Ο Χουάνκαρ αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μετά από 15 χρόνια ως επαγγελματίας και στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του αναφέρθηκε στους τραυματισμούς που τον υποχρεώνουν να σταματήσει νωρίτερα από ό,τι επιθυμούσε.
Ο Χουάνκαρ έμεινε στον Παναθηναϊκό για μια τετραετία (2020-2024) και ακολούθησε ο Άρης.
Αναλυτικά όσα έγραψε:
«Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ερχόταν η μέρα που θα έπρεπε να αποχαιρετήσω το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πάντα ονειρευόμουν να αποσυρθώ στο γήπεδο, να αγωνιστώ, να κάνω αυτό που αγαπούσα περισσότερο από τότε που ήμουν παιδί. Αλλά η ζωή, μερικές φορές, έχει άλλα σχέδια.
Μετά από σχεδόν 15 χρόνια ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ήρθε η ώρα να πω αντίο. Όχι επειδή το πάθος ή η επιθυμία να συνεχίσω να αγωνίζομαι έχει εξαφανιστεί. Μάλλον το αντίθετο. Αν κλείνω αυτό το κεφάλαιο σήμερα, είναι επειδή οι τραυματισμοί δεν μου επιτρέπουν πλέον να αφοσιωθώ στο ποδόσφαιρο στο επίπεδο που απαιτεί αυτό το άθλημα.
Αυτά ήταν χρόνια θυσίας, προσπάθειας, πειθαρχίας, χιλιομέτρων μακριά από το σπίτι, δακρύων, τραυματισμών, χειρουργείων, νικών, ηττών και στιγμών που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Κάθε προπόνηση, κάθε αγώνας και κάθε φανέλα που είχα το προνόμιο να φοράω θα είναι πάντα μέρος αυτού που είμαι.
Φεύγω με μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη. Ευχαριστώ όλους τους συλλόγους που πίστεψαν σε μένα, τους προπονητές, τους συμπαίκτες, το τεχνικό προσωπικό, τους γιατρούς, τους φυσιοθεραπευτές, τους υπαλλήλους των συλλόγων και φυσικά, όλους τους οπαδούς που με έκαναν να νιώθω αγαπημένος. Ευχαριστώ επίσης την οικογένεια και τους φίλους μου, που υπήρξαν το καταφύγιό μου στις καλύτερες και στις χειρότερες στιγμές. Χωρίς εσάς, τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό.
Δεν θα αρνηθώ ότι πονάει. Πονάει να αποχαιρετήσω αυτό που ήταν η ζωή μου για τόσα χρόνια. Πονάει να αποδεχτώ ότι το σώμα μου λέει αρκετά όταν η καρδιά μου θέλει ακόμα να συνεχίσει να παίζει. Αλλά νιώθω επίσης βαθιά περήφανος. Γιατί έδωσα τα πάντα μέχρι την τελευταία μέρα. Ποτέ δεν κράτησα τίποτα πίσω.
Το ποδόσφαιρο με δίδαξε αξίες που θα μείνουν πάντα μαζί μου: θυσία, ταπεινότητα, σκληρή δουλειά, ανθεκτικότητα και σεβασμό. Μου χάρισε φιλίες ζωής, αξέχαστες εμπειρίες και το προνόμιο να εκπληρώσω το όνειρο εκείνου του μικρού αγοριού που ήθελε απλώς να παίξει ποδόσφαιρο.
Σήμερα η καριέρα μου ως επαγγελματίας παίκτης τελειώνει, αλλά η αγάπη μου για αυτό το άθλημα δεν θα τελειώσει ποτέ. Θα συνεχίσω να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο από μια διαφορετική οπτική γωνία, με το ίδιο πάθος που είχα πάντα ως παίκτης.
Σε ευχαριστώ, ποδόσφαιρο, που μου έδωσες τη ζωή που πάντα ονειρευόμουν.
Και ευχαριστώ όλους όσους ήταν μέρος αυτής».
