Ιδιοκτήτης ομάδας καπνίζει σε court seat. Ιδιοκτήτης ομάδας βρίζει χυδαία διαιτητή και μάλιστα γυναίκα μέσω social. Ιδιοκτήτης ομάδας απειλεί δημόσια υπουργό πως «θα του βάλει κρέας». Ιδιοκτήτης ομάδας καταγγέλλεται για ανήκουστες εκφράσεις σε βάρος παιδιού προέδρου αντίπαλης ομάδας. Ιδιοκτήτης καταριέται το αγέννητο παιδί του μεγαλύτερου Ευρωπαίου μπασκετμπολίστα στον 21ο αιώνα. Πλέον, ιδιοκτήτης ομάδας μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο για να βρίσει χυδαία τους διαιτητές ενός τελικού προκαλώντας προσωρινή διακοπή του αγώνα.
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήλθατε στην κανονικότητα του ελληνικού μπάσκετ. Όπου «ελληνικό μπάσκετ» μπορείτε να σκεφτείτε ό,τι πιο υπανάπτυκτο και τριτοκοσμικό υπάρχει στην Ευρώπη αλλά και σε κάμποσες ηπείρους ακόμη. Ταμάμ δηλαδή (που θα έλεγε και ο Αταμάν) με την υπόσταση ολόκληρου του ελληνικού κράτους. Όχι τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες.
Σε μια πολιτεία όπου οι νόμοι δεν λειτουργούν ή ακόμα χειρότερα λειτουργούν επιλεκτικά, είναι σαν να μην υπάρχουν νόμοι. Δεν χρειάζεται σώνει και καλά να είσαι υπουργός ή βουλευτής κυβερνώντος κόμματος. Αρκεί να θεωρείσαι «ισχυρός». Ιδανικά, να έχεις και μερικές χιλιάδες οπαδούς να σε ακολουθούν τυφλά, έτοιμους να δικαιολογήσουν ακόμα και το μεγαλύτερο παράπτωμα.
Αυτό το τελευταίο είναι ένα κλασικό σύμπτωμα που γεννά συνήθως η απελπισία, εν προκειμένω η οπαδική απελπισία που ξεκινά από το ποδόσφαιρο και απλώνεται σε όλα τα υπόλοιπα σπορ. Μέχρι και το ύστατο αποκούμπι των τελευταίων 26-27 ετών, το μπάσκετ. Πόσοι και πόσοι στο παρελθόν δεν επένδυσαν στην απελπίσία και την απογοήτευση μιας μάζας προκειμένου να εκτελέσουν αλλά και να δικαιολογήσουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα.
Το κοντέρ της τοξικότητας στο ελληνικό μπάσκετ δεν έσπασε σε μια μέρα. Και βέβαια, δεν έσπασε την Παρασκευή με το απίστευτο ντου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον αγωνιστικό χώρο για να βρίσει κατάμουτρα κάτι τύπους με γκρι που υποδύονται τους διαιτητές. Τύπους που τη λέξη αξιοπρέπεια την αναζητούν στο λεξικό καθώς αν τη γνώριζαν, θα έπρεπε να έχουν ενεργοποιήσει όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες προκειμένου να προστατέψουν τον εαυτό τους αλλά και το άθλημα από αυτή τη χυδαιότητα. Αντί να κάνουν το προφανές και να διατάξουν την απομάκρυνσή του από το γήπεδο, απλώς στέκονταν και τον άκουγαν σαν κανονικοί όμηροι που δεν έχουν κανένα περιθώριο αντίδρασης.
Οι προβλέψεις του αθλητικού νόμου για εισβολείς σαν τον Δ. Γιαννακόπουλο εν ώρα αγώνα δεν αναφέρονται μόνο σε αυστηρότατες πειθαρχικές κυρώσεις για το υπαίτιο σωματείο αλλά και σε ποινικές κυρώσεις για τα φυσικά πρόσωπα. Συζητάμε για αυτεπάγγελτες διαδικασίες που δεν περιμένουν καταγγελίες ή διατυπώσεις σε φύλλα αγώνα ώστε να ενεργοποιηθούν, αφού αρκεί μια μαρτυρία ή η απόδειξη μέσω οπτικού υλικού. Σαν κι αυτό που απέκρυψε η κρατική ντροπή που λέγεται ΕΡΤ κατά τη διάρκεια μιας ακόμη εμετικής από κάθε άποψη μετάδοσης.
