Αγνοείται εδώ και τρεισήμισι μήνες ο 54χρονος Ηλίας Πανταζής, ο οποίος, όπως προέκυψε από ρεπορτάζ της εκπομπής «Φως στο Τούνελ», έφυγε κάποτε από τη ζωή στο Σίδνεϊ και βρέθηκε άστεγος στους δρόμους της Αθήνας — μια πορεία που οι δικοί του χαρακτηρίζουν τραγική και ανεξέλεγκτη.
Συγγενής του περιγράφει έναν άνθρωπο που βυθίστηκε στη μοναξιά μετά από αλλεπάλληλες απώλειες και κοινωνική απόρριψη. «Ο πατριός του πέθανε πρόσφατα, τον Φεβρουάριο έγινε η κηδεία του. Είχε χάσει και τη μητέρα του, που ήταν το στήριγμά του. Από τότε ένιωθε εντελώς μόνος», λέει χαρακτηριστικά.
Η ίδια προσθέτει ότι ο Ηλίας είχε παντρευτεί στην Πάτρα και είχε ένα παιδί, το οποίο σήμερα δεν μπορούν να εντοπίσουν. «Έχει παιδί. Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τον γιο του πουθενά… Ξέρουμε μόνο ότι κάποια στιγμή ήταν πρωταθλητής στο kick boxing». Περιγράφει έναν άνθρωπο που, παρά την εξαθλίωση, νοιαζόταν για τους άλλους: «Μπορούσε να βρει πορτοφόλι στον δρόμο και να το πάει στην Αστυνομία γιατί σκεφτόταν ότι κάποιος μπορεί να μην έχει να πάρει γάλα στο παιδί του. Έκανε κακό μόνο στον εαυτό του».
Τα τελευταία χρόνια λίγοι άγνωστοι τον στήριζαν μέσω μιας ομάδας στο Viber που ονόμασαν «Οι φίλοι του Ηλία». Ήταν εκείνοι που του έδιναν φαγητό, ρούχα και, όταν μπορούσαν, λίγα χρήματα — και σήμερα οργώνουν δρόμους και νοσοκομεία ψάχνοντας απαντήσεις για τη σιωπή που ακολούθησε την 21η Ιανουαρίου, την τελευταία μέρα που ο Ηλίας έστειλε γραπτό μήνυμα στην ομάδα.
Από το μήνυμα του Ηλία στις 21 Ιανουαρίου αναδύεται η μοναξιά και η πίστη του — αλλά και η ευγνωμοσύνη προς όσους τον βοηθούσαν. Στο μήνυμα αυτό αναφέρει: «Καλημέρα! Καλή εβδομάδα και καλή Σαρακοστή! Σήμερα ελπίζω πως, με όλα όσα θα μοιραστώ μαζί σας, δεν θα σας κουράσω, δεν θα σας στενοχωρήσω, δεν θα σας λυπήσω ούτε θα σας θυμώσω. Ξέρετε όμως πολύ καλά πως μαζί σας μοιράζομαι τα πάντα. Όλες μου τις σκέψεις, τις ανησυχίες μου και γενικά ό,τι έχει να κάνει με εμένα. Και σας λέω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» μέσα από την καρδιά μου. Γιατί έχω το πιο ανεκτίμητο δώρο που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος: ανθρώπους δίπλα του. Χριστιανούς ανθρώπους.
»Γιατί για μένα δεν υπάρχει «καλός» ή «κακός» Χριστιανός. Ή είσαι Χριστιανός ή δεν είσαι. Πέρα από τη βοήθεια ζωής και τον καθημερινό αγώνα που κάνετε για να με κρατάτε όρθιο και ζωντανό, υπάρχουν και εκείνες οι περίεργες, μοναχικές ώρες… Όταν τελειώνω από το καθάρισμα στο υπόγειο, κάνω πρώτα την ευχαριστήρια προσευχή μου στον Κύριο Ιησού Χριστό. Αν δεν φτιάξω κάτι χειροποίητο και είναι ακόμη νωρίς για μελέτη της Αγίας Γραφής, τότε κάνω περισυλλογή. Σκέφτομαι την εβδομάδα που πέρασε, τα λάθη και τις αμαρτίες μου, ζητώ συγχώρεση μέσα από την προσευχή και τη σοφία να μην τα επαναλάβω», λέει χαρακτηριστικά.
