Νομικοί και συμβολαιογράφοι κρούουν τον κώδωνα σχετικά με τα κρίσιμα σημεία που καθορίζουν αν μια ιδιόγραφη διαθήκη θα αντέξει σε μελλοντικές διαφορές – και εξηγούν τι πρέπει να προσέξουν οι πολίτες για να μη βρεθεί σε κίνδυνο η κληρονομιά τους. Οι ειδικοί, που μίλησαν στα «ΤΑ ΝΕΑ», παραθέτουν έναν συνοπτικό, πρακτικό οδηγό στη νέα εποχή του κληρονομικού δικαίου.
Το νομοσχέδιο που έχει ήδη προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον οδεύει προς τη Βουλή για ψήφιση και, αν επικυρωθεί, θα ενσωματωθεί στο σώμα της νομοθεσίας φέρνοντας σημαντικές αλλαγές στο συγκεκριμένο πεδίο του δικαίου ύστερα από σχεδόν οκτώ δεκαετίες. Οι νομικοί επισημαίνουν ότι οι αλλαγές αυτές απαιτούν από τους συντάκτες διαθηκών μεγαλύτερη προσοχή στη μορφή και τα στοιχεία που συνοδεύουν το κείμενο.
Η σημασία της ημερομηνίας στην ιδιόγραφη διαθήκη
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη χρονολογία και την υπογραφή: η έλλειψη ή η αβεβαιότητα ως προς τον χρόνο σύνταξης μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην εκτέλεση της βούλησης του διαθέτη. Ωστόσο, δεν πρόκειται πάντα για μη θεραπεύσιμο ελάττωμα, εφόσον από τα συμφραζόμενα προκύπτει με σαφήνεια ο χρόνος κατάρτισης.
Στην πράξη, συμβολαιογράφοι και δικαστήρια συχνά βασίζονται στη νομολογιακή πρακτική για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Για παράδειγμα, ακόμη και αν η διαθήκη δεν αναφέρει ρητά ότι συντάχθηκε την 1η Μαΐου 2026, αρκεί το περιεχόμενο να υποδεικνύει σαφώς εκείνη την ημερομηνία, ώστε το ελάττωμα να θεωρείται θεραπεύσιμο.
Η νομολογία έχει δεχτεί κατ’ επανάληψη ότι μια ψευδής, εσφαλμένη ή ελλιπής χρονολογία δεν επιφέρει από μόνη της ακυρότητα της ιδιόγραφης διαθήκης, υπό τον όρο ότι μπορεί να αποδειχθεί εμπεριστατωμένα ο πραγματικός χρόνος σύνταξής της. Οι νομικοί παροτρύνουν τους πολίτες να φροντίζουν για σαφείς ενδείξεις χρονολογίας και υπογραφής, προκειμένου να αποφευχθούν μελλοντικές αμφισβητήσεις.
