Η ιστορία μας ξεκινά πριν από 7 χρόνια και κάτι. Παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου 2019 ο πιο σάπιος παρασκηνιακός μηχανισμός στην αθλητική Ευρώπη αρματώθηκε προκειμένου να «τελειώσει» τον Ολυμπιακό μέσα σε 40 λεπτά. Για τον λόγο αυτό ορίστηκαν οι τρεις πιο πρόθυμοι χασάπηδες κατά παραγγελία του αφεντικού, έχοντας πείσει για την αποφασιστικότητά τους να εκτελέσουν κατά γράμμα τις εντολές no questions asked. Το αίμα άρχισε να ρέει ποτάμι από το τζάμπολ και λίγο πριν τη λήξη του ημιχρόνου η απόφαση είχε ήδη παρθεί. Ίσως ένεκα και της ημέρας, το σύνθημα του κινήματος που ονομάστηκε ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ δόθηκε με… φιλάκια: αυτά που έστειλε ο Χρήστος Μπαφές στη γραμματεία και που ο ΑΘΛΟΣ κατέγραψε πρώτος απ’ όλους.
Εκείνο το βράδυ, μην αντέχοντας τον τεράστιο και απότομο φόρτο, ο σέρβερ του σάιτ έπεσε για πρώτη φορά μετά από σχεδόν οκτώ μήνες λειτουργίας. Όσο κι αν το ήθελα, αδυνατούσα να πιστέψω ότι θα ερχόταν μια τέτοια στιγμή τόσο γρήγορα, ειδικά με τα πενιχρότατα μέσα προβολής που διαθέταμε τότε. Σε μια εποχή που η «αντικειμενικίλα» βρισκόταν στο απόγειό της, που στο μπάσκετ «νικούσε πάντα ο καλύτερος» και που θεωρούταν φυσική και αυτονόητη η εξομοίωση των Αγγελόπουλων με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και τις πρακτικές του, ο ΑΘΛΟΣ πρόσφερε στους οπαδούς του Ολυμπιακού αυτό που οι υπόλοιποι δεν τολμούσαν. Ήτοι τη σκληρή καταγραφή της ζοφερής πραγματικότητας του ελληνικού μπάσκετ και μάλιστα στις πιο σκοτεινές μέρες του.
Για να καταλάβετε τι συζητάμε και σε ποιο επίπεδο ήταν η ομερτά μέχρι να σπάσει το συγκεκριμένο απόστημα το Athlosnews, όταν κάποια στιγμή ανέβηκε ένα story του Δημήτρη Γιαννακόπουλου που έτρεχε με 250+ χιλιόμετρα στην Αττική Οδό ήρθαν τρέχοντας οι συνεργάτες μου να μου συστήσουν να κατεβάσουμε το θέμα «για να μην έχουμε μπελάδες». Για με πείσουν μάλιστα, μου έφεραν ως παράδειγμα τα υπόλοιπα αθλητικά σάιτ που ήταν ευθυγραμμισμένα με την πολιτική «δεν αγγίζουμε». Η απάντησή μου ήταν πως «αν πρόκειται να ακολουθήσουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, καλύτερα να το κλείσω το μαγαζί και να το γυρίσω σε μεζεδοπωλείο»…
Οι αποκαλούμενοι βοθρατζήδες της ενημέρωσης έλεγαν αμέσως μετά την ιστορική αποχώρηση από το ΟΑΚΑ πως οι Αγγελόπουλοι βρήκαν αφορμή για να την κάνουν από την ΚΑΕ Ολυμπιακός. Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο για μια απόφαση εν θερμώ που υποδήλωνε πανικό προκειμένου να μην υποστεί πρωτοφανή διασυρμό η ομάδα τους. Ίσως επειδή δεν πίστευαν ότι οι πρόεδροι ήταν αποφασισμένοι να πάνε ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ και σίγουρα επειδή δεν είχαν διαβάσει ή δεν πίστεψαν όσα είχα γράψει τρεις μήνες νωρίτερα στο ΕΥΘΕΩΣ: «Ο διακόπτης γύρισε: Οι Αγγελόπουλοι θα το πάνε ως το τέλος».
