Τρεις ημέρες μετά τη σπουδαία νίκη επί του Παναθηναϊκού, ο Άρης λύγισε απέναντι στην αήττητη Χάποελ Ιερουσαλήμ, παρότι σούταρε αποτελεσματικότερα από τους Ισραηλινούς. Η σύγκριση των δύο αγώνων αποκαλύπτει μια αμυντική αδυναμία που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στο Βελιγράδι, αλλά και το πόσο καθοριστική αποδείχθηκε η απώλεια τριών δημιουργών για την ομάδα του Βασίλη Σπανούλη.
Την Κυριακή ο Άρης πέτυχε 101 πόντους απέναντι στον Παναθηναϊκό, μοίρασε 22 ασίστ και υπέπεσε σε μόλις έντεκα λάθη. Τρεις ημέρες αργότερα, απέναντι στη Χάποελ Ιερουσαλήμ, οι ασίστ περιορίστηκαν στο μισό, τα λάθη αυξήθηκαν στα 17 και η επιθετική παραγωγή έπεσε στους 73 πόντους. Η διαφορά ήταν τεράστια, αλλά η εξήγησή της δεν βρίσκεται μόνο στις απουσίες και στις χαμένες επιθέσεις του δεύτερου ημιχρόνου.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο προκύπτει από έναν άλλο τομέα, στον οποίο η εικόνα των Κίτρινων δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου. Στην εντυπωσιακή νίκη με 101-91 επί του Παναθηναϊκού, ο Άρης εξασφάλισε μόλις το 56,3% των διαθέσιμων αμυντικών ριμπάουντ. Στο Βελιγράδι το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 55%. Ουσιαστικά, η ομάδα του Σπανούλη παρουσίασε παρόμοια αδυναμία στην προστασία του αμυντικού της ριμπάουντ, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν διέθετε τις ίδιες δυνατότητες για να αντισταθμίσει τις συνέπειες.
Η αδυναμία που δεν κόστισε την Κυριακή
Απέναντι στον Παναθηναϊκό, οι Θεσσαλονικείς επέτρεψαν 14 επιθετικά ριμπάουντ, ωστόσο κατάφεραν να ελέγξουν μεγάλο μέρος του αγώνα μέσα από την εξαιρετική επιθετική τους λειτουργία. Ευστόχησαν σε 13 από τα 25 τρίποντα, αξιοποίησαν τα 20 λάθη των Πράσινων για να σημειώσουν 37 πόντους και βρήκαν σκορ από αρκετούς διαφορετικούς παίκτες.
Η επίθεση λειτουργούσε με πολύ μεγαλύτερη συνέπεια, οι δημιουργικές επιλογές ήταν περισσότερες και η επιθετική αποτελεσματικότητα επέτρεπε στον Άρη να απορροφά τις συνέπειες των χαμένων ριμπάουντ.
Στο Βελιγράδι συνέβη κάτι εντελώς διαφορετικό. Η Χάποελ Ιερουσαλήμ ολοκλήρωσε το πρώτο ημίχρονο με 0/11 τρίποντα, αλλά βρισκόταν μόλις πέντε πόντους πίσω (35-40), έχοντας εξασφαλίσει ήδη δώδεκα επιθετικά ριμπάουντ. Η ομάδα του Σάσα Ομπράντοβιτς δεν χρειαζόταν να ευστοχεί διαρκώς, καθώς ανανέωνε τις επιθέσεις της και υποχρέωνε την άμυνα του Άρη να προσπαθεί ξανά και ξανά.
Συνολικά, οι Ισραηλινοί πήραν 18 επιθετικά ριμπάουντ, ανανεώνοντας το 45% των διαθέσιμων χαμένων επιθέσεών τους, και σημείωσαν 23 πόντους από δεύτερες ευκαιρίες, έναντι οκτώ των Κίτρινων.
Η στατιστική εικόνα είναι αποκαλυπτική: ο Άρης είχε καλύτερο ποσοστό αποτελεσματικότητας στα σουτ (51% eFG έναντι 46,4%) και υψηλότερο true shooting (59,2% έναντι 53%), αλλά επιχείρησε μόλις 52 σουτ εντός παιδιάς, έναντι 70 της Χάποελ. Η καλύτερη ευστοχία δεν μπορούσε να καλύψει τη διαφορά των δεκαοκτώ εκτελέσεων.
Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη προειδοποίηση. Στο 93-80 επί της Μπούργκος, ο Άρης είχε επιτρέψει 24 επιθετικά ριμπάουντ, αλλά είχε βρει τις επιθετικές λύσεις για να φτάσει σε άνετη νίκη. Απέναντι σε έναν αντίπαλο με μεγαλύτερη ικανότητα αξιοποίησης των δεύτερων ευκαιριών, το ίδιο πρόβλημα αποδείχθηκε πολύ πιο επικίνδυνο.