Όσοι εμπιστεύτηκαν την ενημέρωσή τους στην ΕΡΤ, δεν κατάλαβαν ποτέ τον λόγο για τον οποίο διεκόπη ο αγώνας στη δεύτερη περίοδο. Απλούστατα γιατί καμία κάμερα δεν έδειξε την μπούκα του αφηνιασμένου Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον αγωνιστικό χώρο αλλά και την εξύβριση των διαιτητών. Να μην πρόλαβαν το συμβάν κάποιες από τις τόσες κάμερες που μας διαφημίζουν κάθε τόσο οι διάφοροι σχολιαστές; Γελάει ο κόσμος. Να μην τον είδε ο σχολιαστής του αγώνα που τυγχάνει και υπάλληλος του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός όπως κατήγγειλε ο Νίκος Λεπενιώτης; Παρωδία κανονική.
Όσο κι αν προσπαθήσετε, μάλλον δεν θα βρείτε τριτοκοσμική χώρα στην οποία ένας δημόσιος υπάλληλος θα εργάζεται και σε Μέσο του ιδιοκτήτη ενός εκ των δυο βασικών ανταγωνιστών σε ένα επαγγελματικό άθλημα. Και να μην προβλεπόταν ρητά κάποια σχετική απαγόρευση, το ηθικό σκέλος θα ήταν θεωρητικά αρκετό για να τον αποτρέψει ακόμα και να διανοηθεί κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον να το κάνει κιόλας, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Ένας άνθρωπος σε πόστο που επιβάλει μια στοιχειώδη αντικειμενικότητα (εδώ κι αν γελάει ο κόσμος, χρόνια τώρα) και που πληρώνεται από τους φορολογούμενους πολίτες, ταυτόχρονα εργάζεται για κάποιον ιδιώτη ο οποίος εμπλέκεται άμεσα με το βασικό αντικείμενο της δουλειάς του. Φέρτε λοιπόν στο μυαλό σας έναν εφοριακό που έχει παράλληλα επίσημη εργασιακή σχέση με μια μεγάλη ιδιωτική εταιρία, την οποία κάποια στιγμή θα κληθεί να την ελέγξει. Πόσο πιο ασυμβίβαστο να γίνει το πράγμα, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και ηθικά;
Αδυνατώ να σκεφτώ ότι υπάρχει άλλο μέρος στον κόσμο στο οποίο θα συνέβαινε κάτι από τα παραπάνω, δίχως να προκύψουν ουσιαστικές κυρώσεις, πόσο μάλλον όλα τα παραπάνω και κάμποσα ακόμα. Κυρίως όμως, αδυνατώ να σκεφτώ ότι υπάρχει έστω και στην κεντρική Αφρική κράτος όπου εκτός από όλα τα παραπάνω, θα αντάμειβε τον επικεφαλής του συγκεκριμένου οργανισμού με το χάρισμα ενός γηπέδου αντί να του έχει απαγορεύσει δια παντός την ενασχόληση με τον αθλητισμό.
Για οτιδήποτε κάνει και πρεσβεύει ο πιο τοξικός αθλητικός οργανισμός του κόσμου, αποκλειστικοί υπεύθυνοι είναι οι κρατικές και οι αθλητικές Αρχές του τόπου. Αυτές που σφύριζαν αδιάφορα στις δημόσιες απειλές στελεχών της κυβέρνησης. Αυτές που κώφευαν επί σειρά ετών στις καταγγελίες των Αγγελόπουλων για πειραγμένους ισολογισμούς, μηδενικά συμβόλαια και ετήσιες… κερδοφορίες σε ένα άθλημα που ειδικά εκείνα τα χρόνια ήταν βαρέλι δίχως πάτο.
Η ίδια η Euroleague επέβαλε πριν από μερικά χρόνια στην ΚΑΕ ΠΑΟ πρόστιμο-μαμούθ για «παραποίηση οικονομικών στοιχείων επί σειρά ετών» όπως είχε αποκαλύψει η Mundo Deportivo, ωστόσο καμία ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε να εντοπίσει την παραμικρή οικονομική και φορολογική ατασθαλία. Ούτε καν αυτές που κυνηγούσαν γιαγιάδες οι οποίες πουλούσαν τερλίκια στη λαϊκή…
Το ίδιο κράτος που εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανέχεται εκτός νόμου συμπεριφορές σαν κι αυτές που περιέγραψα, επιβράβευσε κιόλας τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο με το χάρισμα του ΟΑΚΑ απεγκλωβίζοντάς τον από το… πάρκινγκ όπου βρισκόταν μαζί με τις μετοχές του. Ήταν η εποχή που προσπαθούσε να βρει αγοραστή για την ΚΑΕ αλλά δεν υπήρχε κανείς να του δώσει έστω τα 25 εκ. ευρώ που ζητούσε τότε. Με την απλοχεριά του ελληνικού κράτους οι πόρτες του πάρκινγκ άνοιξαν και από μέσα βγήκε ο κύριος Γιαννακόπουλος ως μπρούκλης του ευρωπαϊκού μπάσκετ πλέον, εγκαταλείποντας το περιβόητο «έσοδα – έξοδα» που έφερε με σταθερότητα τον ΠΑΟ στις τελευταίες θέσεις της Ευρωλίγκας.
