Η ανθρωπιστική κρίση στα σύνορα του Μαρόκου με την Ισπανία παίρνει τραγικές διαστάσεις, καθώς ο επίσημος απολογισμός των νεκρών στην Θέουτα έχει φτάσει τους 99, ενώ δεκάδες ακόμη άνθρωποι αγνοούνται και οι οικογένειές τους ζουν σε πλήρη αγωνία.
Στη Φνιντέκ, την πόλη του Μαρόκου που γειτονεύει με τη Θέουτα, εκατοντάδες συγγενείς έχουν συγκεντρωθεί κρατώντας φωτογραφίες των αγαπημένων τους. Με κάθε περαστικό ψάχνουν για ένα στοιχείο, μια πληροφορία που θα τους πει αν οι δικοί τους είναι ανάμεσα σε εκείνους που προσπάθησαν να περάσουν στην ισπανική επικράτεια.
Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, μέχρι στιγμής έχουν επιβεβαιωθεί 99 θάνατοι — οι 88 στη Θέουτα και οι 11 στο Μαρόκο. Παρά τον καταγεγραμμένο αριθμό, δεκάδες άνθρωποι εξακολουθούν να θεωρούνται αγνοούμενοι, γεγονός που εντείνει την αγωνία των οικογενειών.
Μεταξύ των αναζητούντων είναι και η Χαντίτζα, που ταξίδεψε από την Ταγγέρη στη Φνιντέκ με την ελπίδα ότι θα βρει τον 23χρονο γιο της. Όπως περιγράφει, δεν έχει επικοινωνία μαζί του και το κινητό του παραμένει απενεργοποιημένο. «Δεν ξέρω αν ο γιος μου ζει», λέει και η φράση της αποτυπώνει την απόγνωση χιλιάδων συγγενών.
Η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι περίπου 70.000 άνθρωποι που είχαν περάσει στη Θέουτα τις προηγούμενες ημέρες έχουν ήδη επιστρέψει στο Μαρόκο, ενώ περίπου 2.000 παραμένουν ακόμη στην ισπανική πόλη. Ωστόσο, οι επιστροφές δεν ανακουφίζουν όσους αναζητούν αγαπημένους τους ή όσους βρίσκονται σε ευάλωτη θέση.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση των ασυνόδευτων ανηλίκων: οι ισπανικές αρχές έχουν καταγράψει τουλάχιστον 862 παιδιά, ενώ η UNICEF προειδοποιεί ότι υπάρχουν και άλλα παιδιά που εξακολουθούν να κινδυνεύουν, μόνα στους δρόμους της Θέουτα, χωρίς προστασία και χωρίς να γνωρίζουν πού βρίσκονται οι οικογένειές τους.
Οι εικόνες που έρχονται από τη Θέουτα έχουν προκαλέσει διεθνή συγκίνηση. Ενδεικτικό είναι το βίντεο ενός 12χρονου αγοριού που εμφανίζεται να κλαίει και να παρακαλεί να μην επιστραφεί στο Μαρόκο, μια σκηνή που θέτει νέα ερωτήματα για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης και την προστασία των παιδιών.
Παράλληλα, η αντιπαράθεση μεταξύ Μαδρίτης και Ραμπάτ εντείνεται. Το Μαρόκο αποδίδει την κατάσταση στην παραπληροφόρηση που διακινήθηκε μέσω των κοινωνικών δικτύων, ενώ οι ισπανικές αρχές διερευνούν το πώς χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν να συγκεντρωθούν στα σύνορα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Για τις οικογένειες των αγνοουμένων, ωστόσο, οι πολιτικές διαφωνίες περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στα σύνορα, οι συγγενείς συνεχίζουν να περιμένουν ένα τηλεφώνημα ή μια είδηση —κάθε ώρα που περνά μεγαλώνει η αβεβαιότητα και ο φόβος για το τι έχει συμβεί στους δικούς τους ανθρώπους.
