Πολλές φορές είναι δύσκολο να αποτυπωθεί η έντονη συναισθηματική φόρτιση που σου προκαλεί η είδηση του θανάτου ενός θρύλου όπως ήταν ο Ντανιέλ Καστελάνι.
Ο 65χρονος μυθικός προπονητής άφησε την τελευταία του πνοή την Πέμπτη (25/6) έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Ακόμα δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως είναι αληθινή η ανακοίνωση της ομοσπονδίας βόλεϊ της Αργεντινής και είναι ακόμα πιο δύσκολο να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου.
Οπότε, συγχωρέστε με, αλλά αυτό το κείμενο θα είναι κάπως πιο προσωπικό: όσο κι αν με δυσκολεύουν αυτού του είδους τα άρθρα.
Τον Ντανιέλ Καστελάνι τον γνώρισα στο πλαίσιο της δουλειάς και της κάλυψης του ρεπορτάζ του αθλήματος και του Ολυμπιακού. Από την πρώτη στιγμή, σου έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που δεν ήρθε στην Ελλάδα το 2023 προκειμένου να δείξει ότι είναι ο Θεός της προπονητικής και όλοι θα πρέπει να τον ακούσουν χωρίς να φέρουν αντίρρηση.
Διαλλακτικός, άνθρωπος με πλούσια γνώση, τεράστια εμπειρία, μα πάνω από όλα ήρεμος: αυτή η τελευταία λέξη τον χαρακτήριζε μέχρι τις τελευταίες στιγμές της τόσο γεμάτης ζωής του. «Ηρεμία, όλα θα γίνουν. Θα βρούμε λύσεις, μην αγχώνεστε», έλεγε μειδιάζοντας.
Με αυτή τη χαρακτηριστική ηρεμία προχωρούσε σε αγωνιστικές τομές που για άλλους θα ήταν απαγορευτικές ακόμα και στη σκέψη. Ενδεικτικά, θυμηθείτε τη δύσκολη – στα δικά μας μάτια και ίσως πολλών προπονητών ακόμα – απόφαση, να βγάλει εκτός τετράδας ξένων τον Άλεν Παγένκ για να χρησιμοποιήσει τον Γκουσταβάο και να δυναμώσει το μπλοκ του όταν ο Ολυμπιακός είχε κάνει αγωνιστική κοιλιά στο μπλοκ άμυνα.
Ο Σλοβένος κεντρικός που είναι γεννημένος winner, ήταν ήδη χρόνια στον σύλλογο, δεν μπορούσε να το αποδεχθεί εύκολα, όμως ο Καστελάνι πήρε μια απόφαση που επέτρεψε στον Ολυμπιακό να βελτιώσει την εικόνα του, να τελειώσει τη σειρά με τον Μίλωνα, να κατακτήσει το κύπελλο στη Λάρισα και να πάρει προβάδισμα τίτλου απέναντι στον Παναθηναϊκό. Με το σκορ στο 2-1 και στον τέταρτο τελικό στο Ρέντη, ο Αργεντινός επαναφέρει τον Παγένκ στην εξάδα και ο Ολυμπιακός κατακτά το πρωτάθλημα του 2024 ολοκληρώνοντας τη σεζόν με το double.
Στο κοουτσάρισμά του μετέδιδε μια σιγουριά. Μπορεί να μην είχε τις εκρήξεις και τη βροντερή φωνή, αλλά ήρθε στην Ελλάδα και πέτυχε αναλαμβάνοντας μια πολύ δύσκολη πρόκληση αφού έπρεπε να αντικαταστήσει τον πολύ επιτυχημένο Αλμπέρτο Τζουλιάνι με μια έτοιμη ομάδα. Έβαλε τον Ολυμπιακό στους ομίλους του CEV Champions League μετά από χρόνια, πανηγύρισε τεράστιες νίκες όπως απέναντι στην τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Ζάκσα. Άφησε ένα σπάνιο αποτύπωμα, κερδίζοντας τον σεβασμό χωρίς να τον απαιτήσει.
Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του, μου ήρθε στο μυαλό αυτό που είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη στην Ελλάδα στον ΑΘΛΟ: «Όταν εμφανίστηκε η Ιαπωνία στο κάδρο ήταν αλλιώς. Ο μέντοράς μου ήταν Ιάπωνας. Πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου την Ιαπωνία, είναι ένα όνειρό μου. Είχα μια σύνδεση από παιδί. Με πόνεσε που θα φύγω (σ.σ. από τον Ολυμπιακό), ενημέρωσα νωρίς όμως ότι θέλω να ζήσω μια τέτοια εμπειρία πριν αποσυρθώ».
Και σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι για αυτόν τον άνθρωπο να μην προλάβει να εκπληρώσει αυτό το τελευταίο προπονητικό όνειρο, σε μια νέα σπουδαία αγορά και σε μια χώρα με την οποία είχε σύνδεση.
Δυστυχώς, η ασθένεια, για την οποία μιλούσε φορτισμένος, έκανε ξανά την εμφάνισή της. Δεν το έβαλε κάτω. Έπρεπε να ακολουθεί πιστά τις συμβουλές του γιατρού του και να είναι σε εγρήγορση. Έκανε διαρκώς εξετάσεις και θεραπείες και μέχρι πριν κάποιες εβδομάδες που επικοινωνήσαμε τελευταία φορά, τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα. Μέχρι που έσκασε αιφνιδιαστικά αυτή η σοκαριστική είδηση από την άλλη πλευρά του πλανήτη.