Για όλη αυτή την ασυδοσία έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη οι δικαστικές Αρχές της χώρας που μεταξύ άλλων επέτρεψαν την παρωδία των αμέτρητων αναβολών στην υπόθεση Σπανούλη, μέχρι να περάσουν τόσα χρόνια ώστε το πράγμα να καταλαγιάσει και να βρεθεί τελικά τρόπος και δίαυλος αθώωσης.
Και εννοείται πως τεράστια είναι η ευθύνη των αθλητικών Αρχών, όχι μόνο σε πολιτειακό αλλά και σε ομοσπονδιακό – αγωνιστικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία να μιλήσουμε για το κομμάτι της διαιτησίας που στην τελική θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει «υποκειμενικό». Προφανώς δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ: σε όποιον ουδέτερο δείξεις αποσπάσματα από την ανθολογία του «φάρου» θα τραβάει τα μαλλιά του.
Το ότι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος εξακολουθεί να έχει δικαίωμα ενασχόλησης με τον αθλητισμό αλλά και εισόδου σε αθλητικούς χώρους, συνιστά παγκόσμιο φαινόμενο. Μετά από τόσα και τόσα παραπτώματα, μετά από τόσες και τόσες απειλές, ακόμα και στο μεγαλύτερο βασίλειο ατιμωρησίας θα ήταν μπαναρισμένος και αποκλεισμένος δια παντός. Για τις ελληνικές αθλητικές Αρχές όμως όλα λογίζονται ως φυσιολογικά.
Η ατιμωρησία δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του Δ. Γιαννακόπουλου ασφαλώς. Εκτείνεται σε όλο τον οργανισμό που είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του. Μήπως δεν έχει ευθύνη η ΕΟΚ του Βαγγέλη Λιόλιου για το γεγονός πως επέτρεψε εν γνώση της το μαγείρεμα του φύλλου αγώνα του 4ου τελικού το 2023 ώστε να μην τιμωρηθεί με αφαίρεση βαθμών ο Παναθηναϊκός; Το μήνυμα που δόθηκε τότε ήταν χυδαίο: σπάστε τα όλα όποτε γουστάρετε και εμείς, ΕΟΚ και ΕΣΑΚΕ, θα είμαστε εδώ και για να σας ανεχόμαστε και να σας κάνουμε τα χατίρια.
Μετά από όλα όσα έχουν γίνει κατά καιρούς, ήταν απλώς θέμε χρόνου μέχρι ο ιδιοκτήτης της πράσινης ΚΑΕ να μπει στον αγωνιστικό χώρο εν ώρα αγώνα για να βρίσει και να κάνει υποδείξεις στους διαιτητές. Κάπως έτσι, οι άνθρωποι που αναζητούν τη λέξη «αξιοπρέπεια» στο λεξικό όπως έγραψα και πιο πάνω, άρχισαν να σφυρίζουν κλέφτικα και να εφαρμόζουν διαφορετικούς κανόνες για κάθε ομάδα.
Ακόμα κι αν ήταν πραγματικά καλός ο Ολυμπιακός, δεν ξέρω πόσο θα μπορούσε να κοντράρει την αποφασιστικότητα του Τηγάνη και του Παπαπέτρου. Μια αποφασιστικότητα που έχει δώσει από χρόνια τα διαπιστευτήριά της στην αδιανόητη σφαγή του 2ου τελικού του 2023. Τότε που αμφότεροι μπήκαν εν είδει κομάντο για να σπάσουν το σερί 14 νικών των Ερυθρολεύκων σε όλες τις διοργανώσεις. Δοκιμασμένοι λοιπόν και οι δυο στα δύσκολα, ο ορισμός τους αποτέλεσε κάτι σαν προσωπική εγγύηση του κυρίου Λιόλιου πως ό,τι και να γίνει η σειρά δεν θα τελειώσει στα τρία παιχνίδια.
