Μία φάση στο 17ο δευτερόλεπτο έκρινε την αναμέτρηση της Τούμπας και έδωσε τη νίκη με 0-1 στην Άντερλεχτ και μαζί το προβάδισμα πρόκρισης στα πλέι οφ του Europa League.
Οι Ασπρόμαυροι κυριάρχησαν σε όλο το παιχνίδι, ωστόσο στάθηκαν άτυχοι στο πέναλτι που κέρδισαν, καθώς ο Μιχαηλίδης δεν μπόρεσε να κερδίσει τον τερματοφύλακα των Βέλγων και ο Μύθου που πήρε το ριμπάουντ και σκόραρε είχε μπει νωρίτερα στην περιοχή.
Όμως πέρα από το κομμάτι της ατυχίας, το βράδυ της Πέμπτης (6/8) στην Τούμπα εμφανίστηκαν όλες οι χτυπητές αδυναμίες και τα κενά του Δικεφάλου.
Από τα πρώτα δείγματα που έχει δώσει ο Αλέσιο Λίσι φαίνεται πως δεν είναι ένας «ήσυχος» προπονητής. Ακριβώς αυτό αποδειχθηκε και κόντρα στην Άντερλεχτ, με τον Ιταλό τεχνικό να το ψάχνει από εδώ, να το ψάχνει από εκεί, να αλλάζει σύστημα, να ανακατεύει την τράπουλα, αλλά να μην παίρνει το αποτέλεσμα.
Ο Λουσέ είναι εδώ και λίγες ημέρες ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, όμως η ανάγκη για απόκτηση ενός ακόμη χαφ γίνεται επιτακτική. Ο Σανταμαρία βρέθηκε σε κακή βραδιά και ο Τέιλορ που ουσιαστικά αποτελεί ξένο σώμα και είναι αριστερός μπακ, βρέθηκε να κλείσει το παιχνίδι σαν παρτενέρ του Ζαφείρη στα χαφ.
Παρεμπιπτόντως ο Σκωτσέζος δεν τα πήγε άσχημα, καθώς έδωσε πολύτιμες βοήθειες στον κουρασμένο στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα Ζαφείρη και μάλιστα είχε και μια ευκαιρία για να σκοράρει.
Ακόμη μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για την απόκτηση ενός επιθετικού. Ο Μύθου δεν μπόρεσε να δημιουργήσει προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα και αυτό δεν έγινε ούτε από τον Γερεμέγεφ, αλλά ούτε στο διάστημα που οι δύο παίκτες αγωνίστηκαν μαζί.
Ένας Κωνσταντέλιας δεν φέρνει την άνοιξη, από τη στιγμή μάλιστα που ο αντίπαλος διαβάσει το παιχνίδι του ΠΑΟΚ και ρίξει το βάρος πάνω του. Και ειδικά σε ένα παιχνίδι σαν το χθεσινό (6/8) που ξεκίνησε με γκολ από τα αποδυτήρια.
Για την Άντερλεχτ ήταν το μεγαλύτερο δώρο αυτό του 17ου δευτερολέπτου, αφού αντιμετώπισε εντελώς διαφορετικά το παιχνίδι από εκεί και πέρα και δεν έδωσε σχεδόν καθόλου χώρους στους Ασπρόμαυρους.
Αν και καλά κλεισμένος όπως προαναφέραμε και έχοντας το μεγαλύτερο (αν όχι όλο) το βάρος της βελγικής ομάδας πάνω του, ο Κωνσταντέλιας ήταν κι πάλι αυτός που με κάποιες στιγμές μαγείας του, δημιούργησε τις στιγμές που ο ΠΑΟΚ έφτασε πιο κοντά στην ισοφάριση.
Ξεκίνησε με τη μαγική του ενέργεια όπου πέρασε με εντυπωσιακό τρόπο δύο παίκτες (στη μοναδική φορά που βρήκε χώρο στο γήπεδο) και έβγαλε τον Τάισον σε θέση βόλης.
Αργότερα όντας καλά κλεισμένος στην περιοχή, ζάλισε με προσποιήσεις τον αντίπαλο του και κέρδισε πέναλτι. Μάλιστα θα κέρδιζε και δεύτερο πέναλτι πέντε λεπτά αργότερα καθώς δέχθηκε αντικανονικό μαρκάρισμα μέσα στην περιοχή, όμως μετά από εξέταση της φάσης στο VAR δόθηκε φάουλ για μαρκάρισμα του Ζίβκοβιτς νωρίτερα στη φάση.
