Οι εργοδότες έχουν υποχρέωση να καταβάλουν το επίδομα αδείας στους εργαζόμενους πριν από την έναρξη των προγραμματισμένων διακοπών. Τόσο οι αποδοχές αδείας όσο και το επίδομα αδείας προκαταβάλλονται στον μισθωτό με την έναρξη της άδειάς του και δεν συμψηφίζονται με ανώτερες των νομίμων καταβαλλόμενες αποδοχές.
Σε περίπτωση που ο εργοδότης δεν χορηγεί την άδεια που ζήτησε ο εργαζόμενος, οφείλει να καταβάλει τις αποδοχές του χρόνου αδείας με προσαύξηση 100%.
Κατά τη διάρκεια της άδειας ο μισθωτός δικαιούται να λάβει τις «συνήθεις αποδοχές», δηλαδή τις αποδοχές εκείνες που θα ελάμβανε εάν εργαζόταν στην επιχείρηση κατά τον αντίστοιχο χρόνο. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το επίδομα αδείας υπολογίζεται με βάση τον χρόνο εργασίας και, επιπλέον, απαγορεύεται η απόλυση του εργαζομένου κατά τη διάρκεια της ετήσιας άδειας.
Το επίδομα αδείας ισούται με το σύνολο των πράγματι καταβαλλόμενων τακτικών, συνήθων αποδοχών της άδειας. Ωστόσο, το ύψος του δεν μπορεί να υπερβαίνει συγκεκριμένα όρια: δεν δικαιολογείται πέραν των αποδοχών 15 ημερών για όσους αμείβονται με μηνιαίο μισθό και 13 ημερών για όσους αμείβονται με ημερομίσθιο, κατά μονάδα εργασίας, με ποσοστά ή με άλλο τρόπο.
Ειδικότερα, ο εργαζόμενος που αμείβεται με μηνιαίο μισθό δικαιούται μισό μηνιαίο μισθό ως επίδομα αδείας, ενώ ο εργαζόμενος που αμείβεται με ημερομίσθιο δικαιούται 15 ημερομίσθια.
Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, ο εργαζόμενος δικαιούται ετήσια άδεια με αποδοχές, την οποία λαμβάνει σε συνεννόηση με τον εργοδότη. Ο εργοδότης, από την πλευρά του, είναι υποχρεωμένος να χορηγήσει την άδεια εντός δύο μηνών από την αίτηση του εργαζομένου.
Για την καλοκαιρινή περίοδο προβλέπεται ειδικός χρονικός περιορισμός: η καλοκαιρινή άδεια πρέπει να δοθεί μεταξύ 1ης Μαΐου και 30ής Σεπτεμβρίου, τουλάχιστον για τους μισούς εργαζομένους μιας επιχείρησης.