Τα δύο τρίποντα που δεν έπρεπε να υπάρξουν
Ο Νένο Ντιμιτρίεβιτς έδωσε στον Άρη προβάδισμα επτά πόντων (35-42) στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, αλλά ακολούθησε ένα αναπάντητο 14-0 που άλλαξε τις ισορροπίες. Το καθοριστικό στοιχείο δεν ήταν απλώς ότι η Χάποελ άρχισε να ευστοχεί από την περιφέρεια. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν τα πρώτα εύστοχα τρίποντά της.
Στο 8:11 της τρίτης περιόδου, ο Σέικ Μίλτον ισοφάρισε σε 42-42 έπειτα από επιθετικό ριμπάουντ του Κένι Λόφτον, ενώ στο 6:44 ο Τζάλιν Σμιθ διαμόρφωσε το 47-42 μετά από αντίστοιχη ενέργεια του Ντέιβιντ Ρόντι. Τα δύο πρώτα εύστοχα τρίποντα της Χάποελ στον αγώνα προέκυψαν από κατοχές που ο Άρης είχε ήδη την ευκαιρία να ολοκληρώσει αμυντικά.
Λίγο αργότερα, ο Ρόμπινσον-Ερλ έκοψε προσπάθεια του Λόφτον, όμως ο Αμερικανός πήρε ο ίδιος το επιθετικό ριμπάουντ, κέρδισε φάουλ και με δύο βολές έγραψε το 49-42.
Η ζημιά που προκαλούσε ο Λόφτον δεν περιοριζόταν στους 22 πόντους του. Τα έξι επιθετικά ριμπάουντ του δημιουργούσαν διαρκώς πρόσθετες απαιτήσεις για την άμυνα, ενώ ο Μίλετιτς πρόσφερε άλλα τρία σε μόλις 12:29 συμμετοχής. Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Ρόντι, που έμεινε άποντος αλλά ολοκλήρωσε το παιχνίδι με πέντε ασίστ και τρία επιθετικά ριμπάουντ, συμβάλλοντας ουσιαστικά χωρίς να χρειαστεί να σκοράρει.
Ο Άρης είχε επτά τάπες, με τον Ε.Τζ. Λιντέλ να πραγματοποιεί τέσσερις, αλλά η προστασία του καλαθιού δεν συνοδευόταν από ανάλογη αποτελεσματικότητα στις διεκδικήσεις. Ο Κεμ Μπιρτς αγωνίστηκε 12:30 χωρίς αμυντικό ριμπάουντ, ενώ ο Κώστας Αντετοκούνμπο χρησιμοποιήθηκε για 5:32. Ο Λιντέλ, με οκτώ συνολικά ριμπάουντ, ανέλαβε μεγάλο μέρος του βάρους και έφτασε τα 28:19 συμμετοχής, σχεδόν εννέα λεπτά περισσότερα σε σχέση με την Κυριακή.
Η διαχείριση των ψηλών και η συνολική συμμετοχή των υπολοίπων παικτών στην εξασφάλιση της μπάλας αποτελούν σημαντικά ζητήματα για τον Σπανούλη. Δεν αρκούσε ο Άρης να προκαλεί άστοχα σουτ ή να κόβει προσπάθειες, όταν ο αντίπαλος διατηρούσε την κατοχή.
Η Κυριακή των 22 ασίστ και η Τετάρτη των έξι λαθών
Η δεύτερη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο εμφανίσεις του Άρη είχε να κάνει με τη δυνατότητα δημιουργίας. Απέναντι στον Παναθηναϊκό, ο Τολιόπουλος, ο Μόργκαν και ο Ντιμιτρίεβιτς είχαν συνεισφέρει αθροιστικά 49 πόντους και δέκα ασίστ, προσφέροντας σημαντικές επιλογές τόσο στην οργάνωση όσο και στην εκτέλεση.
Στο Βελιγράδι ο Σπανούλης δεν είχε διαθέσιμο τον Τολιόπουλο λόγω τραυματισμού στον οπίσθιο μηριαίο. Ο Μόργκαν, που είχε ήδη σημειώσει δέκα πόντους με 2/2 τρίποντα, υπέστη διάστρεμμα στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου, ενώ ο Ντιμιτρίεβιτς αποβλήθηκε στα μέσα της τρίτης περιόδου.
Οι τρεις παίκτες που είχαν παράγει 49 πόντους και δέκα ασίστ την Κυριακή έδωσαν συνολικά μόλις 20 πόντους και τρεις ασίστ την Τετάρτη, καθώς οι δύο αποχώρησαν πρόωρα και ο τρίτος δεν αγωνίστηκε καθόλου. Πρόκειται για σύγκριση διαφορετικών αντιπάλων και αγωνιστικών συνθηκών, αλλά το μέγεθος της μεταβολής αποτυπώνει πόσες σημαντικές επιθετικές λύσεις στερήθηκε ο Άρης.
