Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε με το «έτσι θέλω» από τη Φενέρμπαχτσε, αφού με τρία εγκλήματα στο τελευταίο λεπτό η παρέα του Μπελόσεβιτς καθάρισε τον χαλύβδινο Ολυμπιακό που χωρίς την περιφέρειά του έφτασε μια ανάσα από τρίτο σερί έπος κόντρα στην πάνοπλη αλλά και σαστισμένη ομάδα του προκλητικού Γιασικεβίτσιους.
Οι λαβωμένοι πρωταθλητές Ευρώπης και Ελλάδας το πάλεψαν για τρίτο σερί έπος, αυτή τη φορά με τη στήριξη του κόσμου τους που γέμισε τη Sunel Arena, αλλά στο τέλος προδόθηκαν από την ατυχία και κυρίως τις διαιτητικές αποφάσεις, που στις πιο κρίσιμες κατοχές πήγαν στη Φενέρ με πολύ μεγάλη προκλητικότητα: συμπτωματικά και οι τρεις οριακές φάσεις πήγαν στους Τούρκους με το έτσι θέλω και τη… μαεστρία του Μπελόσεβιτς.
Όλα αυτά στα διαιτητικά, που έκριναν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα χθες βράδυ στη Sunel Arena. Στο αγωνιστικό κομμάτι και πρωτίστως σε αυτό της νοοτροπίας, ο Ολυμπιακός δεν έχασε κάτι. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας σίγουρα θα έχει κάποια τακτικά παράπονα από τους παίκτες του, όμως συνολικά δεν μπορεί να τους κακολογήσει για την ήττα από τη Φενέρ. Δεν θα το έκανε ποτέ, από τη στιγμή που βλέπει την ομάδα του να παλεύει με όλες της τις δυνάμεις κόντρα σε Θεούς και Δαίμονες, κόντρα στην ατυχία αλλά και στις σημαντικότατες απουσίες, αφού Φουρνιέ και Μοντέρο κάνουν το μισό παιχνίδι των Πειραιωτών και τα πάντα να κινούνται πιο γρήγορα στο παρκέ.
Ο Σάσα Βεζένκοφ πήρε το τελευταίο σουτ γιατί τού το εμπιστεύτηκε ο προπονητής του (όπως ακούστηκε στο τάιμ άουτ), ενώ με τον τρόπο που απελευθερώθηκε για να εκτελέσει, έκανε όλο το γήπεδο να το πιστέψει. Αυτό το σουτ δεν μπήκε, αλλά ο Σάσα δεν είναι παίκτης που θα μείνει στο «ένα που δεν μπήκε μέσα». Θα τα ξαναπάρει αυτά τα σουτ αν χρειαστεί, θα βρει το χέρι του ξανά την κατάλληλη στιγμή. Έτσι είναι ο αθλητικός του χαρακτήρας, έτσι έχει μάθει να κάνει κι έτσι κάνουν οι μεγάλοι παίκτες και MVPs. Το χέρι του, το ίδιο αξιόπιστο θα παραμείνει.
Και κάπου εδώ, αξίζει να αναφερθούμε και στον Έμπα Εντζάι. Σε μία ήρεμη δύναμη εντός κι εκτός παρκέ, που παρότι πέρασε πιθανότατα την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του μέχρι σήμερα, με την απώλεια του πατέρα του, δεν έχασε ούτε μία προπόνηση μέσα στην εβδομάδα και φυσικά αγωνίστηκε κανονικά κόντρα στη Φενέρ.
Μπορεί η απόδοσή του να μην ήταν το ίδιο καλή, όντας σαφώς επηρεασμένος από όσα τού συνέβησαν, αλλά όπως είπε κι ο Γιώργος Μπαρτζώκας «ποιος μπορεί να του πει κάτι». Μόνο «μπράβο» και συγκίνηση, για έναν παίκτη που έχει αποδείξει ήδη ότι αξίζει να φοράει τη φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο, αγωνιστικά και μη. Γιατί οι κακές βραδιές στο μπάσκετ μπορούν να έρθουν. Τη μεγάλη καρδιά όμως δεν την κερδίζεις με ανατροπές, σφυρίγματα και καλάθια. Η μεγάλη καρδιά φαίνεται στα δύσκολα, στα καθημερινά, στον τρόπο που επιλέγεις να αντιμετωπίσεις την κάθε δυσκολία. Και στην πιο μεγάλη δυσκολία, ο Εντζάι μάς συγκίνησε με τη δική του.