Ήταν ένας από τους ανθρώπους που με ενδιέφερε να κρατήσω επαφή και να μιλάω για καθημερινά ή και άσχετα πράγματα από όταν έφυγε από την Ελλάδα. Εννοείται πως ρωτούσε για τα αποτελέσματα του Ολυμπιακού και ήταν σε ανοικτή γραμμή και με τους ανθρώπους του συλλόγου, που έμελλε να είναι ο τελευταίος που προπόνησε. Ανταλλάσσαμε φωτογραφίες από Τήνο και Μεντόσα, χαλάρωνε βλέποντας παιχνίδια της ομάδας βόλεϊ γυναικών της Μπόκα, να ασχολείται με τον κήπο του και να παίζει γκολφ, του άρεσε να παρευρίσκεται σε συνέδρια για την ανάπτυξη του αθλήματος.
Τα τελευταία χρόνια του δεν ήταν το απόλυτο πάθος του η προπονητική, αλλά το να είναι μέντορας. Να βλέπει μικρά κορίτσια και αγόρια να πιάνουν την μπάλα του βόλεϊ και να ασχολούνται με αυτό. Πίστευε πολύ στις ομάδες «γειτονιάς».
Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του από την επίσκεψη στον πρόεδρο της Πολωνίας το 2009, μετά την κατάκτηση του πρώτου χρυσού μεταλλίου της εθνικής ομάδας της χώρας σε ευρωπαϊκό. Τότε, ο γραμματέας τον είχε ρωτήσει: «Πώς γίνεται να έχουμε ανάλογα νούμερα σε πληθυσμό, να έχουμε οι Πολωνοί τετραπλάσιο προϋπολογισμό, αλλά οι Αργεντίνοι να είστε παντού τόσο ανώτεροι;»
Η απάντησή του ήταν: «Πάθος. Παιχνίδι στον δρόμο. Εμείς και η Βραζιλία είμαστε από τις λίγες χώρες που ακόμα το τηρούμε». Για αυτό και η αγάπη του για τα καμπς ήταν τεράστια, όσο μεγάλη ήταν και για την εθνική ομάδα γυναικών της χώρας του, στοχεύοντας όταν γίνει καλά να επιστρέψει στον πάγκο της για να προσπαθήσει να την στείλει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028.
Daniel Castellani cita a los clubes, profes, madres y padres como artífices del deporte argentino. Él en 1977 jugaba federado en Escuela Cangallo de @metrovoley y al año siguiente debutaba en la Selecciónpic.twitter.com/Ye42lj06e2
— Voley Plus (@VoleyPlus) June 26, 2026
Ο Ντανιέλ Καστελάνι γέμιζε με φως όλους τους ανθρώπους που συναναστρεφόταν. Ήταν μια πηγή που ξεχείλιζε από λάμψη και γνώση όταν συζητούσες μαζί του. Ήταν αυτός που μπορούσε να κάνει τους άλλους καλύτερους με μια απλή συμβουλή, διατηρώντας παράλληλα την παιδικότητα του και απολαμβάνοντας τα απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής. Μα πάνω από όλα, ήταν αυτός ο δοτικός άνθρωπος που ήθελε να βοηθήσει είτε το χρειαζόσουν, είτε όχι. Ήθελε να μάθει αν όλα πηγαίνουν καλά κι αν κάποιο πρόβλημα χρειάζεται λύση που μπορεί να δώσει ο ίδιος.
Ο Αργεντινός, με το χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο ως παίκτης το 1988 στη Σεούλ, διαμόρφωσε και ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά προπονητών, άλλαξε την ιστορία στην Πολωνία και όπου πήγε αντιμετωπίστηκε σαν να είναι ο ίδιος όλο το βόλεϊ: Η παγκόσμια συγκίνηση, οι ανακοινώσεις των ομάδων και οι αντιδράσεις του απλού κόσμου επιβεβαιώνουν πως ίσως και να ήταν.
Κι αν κάτι κατάφερε κάτι περισσότερο από κάθε άλλο, είναι να μας αγγίξει όλους με τον τρόπο του. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία για το ελληνικό βόλεϊ να παραδειγματιστεί. Και ποιος ξέρει, μπορεί να γίνουμε όλοι καλύτεροι. Από τους παράγοντες, τις ομάδες, τους προπονητές και τους παίκτες, μέχρι τους δημοσιογράφους και τους φιλάθλους.
Hasta siempre, Daniel. Gracias por todo.
Διαβάστε ακόμα:
Η εξομολόγηση του Ντανιέλ Καστελάνι στον ΑΘΛΟ: Η μάχη με τον καρκίνο, το δέσιμο με τον Ολυμπιακό και το όνειρο της Ιαπωνίας
Σε πένθος το παγκόσμιο βόλεϊ: Πέθανε ο Ντανιέλ Καστελάνι
Ράγισε καρδιές η Νίζετιχ για τον θάνατο του Καστελάνι: «Αυτά θα πω στην κόρη μου για το πόσο σπουδαίος ήσουν»
VNL 2026: Ενός λεπτού σιγή στο Γκλίβιτσε στη μνήμη του Καστελάνι, πριν το Κίνα – Αργεντινή
