Αυτή την Παρί, γουστάρεις να τη βλέπεις. Αυτή η Παρί πέρα από κάθε προσωπικό εγωισμό, πέρα από τη μονόπλευρη πλευρά του σταρ Εμπαπέ, που το σύνολο είναι πάνω απ’ όλα και απ’ όλους. Που ζει και πεθαίνει με τις ιδέες του προπονητή της. Που έκανε την Μπάγερν να βλέπει την περιοχή σαν ναρκοπέδιο, μέσα στην έδρα της.
Οι Παριζιάνοι δεν ήταν ούτε φέτος στην πρώτη 8άδα της League Phase του Champions League, αλλά who cares, που λένε και στο χωριό μου. Έμεινε πιστή στις ιδέες της και με το ποδόσφαιρό της έφτασε πανάξια σε δεύτερο σερί τελικό στ’ αστέρια γράφοντας ιστορία ως η πρώτη γαλλική ομάδα που τα καταφέρνει και μάλιστα κόντρα στη λογική που είχε τα προηγούμενα χρόνια.
Νεόπλουτη μεν, αληθινή ποδοσφαιρικά δε κι αυτό χάρη στον Ισπανό που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου της. Αυτός τα άλλαξε όλα. Από τη φιλοσοφία, μέχρι το πώς βλέπουν οι οπαδοί και οι «απ’ έξω» την ομάδα. Το δικό του όραμα μάς έκανε να δούμε την Παρί των δισεκατομμυρίων, με το πέπλο του «λούζερ» σε κάθε της κίνηση, με άλλο μάτι. Να εκτιμήσει επιτέλους τα απλά.
Να σεβαστεί το ίδιο το ποδόσφαιρο. Να φτάσει στην κορυφή με τις δικές της αξίες, με τον δικό της τρόπο και δίχως να προσπαθεί να αντιγράψει τους άλλους «μεγάλους».
Ο Λουίς Ενρίκε πρώτα τα έχασε όλα και μετά τα κέρδισε όλα με την Παρί. Και θέλει να το ξανακάνει. Η κόρη του, Χάνα, τον κοιτά περήφανη από εκεί ψηλά κι εμείς πάντα θα ανατριχιάζουμε κάθε φορά που τον βλέπουμε να κοιτά χαμογελαστός προς τον ουρανό. Γιατί αυτός ο ρομαντισμός λείπει από το ποδόσφαιρο του σήμερα και σε αυτόν χρειάστηκε να πιστέψουν οι Παριζιάνοι για να πετύχουν τα όνειρα τόσων και τόσων δεκαετιών.
Πλέον, γνωρίζουν πως και να ηττηθούν στον τελικό, θα είναι και πάλι κερδισμένοι. Κερδισμένοι γιατί επιτέλους έχουν μία ταυτότητα ως ομάδα που τους ταιριάζει, που τους ανεβάζει, που θα αντέξει στο χρόνο. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουν στο σήμερα, αλλά η σελίδα άλλαξε οριστικά και μόνο με αυτοκτονικό πισωγύρισμα θα δούμε τα λάθη του παρελθόντος να αναδύονται στο παρόν.
Στο Μόναχο, η Παρί θύμισε αλυσίδα που δεν σπάει με τίποτα. Χρειάστηκε να περάσουν 94 λεπτά για να βρει ο κορυφαίος σκόρερ της Ευρώπης, Χάρι Κέιν, μία χαραμάδα για να περάσει την μπάλα ανάμεσα από τα στόπερ. Σκόραρε, γιατί αυτό ξέρει να κάνει καλύτερα από κάθε άλλον στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο (βάσει αριθμών), αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να σπάσει την παριζιάνικη αλυσίδα made in… Spain.
Έβλεπες την Παρί στην «Αλιάντς Αρίνα» και νόμιζες ότι ο χρόνος γύρισε πίσω στο 2010, όταν η εθνική Ισπανίας κυριαρχούσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής και γενικότερα έμοιαζε κι ήταν ανίκητη εκείνη τα χρόνια, σε όλες τις διοργανώσεις. Πράγματι, η Παρί είναι η πιο σύγχρονη έκδοση εκείνης της ομάδας, αλλά με σαφώς μεγαλύτερη ποιότητα μεσοεπιθετικά.
Ο Κβαρατσχέλια παίζει με αυτοπεποίθηση… CR7, ο Ντουέ με χαρακτήρα 30άρη και στην άμυνα ο Μαρκίνιος περνά δεύτερη νιότη έχοντας στο πλάι του τον «γατόπαρδο» Πάτσο, που είναι λες και ήρθε από άλλη εποχή στα στόπερ. Ο καθένας έχει τον ρόλο του μα πάνω απ’ όλα είναι η ομάδα, σαν τη βάση μιας καλοφτιαγμένης ποδοσφαιρικής πυραμίδας. Έργο Ενρίκε, 100%.
Και κάπου εδώ, έρχεται και «κολλάει» ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα. Μία ομάδα που επίσης έχει το «εμείς» πάνω από κάθε «εγώ». Μία ομάδα που κι αυτή ζει και πεθαίνει με τις ιδέες του προπονητή της, αλλά τη βασική της ιδέα δεν την έχει χάσει. Κι ούτε πρόκειται. Μέχρι το τέλος του δρόμου.
Για την Παρί του Ενρίκε, η δικαίωση δεν άργησε να έρθει. Έχει όμως και διάρκεια, που πολλοί δεν το πίστευαν.
Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα είναι σταθερά στην ελίτ της Ευρώπης και θέλει να επιστρέψει στην κορυφή, διατηρώντας τα βασικά του «πιστεύω» -αγωνιστικά και μη- ακέραια. Μόνο και μόνο από αυτό, οι δύο ομάδες συνδέονται και δεν αποκλείεται στην ίδια χρονιά, η αθλητική μοίρα να τις δικαιώσει. Το δούλεψαν, το αξίζουν και θα το ζήσουν στο έπακρο. Κι όπου τους βγάλει…