Υπάρχει πολύ βαριά σημειολογία σε όλη αυτη τη δύσβατη διαδρομή που ξεκίνησε τότε. Τον Νοέμβριο του 2019 ο Ολυμπιακός ηττήθηκε στην πρώτη επίσκεψή του στο ΟΑΚΑ μετά τα γεγονότα της 13/2. Επτά χρόνια αργότερα οι Ερυθρόλευκοι μετρούν μόνο νίκες εκεί μέσα με ξένους διαιτητές, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Μεταξύ άλλων έγιναν και… υπαίτιοι για την πρόωρη εκκίνηση των έργων ανακαίνισης, με τον ηλεκτρονικό πίνακα να παγώνει για πάντα στο 35-63 σχεδόν τρία λεπτά πριν τη λήξη της 3ης περιόδου στον 4ο και τελευταίο τελικό του 2023. Τότε που με σκανδαλώδη τρόπο ο Παναθηναϊκός γλίτωσε την επιβεβλημένη αφαίρεση βαθμών, απόφαση που ουσιαστικά αλλοίωσε το επόμενο πρωτάθλημα. Το μοναδικό που έχουν πανηγυρίσει οι Πράσινοι από το 2021 μέχρι και σήμερα.
Το ανεπανάληπτο σερί του 14-0 σε αιώνια ντέρμπι, το οποίο έκλεισε στο 18-1 (κι αυτό το «1» ελέω Τηγάνη στην πιο φαρίσια βραδιά της μετά φάρον εποχής) ήταν μια ακόμη πινελιά στον πίνακα της εκδίκησης που αναζητούσαν οι Πειραιώτες. Τα 3/4 πρωταθλήματα από την επιστροφή του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα ήταν ένα ακόμη πλήγμα, όμως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συγκρίνεται με το τελικό χτύπημα που δόθηκε το βράδυ της Κυριακής.
Ο Θρύλος πήρε τη μεγαλύτερη εκδίκηση στην ιστορία του αθλητισμού, μετατρέποντας τον τόπο σφαγής του σε πεδίο ανεπανάληπτου θριάμβου. Το γήπεδο του «εχθρού» ντύθηκε στα κόκκινα και οι άνθρωποί του αναγκάστηκαν να δουν από την τηλεόραση την καλύτερη ομάδα της τελευταίας τετραετίας στην Ευρώπη να σηκώνει την κούπα μέσα στο σπίτι τους. Εκεί που δεν χάνουν με ξένους διαιτητές εδώ και μια επταετία. Σε περίπτωση που τυχόν δεν το προσέξατε, εκείνοι που πληγώθηκαν περισσότερο από την ιστορική του επιτυχία του Ολυμπιακού ήταν οι εξαρχής υπαίτιοι για να φτάσουμε στο ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ…
Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι Αγγελόπουλοι ήταν να αφιερώσουν την κούπα στη μνήμη του πατέρα τους. Ενός πατέρα που στήριξαν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια της μακράς, σοβαρής και επώδυνης ασθένειάς του αλλά που κάποια στιγμή ήταν αδύνατον να τον προστατέψουν από τον εαυτό του και τους γύρω του, όσο κι αν το επιθυμούσαν. Κάποια χαζοχαρούμενα έλεγαν ότι «τον έτρεχαν στα δικαστήρια», υιοθετώντας άκριτα την εκδοχή των δημοσιογραφικών βόθρων. Μόνο που δεν «έτρεχαν τον πατέρα τους στα δικαστήρια» αλλά εκείνους που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την κατάστασή του για ίδιον όφελος. Και τους νίκησαν κατά κράτος. Πρέπει να είσαι αφόρητα σκατόψυχος για να βγάζεις δηλητήριο ψέματος ακόμα και σε μια τόσο συγκινησιακά φορτισμένη στιγμή. Υπάρχουν και τέτοιοι όμως και ζουν ανάμεσά μας.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό το τέλος της διαδρομής. Δεν είναι καν το τέλος του ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, να είστε βέβαιοι γι’ αυτό. Είναι όμως δεδομένα το κλείσιμο ενός κύκλου που ξεκίνησε τον Φλεβάρη του 2019 και ολοκληρώθηκε ακριβώς στον ίδιο τόπο, υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες και με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει ούτε το πιο δημιουργικά διεστραμμένο μυαλό. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε όσους παρακολούθησαν τα πράγματα από τη… λάθος πλευρά. Ή απλώς διαβάστε τους εκφραστές των υπονόμων και της τοξικότητας, αν και είμαι βέβαιος πως όλο και κάποια «μυρωδιά» υπέπεσε στην αντίληψή σας.
Ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου έκανε μια σπάνια τοποθέτηση, η οποία πέρασε στα ψιλά όπως συνήθως γίνεται όταν υπάρχει ορυμαγδός δηλώσεων και δεν δίνει κανείς σημασία. Σε ερώτηση σχετικά με μια πιθανή δικαίωση, έδωσε μια τρομακτικής ειλικρίνειας και ωριμότητας απάντηση: «Δεν μπορώ να πω δικαίωση, γιατί δεν μας αδικούσε κάποιος τις προηγούμενες χρονιές, εμείς αδικούσαμε σε αρκετά πράγματα τους εαυτούς μας».
Οι Αγγελόπουλοι δεν περίμεναν να πανηγυρίσουν την 3η τους ευρωπαϊκή κούπα για να «δικαιωθούν». Αισθάνονται δικαιωμένοι από τότε που ο Ολυμπιακός αναγνωρίζεται ως ευρωπαϊκό μεγαθήριο, αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν powerhouse. Με τα λεφτά τους, με τον κόπο τους, με το αίμα τους από σφαγές ετών. Η μπόχα των υπονόμων είναι αδύνατον να τους αγγίξει, το ίδιο και το δηλητήριο των «αντικειμενικών» που ζορίζονται να κατονομάσουν τον αποκλειστικό υπαίτιο για την τοξικότητα στο ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Δεν θα συναντήσεις ποτέ δημοσίευμα στην Ευρώπη που να έχει να πει οτιδήποτε για τους Αγγελόπουλους, τη συμπεριφορά και την υπόστασή τους. Αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο των εγχώριων βόθρων, που κάθε τόσο ξεχειλίζουν εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών τους. Πρέπει να είσαι πραγματικά απελπισμένος για μεροκάματο ώστε να αποδέχεσαι να στοχοποιείς δυο από τους μεγαλύτερους κυρίους στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας επίσης δεν περίμενε κανενός είδους δικαίωση. Δεν έγινε καλύτερος προπονητής το σαββατοκύριακο που πέρασε, ήταν ήδη ο κορυφαίος της Ευρώπης και ένας από τους καλύτερους στην ιστορία του αθλήματος. Ο Μπαρτζώκας είναι πλέον ο μοναδικός τεχνικός που έφερε την ομάδα του πρώτη στη regular season τρεις φορές μέσα σε μια τετραετία, αφήνοντας πίσω τον Γιασικεβίτσιους που είχε δυο back to back πρωτιές με την Μπαρτσελόνα το 2021 και το 2022. Εξαιρετικός προπονητής ο Σάρας, όμως όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του είναι πολύ δύσκολο να αφήσει αποτύπωμα στο άθλημα σαν αυτό του Μπαρτζώκα. Χωρίς αυτό να μειώνει όσους προσπαθούν απλώς να νικήσουν, υιοθετώντας την τακτική που ταιριάζει στη νοοτροπία τους.
Αν ο κόουτς δεν είχε και κάποιες… σαδομαζοχιστικές τάσεις, οι σεζόν θα ξεκινούσαν κάθε χρόνο στην Ευρωλίγκα και θα έψαχναν όλοι για τον δεύτερο. Η μπασκετική φιλοσοφία του είναι γνωστή σε όλο τον μπασκετικό κόσμο και φέρει το όνομά του. Αυτή επανέφερε τον Ολυμπιακό των ταπεινών μπάτζετ στον αφρό της Euroleague, αυτή του έδωσε την Κυριακή αυτό που του στέρησε ο Γιουλ το 2023. Για να είμαι ειλικρινής, προσπάθησε και στον τελικό όσο μπορούσε να μη… στρίψει ούτε μια μοίρα από τα προγραμματισμένα, όμως στην τέταρτη περίοδο ενέδωσε στον πειρασμό βάζοντας στο παρκέ μαζί Βεζένκοφ και Πίτερς με τα γνωστά αποτελέσματα.
