Η Άρσεναλ κατάφερε να γράψει αρνητική ιστορία σε τελικό που δύο ήταν τα δεδομένα: ή θα το σήκωνε για πρώτη φορά ή δεύτερη χαμένη προσπάθεια. Κι όμως, το αρνητικό ρεκόρ του πράγματος αφορά άλλο πράγμα. Κι είναι κάτι που δείχνει ότι η Άρσεναλ έπαιξε όχι απλά «οχυρωμένα» αλλά και λάθος αποφάσεις στις μεταβιβάσεις και ποσοστό κατοχής μπάλας στο 25%.
Νούμερο που αποτελεί μαύρο ρεκόρ στην ιστορία των τελικών του Champions League!
Αυτό για αρχή. Γιατί έπεται και συνέχεια για τον τελικό των «κάτι κουρασμένων παλικαριών» και του… «άντε πάλι τα ίδια η Άρσεναλ του Αρτέτα».
Η Παρί Σεν Ζερμέν είναι πιο… ομάδα από τους πρωταθλητές Αγγλίας, ξέρει πότε να επιτεθεί, πότε να αμυνθεί, πώς να διαχειριστεί τις δυνάμεις της και το κυριότερο, πέταξε από πάνω της την κατάρα και περισσότερο… ανικανότητα των περασμένων ετών και παρότι άφησε όλα της τα μεγάλα αστέρια να φύγουν, από τότε κι έκτοτε ζει την απόλυτη δικαίωση όντας σταθερά η κορυφαία, πιο εντυπωσιακή και πιο πετυχημένη ομάδα της Ευρώπης τη τελευταία διετία.
Έχει πλέον χαρακτήρα πρωταθλήτρια, που γράφουμε και στον τίτλο. Αν, βέβαια, το γράφαμε τέτοιο καιρό πριν τρία χρόνια, σχεδόν όλοι θα μας περνούσε για τρελούς. Να είναι μόνο η Ρεάλ και η Παρί στο κλαμπ των ομάδων με δύο σερί Champions League από το 1992 και μετά!
Η Άρσεναλ είναι αλήθεια πως και στην Αγγλία όλη τη σεζόν και το βράδυ του Σαββάτου (30/5) στη Βουδαπέστη έπαιξε το πιο… αποτελεσματικό αντιποδόσφαιρο ίσως όλων των εποχών ειδικότερα στο Champions League, όπου έφτασε αθόρυβα και χωρίς «πυροτεχνήματα» στον τελικό. Κι όταν πήγε να παίξει στην Ουγγαρία, προτίμησε να ανοίξει το δώρο του γρήγορου 0-1 με απόφαση…. εγκατάλειψης της αντίπαλης περιοχής για τον υπόλοιπο τελικό. Ολόκληρο το ματς δηλαδή, αφού ο Χάβερτς βρήκε δίχτυα μόλις στο 6′, σε ένα γκολ που μπορεί εκ του αποτελέσματος και κυρίως λόγω της φιλοσοφίας των Κανονιέρηδων, να μην έκανε και τόσο καλό στο σύνολο του Μικέλ Αρτέτα.
Θυμάστε την Τσέλσι του 2011/12 με εκείνον τον «απίθανο» τον Ντι Ματέο στον πάγκο. Με ένα ποδόσφαιρο που πολλές φορές δεν ήξερες αν τους βγαίνει εκείνη την ώρα ή όντως το δουλεύουν στην προπόνηση, οι Μπλε κατάφεραν να φτάσουν ως τον τελικό του Champions League αποκλείοντας την κορυφαία Μπαρτσελόνα όλων των εποχών στα ημιτελικά.
Κι όταν το πράγμα σοβάρεψε, στο Μόναχο κόντρα στην γηπεδούχο Μπάγερν, η Τσέλσι -ακόμα και τότε- έπαιξε για να μη χάσει. Δεν σκέφτηκε το πώς θα κερδίσει, ακόμα κι αν ήταν μία χρυσή ευκαιρία για έναν ιστορικό τίτλο. Τελικώς, η κλάση-προσωπικότητα του Ντρογκμπά έστειλε το ματς από το πουθενά στην παράταση…. and the rest is history, που λένε και οι Άγγλοι.
Το πιάσατε το νόημα; Η Άρσεναλ του Αρτέτα ως πρωταθλήτρια Αγγλίας στο 2026 να παίζει τελικό Champions League κόντρα στο απόλυτο φαβορί που το πήρε και πέρυσι και να… θυμάται την Τσέλσι του Ντι Ματέο, που είχε κάνει ένα θαύμα που γίνεται κάθε 20 χρόνια στη διοργάνωση. Δεν το λες και πολύ… θαρραλέο κι ας της βγήκε ως ένα βαθμό το σχέδιό της χάρη στο γκολ μεγάλης κλάσης από τον Χάβερτς.
Όπως και να’ χει, η ποδοσφαιρική δικαίωση επήλθε στο φινάλε, σε έναν τελικό που θα ξεχαστεί γρήγορα, με την Άρσεναλ να καταφέρνει να γράψει και αρνητική ιστορία, αν και η σεζόν της κρίνεται από πετυχημένη έως ιστορική για την κατάκτηση της Premier League μετά από 22 χρόνια.
Για την Παρί, τα έχουμε ξαναγράψει. Η απόλυτη αποθέωση της ομαδικότητας και η δικαίωση του Λουίς Ενρίκε, του… Γιώργου Μπαρτζώκα και των ιδεών τους.
