Λίγα χιλιόμετρα πριν από τη στροφή για το Πόρτο Γερμενό, στην ταβέρνα «Κρύο Πηγάδι», κάτοικοι της περιοχής έχουν συγκεντρωθεί και παρακολουθούν ο ένας τον άλλο και το τοπίο που αλλάζει. Σιωπηλοί, παρακολουθούν τις φλόγες και τον καπνό να τυλίγουν τις πλαγιές του Κιθαιρώνα. Κάποιοι δεν μπορούν ακόμη να πιστέψουν όσα εκτυλίσσονται· άλλοι κοιτούν προς την κατεύθυνση του οικισμού τους, γνωρίζοντας πως εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε δάσος, σπίτια και αυλές γεμάτες ζωή, σήμερα απέμεινε ένα «νεκρό» τοπίο.
Τα «ΝΕΑ» βρέθηκαν σήμερα στο Πόρτο Γερμενό και η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Η φωτιά θέρισε τα πάντα στο πέρασμά της: καμένες εκτάσεις, σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες και περιουσίες μιας ολόκληρης ζωής που χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Το άλλοτε καταπράσινο τοπίο έχει αντικατασταθεί από στάχτες, με καμένα δέντρα, αυτοκίνητα, ζώα και αποκαΐδια σε κάθε γωνιά.
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, χιλιάδες στρέμματα γης έχουν καταστραφεί, ενώ δεκάδες έως και εκατοντάδες κατοικίες υπέστησαν σοβαρές ζημιές ή καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Μερικοί κάτοικοι μπόρεσαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στέκονται μπροστά στα απομεινάρια των περιουσιών τους και μετρούν τις απώλειες: καμένα δοκάρια, λιωμένα αντικείμενα και σωροί από στάχτη. Η απόγνωση είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, καθώς βλέπουν τις αναμνήσεις τους να χάνονται μέσα στις φλόγες και αναρωτιούνται πώς θα ξαναχτίσουν όσα δημιούργησαν με κόπους μιας ζωής.
«Με παρηγορούν οι φωτογραφίες από τα λίγα δέντρα…»
«Πονάω για το σπίτι μας που κάηκε ολοσχερώς, και εξίσου το φυσικό κάλλος της περιοχής που λατρεύω από παιδί, το οποίο χάθηκε πια. Σε μία περιοχή που θαύμαζα το πράσινο, που κάλυπτε χιλιάδες στρέμματα, έφτασα στο σημείο να με παρηγορούν οι φωτογραφίες με τα λίγα δέντρα που βλέπω αραιά και που…» αναφέρει στα «ΝΕΑ» η κ. Ζέτα Τζαβάρα.
Παρά τον απερίγραπτο πόνο για τη διπλή απώλεια —του σπιτιού της και του φυσικού πλούτου— ζητάει να ενημερωθεί άμεσα για το πότε θα αποζημιωθεί.
«Από όσο γνωρίζω, δεν έγινε ποτέ αναδάσωση στην Αττική με πρωτοβουλία της Περιφέρειας. Έως τώρα, τα δάση αναγεννιούνται μόνα τους».
Για πολλούς, η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι μόνο οι υλικές ζημιές, αλλά η καταστροφή ενός μοναδικού φυσικού τοπίου —ενός τόπου που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την Αττική και καταφύγιο για χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Ο Κιθαιρώνας, ένας από τους σημαντικότερους πνεύμονες πρασίνου της περιοχής, υπέστη βαρύ πλήγμα, αφήνοντας πίσω του μια πληγή που θα χρειαστεί χρόνια για να επουλωθεί.
«Δεν έχω λόγια»
Η κα Χαρά Κουνάδη, έχασε και εκείνη το σπίτι της κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς. Ένα σπίτι που, όπως λέει, χτίστηκε με αίμα και ιδρώτα από τον παππού της, πέρασε στον εγγονό του και μετά σε εκείνη.
«Κάθε χρόνο σπάζαμε για να το προσέξουμε και φτιάχναμε έστω και την βρύση που έσταζε. Κάηκε το σπίτι μας. Δεν έχω λόγια. Να πληρώσουν για όλα οι υπεύθυνοι. Μέχρι και τώρα η φωτιά συνεχίζεται. Στα κομμάτια να πάνε όλοι».
Σήμερα, στο Πόρτο Γερμενό κυριαρχεί η σιωπή —μια σιωπή που διακόπτεται μόνο από τις φωνές των κατοίκων που προσπαθούν να στηρίξουν ο ένας τον άλλον και να βρουν τη δύναμη να ξεκινήσουν από την αρχή. Γιατί, όταν οι φλόγες σβήνουν, ξεκινά η δυσκολότερη μάχη: αυτή της επόμενης ημέρας.