Κάποιοι θα πουν ότι ο Πίτερς είχε αδικηθεί στον τελικό του Κάουνας και ίσως να έχουν δίκιο. Η αλήθεια είναι πως ο Αλέκος δεν είχε κερδίσει τότε την εμπιστοσύνη του Μπαρτζώκα και αυτό το καταλαβαίνει κάποιος βλέποντας τους χρόνους στα πλέι οφ με τη Φενέρ αλλά και το μόλις τετράλεπτο στον ημιτελικό με τη Μονακό. Το αν θα μπορούσε τότε να κάνει step up προερχόμενος από τα βάθη του ροτέισον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Σίγουρα όμως μάθαμε ότι το είχε μέσα του και απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Ο… συνMVP του φάιναλ φορ 2026 βγήκε μπροστά εκεί που ελάχιστοι το περίμεναν και ο προπονητής που τον καθήλωσε στον πάγκο το 2023, αυτή τη φορά του βρήκε χώρο έστω και σε άλλη θέση για το πιο κρίσιμο σημείο της σύγχρονης ιστορίας του Ολυμπιακού.
Με τούτα και με εκείνα παρέλειψα να επισημάνω τη σημασία του τελικού του ΟΑΚΑ. Από απλώς ένα εκ των φαβορί για την κούπα πριν ξεκινήσουν τα πλέι οφ, ο Ολυμπιακός βρέθηκε ξανά με το πιστόλι στον κρόταφο για κούπα μπαίνοντας στο φάιναλ φορ και ειδικά μετά την πρόκριση της Ρεάλ. Η δε λειψανδρία των Μαδριλένων στο «5» μεταφράστηκε σε «αν δεν το πάρουμε και τώρα, δεν θα το πάρουμε ποτέ».
Ο τραυματισμός του Γκαρούμπα οδήγησε τους περισσότερους στο αφελές συμπέρασμα πως ο Ολυμπιακός θα κάνει πάρτι επειδή έχει τρεις ικανότατους ψηλούς. Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν η μεγαλύτερη ευλογία για τη Ρεάλ. Με τους Ισπανούς πλήρεις, θεωρώ πως οι Πειραιώτες θα είχαν σαφώς λιγότερο δύσκολο έργο. Όχι επειδή θα ήταν εκείνοι πιο προσεκτικοί και συγκεντρωμένοι, δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Το να παίξεις κόντρα στο μεγαλύτερο αθλητικό μέγεθος και να είσαι εσύ φορτωμένος με την ταμπέλα του απόλυτου φαβορί είναι μια συνθήκη που ενδεχομένως να μην είχαμε συναντήσει ποτέ ξανά στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, σε οποιοδήποτε άθλημα.
Η Ρεάλ κουβαλά την πιο βαριά φανέλα του πλανήτη στο ποδόσφαιρο και αυτό ισχύει και για το μπάσκετ, πλην βεβαίως του απλησίαστου και απομονωμένου κόσμου του NBA. Όταν αυτή η φανέλα φτάνει σε έναν τελικό, όλες οι μνήμες εκείνων που τη φόρεσαν με επιτυχία ζωντανεύουν μέσα στο υφάσμα εκείνων που τη φορούν τη δεδομένη χρονική στιγμή. Όταν μάλιστα οι παίκτες και ο προπονητής της νιώσουν απαλλαγμένοι από κάθε άγχος, τότε σίγουρα είναι πιο επικίνδυνοι από ποτέ.
Ο Ολυμπιακός δεν υποτίμησε ούτε γραμμάριο από το τεράστιο βάρος αυτής της φανέλας στον τελικό. Οι παίκτες του όμως ήταν εκείνοι που είχαν όλην την πίεση του κόσμου πάνω τους: αυτή που συσσωρευόταν από το Βελιγράδι το 2022 αλλά και την έξτρα που προέκυψε από το βράδυ της Παρασκευής κι έπειτα, όταν έγινε γνωστός ο τραυματισμός του Γκαρούμπα. Βάλτε μέσα και τους 18-19 χιλιάδες οπαδούς στις εξέδρες και το γλυκό δένει.
