαβαίνουμε τι λέει ο τύπος», εκείνος, όπως τονίζει, ήξερε ακριβώς τι έκανε και στο τέλος δικαιώθηκε.
Με τον επόμενο δίσκο, «Το παιδί της νύχτας», ήρθε και η μεγάλη επιτυχία μέσα από τραγούδια όπως τα «Ζηλεύω», «Εδώ» και «Φταίνε οι νύχτες». Την ίδια ώρα, όμως, άρχισαν και οι πρώτες ρωγμές στη σχέση τους, κυρίως εξαιτίας τρίτων. Ο Μαζωνάκης ήθελε να αλλάξει κατεύθυνση, να πάει προς τη «Σφεντόνα» και να δοκιμαστεί σε συνεργασίες όπως με τους Goin’ Through, την ώρα που ο Φαλάρας τον πίεζε να μείνει λίγο ακόμα στο λαϊκό μονοπάτι. «Ρε χαζέ, τώρα που έκανες επιτυχία με τα λαϊκά πρέπει να συνεχίσεις έτσι για ακόμα έναν-δύο δίσκους», του έλεγε, με τον Μαζωνάκη να τον πειράζει αποκαλώντας τον «κωλόγρια».
Σε εκείνη τη φάση μπήκε στο παιχνίδι και το «Είσαι το λάθος μου το τελευταίο», με μουσική του Τάκη Μπουγά. Ο Μαζωνάκης αρχικά δεν ήθελε να το πει, θεωρώντας το πολύ λαϊκό, όμως τελικά πείστηκε. Από εκείνον τον δίσκο έμειναν επίσης το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και το «Ενα κενό», με τον Φαλάρα να τονίζει ότι ο τραγουδιστής ήταν ο μοντέρνος λαϊκός ερμηνευτής που μπορούσε να κινηθεί άνετα πέρα από την πεπατημένη.
Ο ίδιος τονίζει πως ο Μαζωνάκης δεν φοβόταν να εκτεθεί, ακόμη κι αν αυτό προκαλούσε σχόλια και ειρωνείες. «Τι είναι αυτά που κάνει; Εχει σαλτάρει;» έλεγαν αρκετοί, όμως η πορεία του απέδειξε το αντίθετο. Για τον Φαλάρα, ο Γιώργος γνώριζε πάρα πολύ καλά τι έκανε και ήταν από τους λίγους στον χώρο που σεβόταν πραγματικά δημιουργούς, συνθέτες, στιχουργούς και παλιότερους καλλιτέχνες.
«Όποτε πήγαινα στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν, ερχόταν στο τραπέζι μου, τραγουδούσε για εμάς και μας περιποιόταν με τον καλύτερο τρόπο. Είναι κοινό μυστικό πως ο Γιώργος βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη χωρίς ποτέ να το διαφημίζει.»
NDP – Πάνος Φαλάρας
Ο Φαλάρας κλείνει την αναδρομή του με μια πιο πρόσφατη ιστορία, που συνδέεται ξανά με τον Μαζωνάκη και μια φίλη του, τη Μαριλένα, η οποία ασχολούνταν με το fan club του. Της είχε πει πως είχε ένα νέο τραγούδι για εκείνον, με τίτλο «Πλήρωσα», και της ζήτησε να του μεταφέρει ότι θέλει να επικοινωνήσει μαζί του για να του το στείλει με email.
Το τραγούδι ήταν δουλειά και πάλι του Τάκη Μπουγά, με στίχους που μιλούσαν για έναν άνθρωπο που πλήρωσε με τη ζωή του τις νύχτες, την αγάπη και τον έρωτα, για να μείνει τελικά μόνος με την ψυχή του. Δυστυχώς, η κοπέλα δεν πρόλαβε να του το παραδώσει από κοντά.
Ο Γιώργος βρισκόταν τότε στη Θεσσαλονίκη για συναυλίες και μέχρι να επιστρέψει στην Αθήνα, ακολούθησαν όσα γνωρίζουμε. Ο Φαλάρας αφήνει στη μνήμη του τους στίχους:
«Τι παραμύθι να σου πω/ εγώ δεν ξέρω ν’
αγαπώ για ένα βράδυ
ξεκαθαρίζω από την αρχή/ δεν θέλω μέσα
στην ψυχή άλλο σκοτάδι
Πλήρωσα όλα τα λάθη μου που μου χρέωσαν/
πλήρωσα για τις χαρές που μου ματαίωσαν
πλήρωσα με την ζωή μου
Πλήρωσα για όλα τα βράδια τ’ αξημέρωτα/
πλήρωσα για την αγάπη και τον έρωτα
και έμεινα με την ψυχή μου
Πλήρωσα με την ζωή μου»
