Το ποδόσφαιρο είναι συναισθήματα. Τόσα συναισθήματα μαζί, που πολλές φορές δεν μπορείς να τα διαχειριστείς, να τα εξηγήσεις, να τα εξωτερικεύσεις.
Είναι συναισθήματα που έρχονται απροειδοποίητα. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Συναισθήματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Στιγμές που περιμένεις τα πάντα από κάποιον άλλον, τού δίνεις την ψυχή σου και του λες «κάνε την ό,τι νομίζεις». Τον εμπιστεύεσαι. Και δεν το μετανιώνεις ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Αυτή είναι η μαγεία του βασιλιά των σπορ. Κι όταν αυτή την «ψυχή» την δίνεις στα χέρια ή μάλλον στα πόδια του Λιονέλ Μέσι, μόνο αγαλλίαση μπορείς να νιώσεις. Καλά, για να φτάσουμε στο συναίσθημα της σήμερον ημέρας, χρειάστηκαν τόνοι από δάκρυα για να ξεπεραστεί το κάζο και η στενοχώρια των συνεχόμενων αποτυχιών της εθνικής Αργεντινής, ως τη στιγμή της εξιλέωσης με την κατάκτηση πρώτα του Κόπα Αμέρικα το 2021 και μετέπειτα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αυτού που είναι το πετράδι της ποδοσφαιρικής αιωνιότητας, στα γήπεδα του Κατάρ.
Είναι τόσα πολλά που μου έρχονται στο μυαλό, που δεδομένα θα χαθεί η μπάλα. Βέβαια, κάπου θα τη βρει κι αυτήν ο Μέσι και θα βρει τρόπο να τη στείλει στα δίχτυα υπενθυμίζοντάς μας πως όταν κάτι το αγαπάς τόσο δυνατά και τόσο έντονα, δεν παίζει ρόλο καμία ηλικία, κανένας ηθικός ή ποδοσφαιρικός φραγμός.
«Μα κατέκτησε το Μουντιάλ του 2022 στον πιο επικό τελικό όλων των εποχών, τι το θέλει και φέτος;», πολλοί αναρωτήθηκαν. Κάποιοι ίσως να ξενέρωσαν κιόλας που δεν συνδυάστηκε το last dance του κορυφαίου όλων των εποχών, με την εικόνα του πιο βαρύτιμου τροπαίου στα χέρια του κι ένα έθνος, ολόκληρος ο πλανήτης εδώ που τα λέμε, να τον αποθεώνει. Μεταξύ μας, δηλαδή, εκείνη δεν ήταν μία απλή αποθέωση, αλλά το «εισιτήριό» του για την αιωνιότητα, δίπλα στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Να τα γράφεις και να ανατριχιάζεις. Κι ας μην είσαι Αργεντίνος. Θυμηθείτε για τα συναισθήματα που γράψαμε παραπάνω, θυμηθείτε πως νιώσατε το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου και δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Εκείνο το συναίσθημα για όσους νιώθουμε από Αλμπισελέστε, δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Έγινε, όμως, αυτό που φοβόμουν. Για άλλο πράγμα ξεκίνησα να γράφω, αλλού κατέληξα με τις τόσες και τόσες σκόρπιες σκέψεις μου, μπροστά στο μεγαλείο ενός παίκτη που πιθανότατα ούτε ο ίδιος έχει καταλάβει ακόμη τι θα αφήσει πίσω του, όταν θα έρθει αυτή η δύσκολη ώρα του αποχαιρετισμού.
Μας κοιτάνε οι γονείς μας, οι γνωστοί μας, οι σχέσεις μας, τα αδέρφια μας κι απορούν. «Μα καλά, ρίζες από το Μπουένος Άιρες έχεις και χαίρεσαι τόσο, τι στο καλό συμβαίνει». Τι να τους πεις. Σε πιάνουν να βουρκώνεις, να χαμογελάς σαν παιδάκι που τού φέρανε το αγαπημένο του παγωτό, να λιώνεις μπροστά από την τηλεόραση σαν να κοιτάς ξανά τον πρώτο σου έρωτα, μετά από χρόνια. Όσοι δεν το έχουν νιώσεις, δεν πρόκειται να καταλάβουν. Ούτε καν να το κατανοήσουν.
Είναι ένας παίκτης με εκατομμύρια ευρώ που κλωτσάει μια μπάλα κι έτυχε να το κάνει καλά. Αμ δε! Δεν θα το δούμε ποτέ έτσι. Κάθε φορά που θα παίρνει την μπάλα από τον άξονα της μεγάλης περιοχής και θα ετοιμάζεται για το πλασέ του… αιώνα, θα είναι σαν την πρώτη φορά. Θα έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις παιδικές, αναμνήσεις που σε έκαναν να αγαπήσεις το ποδόσφαιρο, να το δεις με μια άλλη ματιά. Να το προσδιορίσεις ως τέχνη μέσα σου μυαλό σου. Καλά, τέχνη είναι ούτως ή άλλως, αλλά ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες.
Στο διά ταύτα, αν κι αυτό έχε καταρριφθεί πριν καν γραφτεί αυτό το κείμενο, ο Μέσι είναι ο κορυφαίος που είδαν ποτέ τα μάτια μου. Ο κορυφαίος της γενιάς του, ο παίκτης που δεν θα ξεπεραστεί από κανέναν στη συνείδηση της δικής μας γενιάς. Οι παλαιότεροι (Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ) έκαναν το ποδόσφαιρο να είναι ο βασιλιάς των σπορ.
Ο Μέσι το έκανε ακόμα πιο διασκεδαστικό. Μας έκανε όλους Αργεντίνους. Μας έκανε να πιστέψουμε στο ακατόρθωτο. Με μία συνέπεια που δεν συγκρίνεται με κανενός. Για να είμαστε κι ειλικρινείς, μόνο ο Κριστιάνο Ρονάλντο πλησιάζει ή ίσως και ξεπερνά αυτή τη συνέπεια, αλλά αυτό το πλασέ, αυτές τις κινηματογραφικές κινήσεις, αυτό το συναίσθημα του να ξυπνάς στις 4 το χάραμα και να τραγουδάς «Muchachos» με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, δεν μάς το έχει χαρίσει.
Γι’ αυτό και θα λέω στα εγγόνια μου και σε όποιον με ρωτά πως αυτός ο κοντός μάγος ήταν ό,τι καλύτερο έχουν δει ποτέ τα μάτια μου πάνω σε χορτάρι. Και είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία είναι μαζί μου. Δεν γίνεται κι αλλιώς…