Σε αυτή την πρωτοφανή συνθήκη – να θεωρούνται δηλαδή απόλυτο φαβορί κόντρα στη Ρεάλ -, οι Ερυθρόλευκοι βρήκαν τον τρόπο να βγουν νικητές. Για να συμβεί αυτό όμως ήταν απαραίτητη προϋπόθεση να βγουν από την πασίγνωστη πεπατημένη «αυτή είναι η αρχική πεντάδα, τότε θα μπουν οι αναπληρωματικοί, τότε θα επιστρέψουν οι βασικοί» και πάει λέγοντας. Το σχήμα της δεύτερης περιόδου έδειξε να δουλεύει εξαιρετικά αλλά στην τρίτη επανήλθαν οι της πρώτης και το πράγμα άρχισε να ξεφεύγει.
Στα πρώτα 30 λεπτά δεν φαινόταν να γίνεται πράξη η σαββατιάτικη δήλωση του Μπαρτζώκα περί προσαρμογής. Η επάνοδος του Ντόρσεϊ ήταν καταστροφική, το ίδιο και η παραμονή του Μιλουτίνοφ καθ’ όλη τη διάρκεια του 3ου δεκαλέπτου. Η αδυναμία του Νίκολα να ακολουθήσει τον ρυθμό του αγώνα φάνηκε από τις πρώτες φάσεις σε άμυνα και επίθεση: στη μια πλευρά οι Μαδριλένοι χτυπούσαν ανελέητα την αδυναμία του στο να βγαίνει μακριά για να αμυνθεί και στην άλλη ο Ολυμπιακός δεν είχε κανέναν τρόπο να του ακουμπήσει την μπάλα με ασφάλεια κοντά στο καλάθι.
Είπαμε για τη συνύπαρξη Βεζένκοφ και Πίτερς που δεν είχε προηγούμενο σε συνθήκες όπως οι χτεσινές. Οι δυο τους είχαν βρεθεί μαζί στο παρκέ στα τελευταία δυόμισι λεπτά του περυσινού οδυνηρού ημιτελικού, σε ένα διάστημα όμως που τα πάντα είχαν τελειώσει και που ο Πίτερς μπήκε στη θέση του Φαλ και όχι για να στρογγυλοκάτσει στο «3». Στις 13 αλλαγές που έκανε ο Σκαριόλο στην τελευταία περίοδο, ο Μπαρτζώκας έκανε ουσιαστικά μία: στα μισά της βγήκε ο Τζόζεφ για να μπει ο Γουόκαπ. Στα 42” έβαλε ξανά τον Τζόζεφ στη θέση του Ταϊρίκ, σε μια αλλαγή βόλεϊ που έκλεισε μετά από έξι δευτερόλεπτα.
Η δεύτερη συνθήκη που ήταν ακόμα πιο έξω από τη συνηθισμένη μπαρτζωκική λογική ήταν η είσοδος του Ταϊρίκ Τζόουνς στην έναρξη της τέταρτης περιόδου. Ο Μπαρτζώκας σπανίως βάζει στο 30′ για πρώτη φορά έναν παίκτη που δεν έχει παίξει ούτε δευτερόλεπτο, πόσο μάλλον να τον αφήσει μέσα ως το τέλος στο κρισιμότερο ματς της καριέρας του. Με λίγα λόγια, δεν επρόκειτο για μια επιλογή ανάγκης, ίσως και απελπισίας, αλλά για μια συνειδητοποιημένη απόφαση που έλεγε ότι ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με δαύτους. Θα τη συνόψιζα στην ξεκαρδιστική πλην όμως άκρως ρεαλιστική φράση που είχε βάλει ο Αρκάς στο στόμα του Μοντεχρήστου «καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε λίγο και τον εαυτό μας».
Μια και μοναδική αγωνιστική προσαρμογή (Πίτερς στο «3» και Σάσα στο «4») μαζί με μια απόφαση που δεν τη συνηθίζει ο Μπαρτζώκας (μέσα ο κρύος Ταϊρίκ στο 30′) ήταν τα στοιχεία που έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ του Ολυμπιακού. Ούτε καν η απόπειρα αυτοκτονίας των τελευταίων δευτερολέπτων δεν μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα του τελικού. Ένα 24ωρο αργότερα δεν είχα ακόμη την ψυχραιμία να ξαναδώ όσα απίθανα έκαναν οι Ερυθρόλευκοι προκειμένου να βάλουν τη Ρεάλ ξανά στο ματς μέσα λίγες στιγμές.
