Τα πράγματα στον πρώτο τελικό της φετινής Greek Basketball League εξελίχθηκαν άκρως φυσιολογικά. Ο Ολυμπιακός – που από στοιχηματικές και μη δινόταν ως γκραν φαβορί – νίκησε και ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε να διαμαρτύρεται για τη διαιτησία. Με λίγα λόγια, μια ακόμη μέρα στη ρουτίνα του ελληνικού μπάσκετ, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μετά το γκρέμισμα του «φάρου» της εποχής Βασιλακόπουλου.
Ως γνωστόν, ο Παναθηναϊκός του Δημήτρη Γιαννακόπουλου δεν χάνει ποτέ. Είτε νικά, είτε αδικείται από τους διαιτητές. Καμιά φορά και τα δυο ταυτόχρονα. Επίσης ως γνωστόν, κάθε φάση είναι υπέρ του Παναθηναϊκού, ανεξάρτητα από τι σφυρίζουν και τι όχι οι διαιτητές. Τα έχει πει ο κύριος Δημήτρης άλλωστε εδώ και χρόνια: οτιδήποτε λιγότερο από το 100-0 συνιστά αδικία.
Για το τι έγινε και το όχι στο αγωνιστικό κομμάτι μπορείτε να διαβάσετε πολλά. Ανάλογα με το πώς βλέπει ο καθένας τα πράγματα, διατυπώνει και τις ανάλογες απόψεις. Τον Mythbuster πάλι δεν τον ενδιαφέρουν οι «απόψεις» και οι γνώμες. Η βαρύτητά τους έτσι κι αλλιώς έχει περιγραφεί με αποστομωτικό τρόπο από τον τεράστιο Χάρι Κάλαχαν, κατά κόσμον Κλιντ Ίστγουντ. Όλοι έχουν από μια, οπότε πάμε παρακάτω.
Το μόνο που ενδιαφέρει τον Mythbuster από τότε που αυτό το σάιτ βγήκε στον αέρα είναι τα γεγονότα και οι αποδείξεις. Όχι τι θα ήθελαν κάποιοι να έχει συμβεί αλλά τι πραγματικά συνέβη.
Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός διαμαρτύρεται για τη διαιτησία. Ο Γιάννης Μπέζος θα μπορούσε κάλλιστα να αναρωτηθεί «από πότε είναι αυτή η εφημερίδα», αναζητώντας την απάντηση σίγουρα κάπου μετά το 2021. Γιατί μέχρι τότε η διαιτησία και γενικώς τα πάντα στο ελληνικό μπάσκετ ήταν υπέροχα, τα αηδόνια κελαηδούσαν και οι βόθροι μυρίζαν γιασεμί.
Το επιχείρημα πάνω στο οποίο βασίζονται οι πράσινες διαμαρτυρίες είναι διπλό. Πρώτον, το όντως εντυπωσιακό 29-5 στις βόλες. Είναι αλήθεια ότι τέτοιες διαφορές δεν συναντώνται συχνά σε αγώνες αυτού του επιπέδου. Πρέπει να πάμε δηλαδή καμιά διετία πίσω για να βρούμε το 35-10 στο Game 5 ΠΑΟ – Μακάμπι του 2024, όταν Ντιφαλά και Μπελόσεβιτς είχαν γίνει μέλη της αποστολής του Παναθηναϊκού όπως πετυχημένα έχει γράψει ο ΑΘΛΟΣ. Μάλιστα οι βολές σε εκείνο το ματς ήταν 35-6 λίγο πριν τη λήξη, αλλά στο φινάλε έγινε μια απόπειρα… εξορθολογισμού.
Υπάρχει κι άλλο παράδειγμα από το προαναφερθέν ζευγάρι που μας έρχεται από τον τελικό του 2000. Με τον ΠΑΟ ουσιαστικά γηπεδούχο στην Πυλαία και τη Μακάμπι να προσπαθεί να μείνει όρθια μέχρι το φινάλε, το κοντέρ έγραψε 40-18 βολές. Σε τελικό Ευρωλίγκας που τελείωσε 73-67 οι Πράσινοι εκτέλεσαν 40 βολές και οι Ισραηλινοί μόλις 18. Ήταν τότε που ο Πίνι Γκέρσον είχε μιλήσει για πιθανή δωροδοκία διαιτητών δίχως να τον εγκαλέσει κανείς.
Έχετε ακούσει ποτέ οπαδό του Παναθηναϊκού ή στέλεχος των δημοσιογραφικών υπονόμων να βρίσκει κάτι μεμπτό στη μια ή στην άλλη περίπτωση; Όχι βέβαια. Διότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στο μπάσκετ. Τώρα πώς γίνεται να αιτιολογούνται απολύτως όταν συμβαίνουν υπέρ του ΠΑΟ αλλά να καταδικάζονται όταν προκύπτουν εις βάρος του, αυτό είναι μια άλλη, πολύ αστεία ιστορία.