Δεν ήταν πάρα πολλά αυτά που έκανε ο Κωνσταντέλιας το βράδυ της Πέμπτης, αλλά ήταν ουσιαστικά και θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει την κατάσταση για τον ΠΑΟΚ.
Παρόλα αυτά ξεφύγαμε για λίγο από το θέμα του κειμένου, που δεν είναι ο Έλληνας μεσοεπιθετικός του Δικεφάλου.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται λίγες κινήσεις ακόμα αλλά ουσιαστικές (μεγαλύτερη ανάγκη ο φορ), για να μπορεί να εφαρμόσει στο γήπεδο αυτά που θέλει ο προπονητής του.
Ωστόσο τα πράγματα στο ποδόσφαιρο και στη ζωή γενικότερα δεν έχουν μία πλευρά, αλλά ούτε καν δύο. Υπάρχουν θετικά που αποτυπώθηκαν στο χορτάρι της Τούμπας το βράδυ της Πέμπτης.
Κάτι που προαναφέραμε είναι πως οι Ασπρόμαυροι δεν έχουν στην άκρη του πάγκου τους έναν ήσυχο προπονητή με «κουτάκια» στο μυαλό του. Όταν κάτι δεν πάει καλά θα το αλλάξει, θα δοκιμάσει άλλα πράγματα και αν κρίνει ο ίδιος ότι χρειάζεται θα κάνει κι πάλι κάτι διαφορετικό χωρίς δισταγμούς.
Το πρέσινγκ είναι ένα από τα πράγματα που έχουν αλλάξει στον Δικέφαλο, αφού πλέον γίνεται πιο ψηλά και ακόμη πιο έντονα, με τον Ζαφείρη ως πρωταγωνιστή στο κομμάτι.
Μια μικρή παρένθεση για τον Έλληνα χαφ, ο οποίος έχει ξεκινήσει εξαιρετικά τη σεζόν μετά το μουδιασμένο του πρώτο διάστημα την προηγούμενη χρονιά ως ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ.
Φαίνεται να του ταιριάζει πιο πολύ το παιχνίδι του Λίσι, όντας εξαιρετικός σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού. Τον είδαμε χθες στο διάστημα που οι Ασπρόμαυροι αγωνίστηκαν με δύο επιθετικούς και στη θεωρία στα εξτρέμ βρισκόταν οι Κωνσταντέλιας και Ζίβκοβιτς, να πατάει ο ίδιος πιο πολύ σε θέση δεξιού εξτρέμ και να δίνει στον Κωνσταντέλια την ευκαιρία να κινηθεί πιο ελεύθερα προς τον άξονα, που είναι το πραγματικό πεδίο δράσης του.
Και η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με πέρσι, η συχνότητα που πατάει περιοχή. Μάλιστα στις καθυστερήσεις βρέθηκε σε θέση βολής και είχε μεγάλη ευκαιρία για την ισοφάριση, όμως το σουτ του βρήκε απάντηση από τον τερματοφύλακα των Βέλγων.
Τέλος, ο ΠΑΟΚ έχει κρατήσει κάτι πολύ σημαντικό από την προηγούμενη εποχή (αν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε έτσι) με τον Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο του. Κι αυτό έχει διατηρηθεί, διότι ο κορμός των ποδοσφαιριστών έχει παραμείνει ίδιος.
Αναφέρομαι στη μαχητικότητα των ποδοσφαιριστών, οι οποίοι ακόμη και τίποτα να μην φαίνεται ότι δεν πάει καλά, θα παλέψουν με νύχια και με δόντια μέχρι το τέλος έχοντας την αυτοπεποίθηση και την πίστη πως θα ανατρέψουν την κατάσταση. Αυτό φυσικά και δεν μπορεί να συμβαίνει πάντα, αλλά είναι κάτι που μπορεί να φέρει μόνο καλά πράγματα στον ΠΑΟΚ.
Το τέλος θα φανεί στο χειροκρότημα που λέει και το τραγούδι και αυτό φάνηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Τούμπα.
Και όχι μόνο στο χειροκρότημα μετά το σφύριγμα της λήξης, αλλά και στο μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού που ο ανανεωμένος ΠΑΟΚ άρεσε στον κόσμο του, ο οποίος δυσανασχέτησε ελάχιστες στιγμές και προσπαθούσε να «σπρώξει» με τον τρόπο του την ομάδα του Λίσι μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Μπορεί το αποτέλεσμα να μην ήρθε, όμως ο ΠΑΟΚ θα πάει στο Βέλγιο για την ανατροπή με «προίκα» το ζεστό χειροκρότημα από όλο το γήπεδο στο φινάλε της αναμέτρησης.