Θα διαβάσατε σίγουρα κάτι για τη διαιτησία. Ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός ευνοήθηκε και η Ρεάλ αδικήθηκε. Εν τω μεταξύ τους ρωτάς πού αδικήθηκαν οι Ισπανοί και σου λένε κάτι μισόλογα για φάουλ και βολές, την ώρα που η ομάδα του Σκαριόλο έδερνε ανελέητα σε κάθε φάση. Οι διαιτητές λοιπόν ήθελαν τόσο πολύ να ευνοήσουν τον Ολυμπιακό που στο 88-83 έβαλαν φωτιά στο ματς με ένα άκρως πρόστυχο σφύριγμα.
Το flopping του Καμπάτσο με την εναέρια κλωτσιά στον Γουόκαπ ήταν εξοργιστικά εξόφθαλμο και όμως αντί να καταλογιστεί η πεντακάθαρη παράβαση και να τελειώσει το ματς στα 18” με την αποβολή του Αργεντινού, δόθηκαν τρεις βολές στην… αδικημένη Ρεάλ για να φέρει το παιχνίδι στο σουτ. Το ριμπάουντ των Μαδριλένων (δυο χαμένα αμυντικά ριμπάουντ σε βολές μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου) λίγο έλειψε να οδηγήσει σε ισοφάριση και τότε θα είχαμε τη μεγαλύτερη αλλοίωση τελικού στη σύγχρονη ιστορία της Euroleague. Από τότε δηλαδή που η FIBA αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη στην Μπαρτσελόνα για όσα έγιναν στο Παρίσι…
Με τον Πίτερς να αγγίζει το τέλειο στα δυο ματς του ΟΑΚΑ, τον Φουρνιέ να στέλνει στους συμπαίκτες του το μήνυμα «απόψε δεν χάνουμε» και τον Γουόκαπ να κάνει το πιο παραγωγικό παιχνίδι του σε φάιναλ φορ, ο Ολυμπιακός κατάφερε να αντέξει την τραγική βραδιά του Ντόρσεϊ (το -15 στο +/- είναι αδιανόητο σε νίκη με +7) και τη μετριότατη του Βεζένκοφ που σίγησε όριστικά μετά το μεγάλο τρίποντο για το 73-71 στα 5:01 πριν τη λήξη. Και κάπως έτσι τα… απέθαντα ζόμπι της Ρεάλ βγήκαν νοκ άουτ, πληρώνοντας κάτι από τα σπασμένα του Κάουνας. Μέσα σε μια βραδιά οι Ερυθρόλευκοι πήραν διπλή εκδίκηση δηλαδή.
Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στην κορυφή της Ευρωλίγκας με μια σεζόν που μπορεί να κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η κορυφαία στην ιστορία της διοργάνωσης. Η ομάδα που τερμάτισε πρώτη στη regular season (των 38 αγώνων παρακαλώ), πέρασε με σκούπα στο φάιναλ φορ και εκεί πήρε την κούπα δίχως να λυγίσει από το αφόρητο βάρος του φαβορί, κόντρα μάλιστα στη Ρεάλ. Παίζοντας το καλύτερο μπάσκετ στο συντριπτικά μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν και έχοντας καθολική αποδοχή ανωτερότητας από ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη.
Η λογική λέει πως το τεράστιο βάρος που έφυγε από τον οργανισμό την Κυριακή μόνο ευεργετικές συνέπειες μπορεί να έχει. Ειδικά από τη στιγμή που τα καλύτερα φαίνεται να είναι μπροστά, όχι μόνο με τις πιθανές προσθήκες που ακούγονται (ταυτόχρονη έλευση Μοντέρο και ΜακΙντάιρ θα συνιστά αδιανόητη αναβάθμιση στα γκαρντ όμως ακόμα είναι νωρίς γι’ αυτά) αλλά και με την προσδοκία ενός σύγχρονου, μπασκετικού ΣΕΦ που η ανάσα των οπαδών θα γίνεται αισθητή στο πρόσωπο των αντιπάλων…