Η μεγάλη διαφορά στις βολές είναι μεν σπάνια αλλά είδαμε ότι συμβαίνει. Αν π.χ. μια ομάδα υπερτερεί κατά κράτος μέσα στη ρακέτα και οι παίκτες της νιώθουν σαν τον Δρακουμέλ στο Στρουμφοχωριό, μπορεί κάλλιστα να δοθεί επαρκής εξήγηση. Ειδικά σε θέμα μεγέθους χτες δεν τέθηκε ζήτημα αφού υπήρξε διάστημα που ο Ολυμπιακός είχε τον Γουόρντ στο «2», τον Πίτερς στο «3» και τον Βεζένκοφ στο «4».
Η μόνη πιο εντυπωσιακή διαφορά από αυτή των βολών, ήταν στα ριμπάουντ. Οι πρωταθλητές Ευρώπης πήραν 47 και οι αντίπαλοί τους μόλις 23, δηλαδή ούτε τα μισά. Αυτό όντως δεν το συναντάς εύκολα. Όποιος κάνει τον κόπο να ανατρέξει στα δυο παιχνίδια που χρησιμοποίησα ως παράδειγμα, θα δει ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο ισορροπημένα. Στον τελικό του 2000 τα ριμπάουντ ήταν 28-26 υπέρ των Πρασίνων και στο Game 5 των πλέι οφ του 2024 ήταν 41-33.
Όσοι δεν είδαν το παιχνίδι και απλώς διάβασαν για τον αριθμό βολών, σίγουρα θα έχουν απορίες. Όσοι το είδαν όμως, δεν έχουν καμία αφού δεν υπάρχει κάποιο λάθος που να ξεχωρίζει και να αιτιολογεί διαμαρτυρίες. Ακριβώς για τον λόγο αυτό τα παράπονα του Παναθηναϊκού εστίασαν εξαρχής σε μια συγκεκριμένη φάση. Το φάουλ του Κέντρικ Ναν στον Φουρνιέ στα 44” πριν τη λήξη με τη διαφορά στο +2 υπέρ του Ολυμπιακού.
Οι αποτυχημένες απόπειρες της ΕΡΤ για αποσαφηνιστικά ριπλέι έδωσαν ένα πάτημα στον Αταμάν αλλά και τον καλά οργανωμένο μηχανισμό της πράσινης προπάγανδας. Το «ανύπαρκτο» φάουλ έγινε σημαία μέσα σε λίγα λεπτά και είναι τόσο πειστικό το έργο ώστε τσίμπησαν και αρκετοί Ολυμπιακοί που θέλησαν να το παίξουν υπεράνω στα social media.
Αυτό που δεν μπορούσε – ή δεν ήθελε – να κάνει η ΕΡΤ, το έκανε η ΚΑΕ Ολυμπιακός ανεβάζοντας αργά το βράδυ τη φάση από τη σωστή οπτική γωνία, από την οποία φαίνεται ξεκάθαρα το φάουλ του Ναν. Τόσο ξεκάθαρα που μπορεί κάποιος να ακούσει ακόμα και το «πλατς» στο χέρι του Φουρνιέ κι ας μην είχε ήχο το βίντεο.
Για το αν έγινε φάουλ τελικά ή όχι η κουβέντα έχει κλείσει οριστικά. Ήταν όμως τόσο πονηρή η φάση που χρειαζόταν… ντετέκτιβ για να το επιβεβαίωσει; Ήταν τόσο δύσκολο να βρεθεί σωστό πλάνο από μια από τις πολλές κάμερες της ΕΡΤ; Στην πρώτη ερώτηση η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Το φάουλ ήταν εμφανές ακόμα και από την κεντρική κάμερα της μετάδοσης, με το χέρι του Ναν να φαίνεται «κουμπωμένο» πάνω στο μπράτσο του Φουρνιέ. Η δε παράβαση ήταν τόσο ξεκάθαρη που έγινε αντιληπτή από δυο εντελώς διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η μια προφανώς ήταν αυτή της Βάσως Τσαρούχα, η οποία εντέλει πήρε το σφύριγμα.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη λεπτομέρεια για την οποία κανείς δεν μιλά. Με διαφορά κλασμάτων δευτερολέπτου ο Κατραχούρας έχει ήδη προλάβει να σηκώσει το χέρι του, εντοπίζοντας το καθαρό φάουλ. Το χέρι του κατεβαίνει αμέσως όταν αντιλαμβάνεται ότι η Τσαρούχα έχει επίσης εντοπίσει την παράβαση και παίρνει το σφύριγμα. Για να μην υπάρξουν παρερμηνείες μάλιστα, η Τσαρούχα δείχνει στον Αταμάν ακριβώς πώς έγινε το φάουλ με χαρακτηριστική κίνηση τραβήγματος.