Δεν χρειάστηκε να υπερβάλουν εαυτούς όπως έγινε τότε, η διαφορά στα κριτήρια αντιμετώπισης των δυο ομάδων για ένα χρονικό διάστημα ήταν αρκετή. Έτσι κι αλλιώς, από ένα σημείο κι έπειτα οι παίκτες του Μπαρτζώκα έμοιαζαν σύμμαχοί τους. Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ αδικαιολόγητη τη χαλάρωση των τελευταίων ημερών και να μη δίνω κανένα ελαφρυντικό στο γεγονός πως κατακτήθηκε η Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ.
Έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες που τα συμβόλαια και οι υποχρεώσεις τους δεν τελειώνουν τον Μάιο. Χρόνος για παρατεταμένους πανηγυρισμούς και γλέντια υπάρχει άπλετος μόλις λήξει η σεζόν. Ειδικά φέτος που το καλοκαίρι είναι άδειο από διεθνείς διοργανώσεις. Ειδικά στο μπάσκετ και ακόμα πιο ειδικά κόντρα στον πιο τοξικό οργανισμό του σύμπαντος, περιθώρια για ήττες και για χαμένα πρωταθλήματα δεν υπάρχουν. Και σίγουρα δεν υπάρχουν περιθώρια για τόσους πολλούς υστερήσαντες όπως στο Game 2.
Για τη συνεχιζόμενη στοχοποίηση του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να πούμε. Οι υπαίτιοι ξέρουν καλύτερα από τον καθένα γιατί ακολουθούν τη συγκεκριμένη πρακτική. Είναι αφόρητα μεγάλος ο πόνος που προκαλεί σε κάποιους η παρουσία του κορυφαίου προπονητή της Ευρώπης στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα τα είχε παρατήσει από χρόνια. Όχι όμως αυτός.
Θα ήθελα να δώσω μια συμβουλή σε όλα αυτά τα πικραμένα παιδιά και στα αφεντικά τους. Να είστε βέβαιοι πως όσο περισσότερο προκαλείτε τον Μπαρτζώκα, τόσο πιο σκληρές θα είναι οι συνέπειες. Ο κόουτς έχει βρει τον τρόπο πια να διαχειρίζεται την εις βάρος του τοξικότητα και να τη μετατρέπει σε κίνητρο για ακόμα μεγαλύτερη τιμωρία των υπαιτίων. Αγωνιστική προφανώς, αφού στη χώρα της πλήρους ασυδοσίας δεν μπορείς να προσβλέπεις σε οτιδήποτε άλλο.
ΥΓ. Το περιβόητο βίντεο με τις φάσεις που «αδικήθηκε» ο Παναθηναϊκός στον πρώτο τελικό θα έπρεπε να προβάλεται στο Δελφινάριο πριν την έναρξη των παραστάσεων του Σεφερλή. Καλύτερο lead in δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ο ερυθρόλευκος Μάρκος, αν λάβουμε υπόψη μας ότι από τις 18 φάσεις που επέλεξαν οι Πράσινοι, τουλάχιστον οι 15 δικαιώνουν τους διαιτητές. Για το πόσο… αδικήθηκε η ομάδα του Αταμάν διαβάσατε στον Mythbuster με αφορμή το καθαρό φάουλ του Ναν στον Φουρνιέ που η ΕΡΤ απέκρυψε.
Πλέον, όλα δείχνουν ότι αυτό συνέβη σκοπίμως και με δόλο και δυστυχώς για τους δημόσιους υπάλληλους του κρατικού καναλιού δεν υπάρχει τρόπος να αποδείξουν το αντίθετο. Εδώ είπαν στον Νίκο Λεπενιώτη ότι οι δηλώσεις του περί Γιαννακόπουλου κλπ ήταν live, για να προβληθούν τελικά μετά τη λήξη του αγώνα, όταν δηλαδή όλα πήγαν κατ’ ευχήν με τη νίκη του ΠΑΟ. Έχω την αίσθηση πως η ώρα του τελικού ξεκαθαρίσματος με τους ανθρώπους της ΕΡΤ δεν αργεί. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι εδώ και χρόνια έξαλλοι με την αντιμετώπιση της ομάδας τους, ήρθε και η ώρα της ΚΑΕ να λάβει δραστικά μέτρα προκειμένου να τελειώνουμε μια και καλή με τη συνεχιζόμενη παρωδία…