Η νίκη επί του Παναθηναϊκού είχε απαιτήσει μεγάλη ένταση, ενώ ακολούθησε το ταξίδι στο Βελιγράδι, με μόλις δύο πλήρεις ημέρες ανάμεσα στους αγώνες. Το περιορισμένο διάστημα αποκατάστασης αποτελεί παράγοντα που πρέπει να συνεκτιμηθεί, ιδίως σε τομείς όπως η αμυντική συγκέντρωση και τα ριμπάουντ. Δεν μπορεί, ωστόσο, να θεωρηθεί αποδεδειγμένη αιτία της ήττας, πολύ περισσότερο όταν η αδυναμία στο αμυντικό ριμπάουντ είχε εμφανιστεί με σχεδόν ίδια ένταση και την Κυριακή.
Εξίσου σημαντική είναι η χρονική σειρά των γεγονότων. Το 14-0 της Χάποελ είχε ήδη ολοκληρωθεί πριν από την αποβολή του Ντιμιτρίεβιτς. Οι απώλειες δεν δημιούργησαν το πρόβλημα των κατοχών, περιόρισαν όμως σοβαρά τη δυνατότητα του Άρη να απαντήσει στην τελευταία περίοδο.
Και εκεί εμφανίζεται ίσως το πιο παράδοξο στατιστικό εύρημα του δεύτερου ημιχρόνου. Ο Άρης ολοκλήρωσε το τελευταίο δεκάλεπτο με 4/8 σουτ εντός παιδιάς, 8/10 βολές και περίπου 68,5% true shooting, αλλά πέτυχε μόλις 17 πόντους. Η εξήγηση βρίσκεται στα έξι λάθη και στην απουσία έστω ενός επιθετικού ριμπάουντ. Οι Θεσσαλονικείς διατήρησαν καλή αποτελεσματικότητα στις λιγοστές εκτελέσεις τους, αλλά δυσκολεύονταν να φτάσουν μέχρι αυτές.
Ο Στέφαν Γιόβιτς προσπάθησε να οργανώσει την επίθεση, όμως έμεινε άποντος με 0/4 σουτ, ενώ ο Άνταμ Μοκόκα ανέλαβε περισσότερες πρωτοβουλίες, σημειώνοντας εννέα από τους 13 πόντους του στο τελευταίο δεκάλεπτο. Η κατάσταση έγινε ακόμη δυσκολότερη με τη συμπλήρωση πέντε φάουλ από τον Μήτρου-Λονγκ και τον Λιντέλ.
Η Χάποελ, αντίθετα, διέθετε περισσότερες λύσεις στις κρίσιμες επιθέσεις. Ο Μίλτον, που ολοκλήρωσε την αναμέτρηση με 19 πόντους, πέτυχε το τρίποντο για το 60-57 και αργότερα ολοκλήρωσε φάση τριών πόντων για το 70-65, ενώ ο Λορέντζο Μπράουν είχε προηγουμένως τιμωρήσει άλλη μία αδυναμία εξασφάλισης του αμυντικού ριμπάουντ, ευστοχώντας για το 67-63.
Παρά τα προβλήματα, ο Άρης μείωσε σε 75-71 με 1:56 να απομένει, αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει ξανά πριν από τα τελευταία δευτερόλεπτα. Η Χάποελ εκμεταλλεύτηκε τις χαμένες κατοχές των Κίτρινων, έφτασε στο 84-71 και εξασφάλισε την έκτη νίκη της σε ισάριθμους αγώνες.
Το 84-73 στο Βελιγράδι δεν ακυρώνει την εξαιρετική προσπάθεια του Άρη ούτε τη σημασία της νίκης επί του Παναθηναϊκού. Δείχνει, όμως, γιατί η ομάδα του Σπανούλη δεν μπορεί να βασίζεται πάντοτε στην επιθετική της ποιότητα για να καλύπτει τα προβλήματα στα ριμπάουντ. Την Κυριακή είχε περισσότερες διαθέσιμες λύσεις, εξαιρετική κυκλοφορία και τη δυνατότητα να μετατρέπει τα λάθη του αντιπάλου σε εύκολους πόντους. Την Τετάρτη, απέναντι σε μια ομάδα που εκμεταλλεύτηκε σχεδόν κάθε επιπλέον ευκαιρία, η ίδια αμυντική αδυναμία συνδυάστηκε με τη δραματική μείωση των επιλογών στην επίθεση. Και αυτή τη φορά, οι 73 πόντοι δεν ήταν αρκετοί.