Δείτε τη στιγμή που ο Κατραχούρας (κάτω αριστερά) έχει ήδη σηκώσει το χέρι του, την ώρα που ξεκινά η αντίστοιχη κίνηση της Τσαρούχα
Ολόκληρο το αίσθημα της πράσινης αδικίας συμπυκνώθηκε σε μια φάση που στην πραγματικότητα είχε ως αδικημένο τον Ολυμπιακό! Απίστευτο αλλά παναθηναϊκό. Με το σκορ στο 75-73 ο Φουρνιέ σηκώθηκε να εκτελέσει γνωρίζοντας ότι ο χρόνος της επίθεσης τελείωνε. Το άλμα του είναι πολύ πίσω από τη γραμμή, η παράβαση γίνεται σαφέστατα πάνω στην προσπάθεια και ας μας εξηγήσει κάποιος πως μια τόσο ξεκάθαρη περίπτωση δόθηκε για δυο και όχι για τρεις βολές.
Από τη χειρονομία της υπόδειξης προκύπτει σαφέστατα ότι το σφύριγμα έχει γίνει σε προσπάθεια για σουτ. Το ότι η μπάλα μετά το τράβηγμα του χεριού του Φουρνιέ καταλήγει στον Μιλουτίνοφ δεν έχει καμία σημασία. Θα μπορούσε να πέσει στο παρκέ ή να πάει στην εξέδρα, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αλλάζει το γεγονός ότι πρόκειται για προσπάθεια σουτ. Κανονική και όχι από αυτά τα καραγκιοζιλίκια που κάνουν πολλοί για να πάρουν φάουλ για τρεις βολές από το κέντρο.
Με τη διαφορά στο +2, ο Φουρνιέ έπρεπε να εκτελέσει τρεις βολές και όχι δυο. Διότι αν αστοχούσε έστω σε μια, το ματς θα ήταν στο σουτ. Στις τρεις βολές όμως θα είχαμε είτε +5 σε περίπτωση 3/3 αλλά και το περιθώριο μιας χαμένης ώστε και πάλι η διαφορά να είναι στις δυο κατοχές. Θα είχαμε αλλοίωση αν κάτι πήγαινε στραβά στη συνέχεια ναι ή όχι; Προφανώς θα είχαμε.
Όσο ψάχνουν να βρουν σε ποια φάση τελικά αδικήθηκαν οι Πράσινοι, υπάρχει ένα ακόμη χοντρό λάθος σε βάρος του Ολυμπιακού. Το καλάθι του Βεζένκοφ στα 2:56 πριν το τέλος έπρεπε να συνοδευτεί από μια βολή αφού ο Λεσόρ πατούσε μέσα στο ημικύκλιο προσπαθώντας να πάρει επιθετικό φάουλ. Ο Σάσα αλλά και όλοι οι υπόλοιποι διαμαρτυρήθηκαν αμέσως για το εξόφθαλμο λάθος αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ενδεχομένως να έγιναν και λάθη σε βάρος των Πρασίνων, κανένα όμως δεν θα μπορούσε να επισκιάσει τις δυο φάσεις που περιγράψαμε. Ποιο από τα φάουλ που πήραν οι Ερυθρόλευκοι δεν ήταν; Και πόσα φάουλ θεωρούν ότι δεν πήραν οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού που θα έπρεπε να έχουν πάρει; Οι 29 βολές θα έπρεπε να είναι σίγουρα περισσότερες βάσει του τρόπου που επέλεξε να αμυνθεί ο ΠΑΟ. Ας βγουν δημόσια οι Πράσινοι να μιλήσουν για τα φάουλ που θεωρούν ότι δεν δόθηκαν στην ομάδα τους…
Η εμπλοκή της ΕΡΤ σε όλο αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Οι άνθρωποι των πρωταθλητών Ευρώπης θα πρέπει καταρχάς να αναζητήσουν ευθύνες για το ότι μια τόσο ξεκάθαρη περίπτωση φάουλ (για τρεις βολές, να μην ξεχνιόμαστε) κρύφτηκε από τη μετάδοση του κρατικού καναλιού και το μόνο που δόθηκε ήταν ένα αφηρημένο ριπλέι.
Όσο συνέβαιναν αυτά σε επίπεδο εικόνας, είχαμε και την ανάλογη ηχητική υπόκρουση. Ακούσαμε αμέσως για το ότι διαμαρτυρήθηκε έξαλλα ο Αταμάν, στα ρεπορτάζ μετά τη λήξη έβγαινε μια εσάνς πράσινης αδικίας και γενικώς κάποιος σχετικά ψυλλιασμένος καταλαβαίνε ότι υπήρχαν «ενστάσεις». Οι οποίες «ενστάσεις» προέκυψαν αποκλειστικά και μόνο από την ανικανότητα της ΕΡΤ να δώσει το σωστό ριπλέι.
Μακάρι δηλαδή να πρόκειται απλώς για την ανικανότητα που συχνά εντοπίζεται σε καταστάσεις που σχετίζονται με το ελληνικό Δημόσιο και να μην υπάρχει δόλος. Ό,τι και να ισχύει πάντως, η ΕΡΤ οφείλει να απολογηθεί απέναντι στον Ολυμπιακό αλλά και τους οπαδούς του για τον τρόπο που διαχειρίστηκε τον πρώτο τελικό, συμβάλλοντας στην περαιτέρω αύξηση της τοξικότητας.