Πέραν της φιλίας των μελών της ομάδας, ο Ηλίας περιέγραψε και μια επώδυνη απόρριψη μέσα στον ίδιο τον χώρο λατρείας του. Όπως αφηγήθηκε ο ίδιος σε τρίτο πρόσωπο: «Ας ξεκινήσω λοιπόν… Χθες το πρωί έφτασα στον ναό στις 6:30 π.μ. Μπήκα, άναψα ένα κερί, προσκύνησα τις εικόνες και βγήκα έξω να καθίσω, όπως κάνω τόσα χρόνια, μπροστά στην πόρτα. Εκεί μου αρέσει πολύ, γιατί και τη λειτουργία ακούω και μπορώ να υποδέχομαι τον κόσμο. Αυτούς τους ανθρώπους που, όπως μου λένε, έρχονται και περιμένουν να με δουν, πάντα με ένα αληθινό και γεμάτο αγάπη χαμόγελο. Δεν θα πω ονόματα, ούτε αν ήταν άνδρας ή γυναίκα. Ένας άνθρωπος μού είπε το πρωί: «Ηλία, ξέρεις πολύ καλά πως όλα αυτά τα χρόνια, σου έχουμε δείξει ότι σε αγαπάμε αληθινά. Αλλά επειδή εδώ έχει στραβώσει η κατάσταση με τους ιερείς και κανονικά πρέπει να σου κόψουμε ακόμη και την καλημέρα, όταν με βλέπεις να έρχομαι, πήγαινε σε εκείνο το σημείο και θα σου αφήνω εκεί ό,τι είναι… Ειλικρινά ντρέπομαι. Συγγνώμη. Αλλά καταλαβαίνεις»
Η συνέχεια της διήγησης περιλαμβάνει στιγμές ντροπής και αυξανόμενης απομάκρυνσης: «Περίπου δέκα λεπτά μετά, είμαι πάλι στην πόρτα. Έχει βγει από το παγκάρι ο υπάλληλος που είναι εκεί και ετοιμάζεται να μπει κάποιος μέσα. Ειλικρινά, θέλω να με πιστέψετε. Το ξέρω ότι είναι αγνή ψυχή. Με κοίταξε, κοίταξε και τον υπάλληλο και με σχεδόν βουρκωμένα μάτια και χαμηλωμένο βλέμμα μου είπε: “Ηλία, συγγνώμη… Δεν μπορώ να σου δώσω…” Και τώρα πραγματικά αυτό έχει καταντήσει γελοίο. Γιατί πριν γίνει όλο αυτό, ήμουν «καλός» άνθρωπος, «καλός» ζητιάνος, «καλός» εργάτης όταν χρειαζόταν δουλειά χωρίς χρήματα. Το τελευταίο που θέλω να μοιραστώ είναι πως πήγα να αφήσω μερικά ρούχα και μπουφάν σε ανθρώπους που ξέρω ότι τα έχουν ανάγκη. Όταν έφτασα στο παγκάκι όπου κάθονταν δέκα-δεκαπέντε άτομα, άρχισαν πάλι τα σχόλια: “Καλώς τον Χριστιανό… τον παπά…”».
Το κλίμα μισαλλοδοξίας κορυφώθηκε όταν κάποιος του είπε: «“Τώρα τι έχεις να πεις; Για πες… Σε διώξανε με τις κλωτσιές! Εδώ ούτε στην εκκλησία δεν σε αφήνουν να πατήσεις. Τόσο καιρό μας έλεγες διάφορα και μας είχες πρήξει. Να τώρα… Καλά να πάθεις…” Και πραγματικά δεν ήξερα τι να απαντήσω. Άφησα τα ρούχα και έφυγα… Συγγνώμη αν σας κούρασα. Καλημέρα και πάλι. Καλή εβδομάδα σε όλους».
Φίλοι και γείτονες, που μίλησαν στην εκπομπή και υποστηρίζουν την προσπάθεια ανεύρεσής του, τον περιγράφουν ως άνθρωπο βαθιά θρησκευόμενο, άκακο και πραότητα γεμάτο. «Ο Ηλίας συνήθιζε να πηγαίνει στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας και να ζητά βοήθεια. Έτσι γνωριστήκαμε. Αρχίσαμε να μιλάμε και σιγά-σιγά μου άνοιξε την καρδιά του, λέγοντάς μου πράγματα για τη ζωή του. Όποτε χρειαζόταν κάτι, με έπαιρνε τηλέφωνο ή μου έστελνε μήνυμα και, όσο μπορούσα, τον βοηθούσα», λέει ένας από αυτούς.
Ο ίδιος φίλος προσθέτει ότι, παρά τη συμπαράσταση που λάμβανε από πολλούς —«του πήγαιναν φαγητό και του έδιναν λίγα χρήματα»—, κανείς δεν κατάφερε να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, με συγκέντρωση υγρού στον πνεύμονα λόγω της έκθεσης στο κρύο, και για αυτά νοσηλεύτηκε κατά καιρούς. Οι φίλοι αναζήτησαν τον Ηλία παντού, ακόμη και στα νοσοκομεία, χωρίς αποτέλεσμα.
Η τελευταία συνάντηση έγινε το απόγευμα της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου, όταν φίλος του του έδωσε χρήματα για να αγοράσει υγραέριο και του έδωσε ομπρέλα. «Ήταν ο συνηθισμένος Ηλίας: χαμογελαστός, όπως πάντα. Είχε μαζί του και το κινητό του τηλέφωνο. Μετά χάθηκαν τα ίχνη του. Αργότερα έμαθα πως ήταν ενεργός την Πέμπτη στο Viber, χωρίς όμως να διαβάζει τα μηνύματα που του έστελναν. Εκεί άρχισαν όλοι να ανησυχούν. Πήγα ακόμη και στην ενορία του και μίλησα με τον πνευματικό του, αλλά κανείς δεν τον είχε δει», καταλήγει ο φίλος.
Κάποιοι από την ομάδα φρόντιζαν να του κλείνουν δωμάτιο σε κοντινά ξενοδοχεία όταν ο καιρός γινόταν άσχημος — «Ίβισκος» ή «Πλάτων» ήταν συχνές επιλογές —, όμως κανένα αρχείο δεν έδειξε την παρουσία του μετά από εκείνη την ημέρα. Οι φίλοι του δηλώνουν πως ο Ηλίας άφησε πίσω ακόμη και το ποδήλατό του, κάτι που εντείνει το μυστήριο: «Είναι σαν να άνοιξε η γη και να τον κατάπιε».
Οι δικοί του και όσοι τον βοηθούσαν έχουν απευθυνθεί στην Αστυνομία και συνεχίζουν την αναζήτηση με προσωπικές περιπολίες σε δρόμους και νοσοκομεία, ελπίζοντας σε ένα στοιχείο που θα ρίξει φως στην τύχη του Ηλία Πανταζή.
