Ο Ολυμπιακός απέδρασε με νίκη από τη Λεωφόρο στο ιστορικό τελευταίο ντέρμπι αιωνίων σε αυτό το γήπεδο και έστειλε μήνυμα πως είναι ακόμα εδώ, κόντρα στα προγνωστικά, στα λάθη και στις «αναποδιές» της φετινής σεζόν, είναι ακόμα μέσα στον στόχο του αν και τίποτα -για την ώρα- δεν είναι στα δικά του χέρια.
Οι Ερυθρόλευκοι το έστειλαν ένα πρώτο μήνυμα ότι το πιστεύουν κι όσο μένουν μέσα στο κόλπο του τίτλου, θα το παλέψουν. Όλα αυτά με την ΑΕΚ στο +5 και να έχει μπροστά της δύο «κολλητά» ματς με τον Παναθηναϊκό, τη στιγμή που ο Ολυμπιακός θα «σφάζεται» με τον τρίτο ΠΑΟΚ, κόντρα στις πιθανότητες.
Τουλάχιστον, σε πρώτη φάση, ο Ολυμπιακός έδειξε να έχει σφυγμό με το άνετο πέρασμά του από τη Λεωφόρο, σε ένα διάστημα που χρειαζόταν όσο τίποτα μία τέτοια νίκη, κυρίως για το ψυχολογικό κομμάτι. Και μάλιστα μία άνετη, πλην ιστορικής, νίκη που συνδυάστηκε με το ποδόσφαιρό του, στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα.
Οι Πειραιώτες, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, «έπνιξαν» ποδοσφαιρικά τον αντίπαλό τους, που όχι μόνο δεν μπορούσε να υποστηρίξει το build-up παιχνίδι, αλλά έκανε τόσα συχνά λάθη που ήταν σχεδόν δεδομένο ότι από ένα τέτοιο θα δοθεί η ευκαιρία στο σύνολο του Μεντιλίμπαρ να απειλήσει.
Δεν θα μπορούσε να φανταστεί βέβαια τέτοιο δώρο από τον Γεντβάι, το οποίο άνοιξε αμέσως ο Ζέλσον Μαρτίνς και άνοιξε τον δρόμο της νίκης σκοράροντας μετά από καιρό στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Από εκεί και πέρα, ο Ολυμπιακός είχε τον πλήρη έλεγχο της αναμέτρησης και κυρίως ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο, δεν έδειχνε χαμένος ανασταλτικά όπως σε άλλα ντέρμπι. Έπαιζε με την αυτοπεποίθηση του περσινού Ολυμπιακού. Και όπως φάνηκε, αυτό που χρειαζόταν για να δούμε -έστω για ένα ημίχρονο- τον περσινό Ολυμπιακό στο χορτάρι του φετινού, ήταν ένας… κανονικός Τσικίνιο.
Ο Πορτογάλος επιτελικός μέσος ήταν ξανά, μετά από μεγάλο διάστημα στη σεζόν, καθοριστικός για το παιχνίδι των Ερυθρόλευκων. Εφάρμοσε στο απόλυτο τις οδηγίες του Μεντιλίμπαρ και μπέρδεψε ακόμη περισσότερο το όποιο τακτικό πλάνο του Μπενίτεθ, το οποίο πήγε στράφι.
Όποια σκέψη του Παναθηναϊκού για άμεσο ποδόσφαιρο, σταματούσε στον Τσικίνιο. Ήταν, με λίγα λόγια, ο «καταστροφέας» του παιχνιδιού των Πρασίνων και παράλληλα ο συνδετικός κρίκος της μεσαίας γραμμής με τη γραμμή κρούσης του Ολυμπιακού. Ήταν, απλά, ο φυσιολογικός Τσικίνιο, με όλες τις… εργαστηριακές του ρυθμίσεις να επανέρχονται.
«Για τα χαφ που είπατε ότι αγωνιστήκαμε, φαντάζομαι εννοείτε τον Τσικίνιο, αλλά δεν είχε αυτόν το ρόλο, ο ρόλος του ήταν να εμποδίσει τον αντίπαλο να κυκλοφορήσει την μπάλα και να την επιστρέφει στον τερματοφύλακα και νομίζω ότι το πετύχαμε αυτό, έγινε αυτό και ήταν από τα σημεία κλειδιά του αγώνα και ότι σκοράραμε στο πρώτο ημίχρονο και τα δύο γκολ μας βοήθησε αρκετά».
Τάδε έφη ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ μετά τη λήξη του κυριακάτικου ντέρμπι και είναι ξεκάθαρο πως στο δικό του μυαλό, ακόμα και ο μέτριος Τσικίνιο, έκανε τη διαφορά, για να δούμε κάτι από τον Ολυμπιακό που είχαμε συνηθίσει στο… ξεραμένο χορτάρι της Λεωφόρου.
