MVP του Final-4 για την επιστροφή του Ολυμπιακού στην κορυφή της Ευρώπης μετά από 13 χρόνια και τώρα έχει βαλθεί να πάρει ξανά σπίτι του το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη των τελικών της GBL, εφόσον οι Ερυθρόλευκοι κατορθώσουν να φτάσουν στο repeat με το σκορ της σειράς υπέρ τους στο 2-1.
Περί του Εβάν Φουρνιέ η παραπάνω εισαγωγή. Τον άνθρωπο που ήρθε στον Πειραιά για να ζήσει ξανά το μπάσκετ όπως το είχε ερωτευτεί και είναι ξεκάθαρο σε κάθε πλάνο, σε κάθε κραυγή, σε κάθε ματς, σε κάθε σουτ, σε κάθε του λέξη πως πήρε όχι απλά τη σωστή αλλά και την πιο… καρμική απόφαση της καριέρας του. Μία απόφαση που τον έφερε στο Λιμάνι του Πειραιά, το δικό του, πλέον, μπασκετικό λιμάνι.
Ο Γάλλος σούπερ σταρ ήταν απολαυστικός σε ακόμη ένα παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό. Λες και έχει υπογράψει ειδικό όρο στο συμβόλαιό του, ώστε στα ντέρμπι αιωνίων να εκτελεί από παντού. Και να τα βάζει.
Κάπως έτσι εξελίχθηκε η ιστορία του τρίτου τελικού στο ΣΕΦ, με τον Φουρνιέ να είναι απόλυτος πρωταγωνιστής έχοντας 6 εύστοχα τρίποντα (με κάθε τρόπο και σχεδόν από κάθε σημείο) για να ισοφαρίσει ιστορική επίδοση στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος που κρατούσε από το 2016 με την «υπογραφή» του σπουδαίου Βασίλη Σπανούλη.
Ο Φουρνιέ στο κρίσιμο σημείο της σεζόν, τα κάνει όλα. Και τα κάνει για το καλό της ομάδας. Παίκτης-ομάδας, 100% κι αυτό είναι κάτι που εκτιμά διπλά ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Γιατί όσα σουτ και να βάλεις, το ομαδικό πνεύμα είναι αυτό που θα φέρει διάρκεια και επιτυχίες. Ο Φουρνιέ το γνωρίζει καλά αυτό. Έχει ζήσει τα πάντα στην καριέρα του, κι’ όμως, τις δύο τελευταίες σεζόν νιώθεις ότι ξεκινάει από την αρχή.
Με το ίδιο πάθος, την ίδια τρέλα, την ίδια αγάπη για το άθλημα αλλά και την ομάδα που εκπροσωπεί. Ήταν της μοίρας του γραφτό να ζήσει όσα ζει στο σήμερα με τον Ολυμπιακό. Την ιστορική κατάκτηση της Ευρωλίγκας μέσα στο ΟΑΚΑ όντας ο MVP του Final Four. Και στο σήμερα, οι τελικοί να περνούν από τα δικά του χέρια, στις κρίσιμες στιγμές. Με τον Ντόσεϊ εκτός, να κάνει αυτός τη δουλειά και για… χάρη του διεθνούς γκαρντ.
Προφανώς, δεν είναι μόνος. Το έχει πει άλλωστε (και το έχει αποδείξει στο παρκέ) πως βάζει την ομάδα πάνω από κάθε προσωπικό όφελος. Και δικαιώνεται.
Μπορεί να μην είναι ο πιο… εμπορικός ηγέτης ή αυτός που θα προκαλέσει τα media για να δημιουργηθούν τίτλοι με το όνομά του. Δεν το έχει ανάγκη άλλωστε. Είναι απλά ένα παιδί που ερωτεύτηκε ξανά το μπάσκετ φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα. Ένα παιδί που από τα περσινά δάκρυα στο Άμπου Ντάμπι μετά τον χαμένο ημιτελικό από τη Μονακό, έφτασε στο σήμερα να βγάζει την κραυγή της απόλυτης καταξίωσης. Κι έχουμε ακόμα μέλλον…
