Η οικειοποίηση της εξέγερσης μέσω ενός δερμάτινου τζάκετ

Share

Το μαύρο δερμάτινο τζάκετ έγινε το σήμα κατατεθέν του Τζένσεν Χουάνγκ. Επί δύο δεκαετίες, ο ιδρυτής της Nvidia εμφανιζόταν στις επίσημες παρουσιάσεις της εταιρείας σχεδόν με την ίδια εμφάνιση: μαύρα καθημερινά ρούχα και το χαρακτηριστικό μπουφάν. Μια επιλογή που παραπέμπει στον αντισυμβατικό μοτοσικλετιστή, εκείνον που χαράζει τη δική του πορεία και αμφισβητεί τις καθιερωμένες συμβάσεις.

Για τον βιογράφο του, Stephen Witt, όμως, η εικόνα του Χουάνγκ δεν εξαντλείται στο στιλ του. Σε άρθρο γνώμης στους «New York Times», ο συγγραφέας περιγράφει έναν άνθρωπο που, πίσω από την προβολή της ταπεινότητας, έκρυβε μια έντονη αυτοπεποίθηση.

Σου αρέσει να διαβάζεις τον ΑΘΛΟ;Βλέπε συχνότερα τις ειδήσεις μας στις Κορυφαίες Ειδήσεις της Google.

«Ζούμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης – μια εποχή που ο Τζένσεν Χουάνγκ κατέστησε δυνατή ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Τα συστήματα που κατασκευάζουμε με τον εξοπλισμό της Nvidia θα μεταμορφώσουν την κοινωνία και τον πολιτισμό μας με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ωστόσο, η πτώση του Χουάνγκ δεν είναι μια ιστορία τεχνολογίας. Είναι μια διαχρονική ιστορία ανδρικής ύβρεως, ενός άνδρα που καταστράφηκε από την απερίσκεπτη, υπερβολική αυτοπεποίθησή του. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ», αναφέρει ο Stephen Witt.

Ο συγγραφέας είχε παρατηρήσει ότι ο Χουάνγκ απέδιδε συχνά τα εύσημα στους εργαζομένους και στα στελέχη του, ενώ φρόντιζε να ευχαριστεί με χειραψίες όσους τον εξυπηρετούσαν σε καθημερινά ζητήματα. Δεν άφηνε, επίσης, να ξεχαστεί το γεγονός ότι κάποτε είχε δουλέψει ως λαντζέρης.

«Του άρεσε να επισκέπτεται μικρά, κρυμμένα εστιατόρια και να αφήνει υπερβολικά φιλοδωρήματα. Τον είχα συναντήσει για πρωινό στο “Denny’s” και έδωσε στη σερβιτόρα μας φιλοδώρημα 1.000 δολάρια σε χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων. Όμως δεν το έκανε επιδεικτικά. Έπρεπε να την αναζητήσω για να το επιβεβαιώσω», γράφει ο βιογράφος.

Η αρχική εντύπωση, ωστόσο, άλλαξε με τον καιρό. «Με την πάροδο του χρόνου, όμως, άρχισα να υποψιάζομαι ότι επρόκειτο για μια παράσταση, η οποία δεν γινόταν για τον θεατή, αλλά για να κολακεύσει τον εαυτό του. Στην πραγματικότητα, ο κ. Χουάνγκ ήταν αρκετά αλαζονικός. Δεν ανεχόταν καθόλου τις διαφωνίες και σχεδόν δεν είχε καμία ικανότητα για ανοιχτό διάλογο».

Το δερμάτινο τζάκετ, από την άλλη, κουβαλά τη δική του πολιτισμική ιστορία. Στην έκθεση «Are Clothes Modern?», που διοργάνωσε ο αρχιτέκτονας και designer Μπερνάρ Ρουντόφσκι στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA) το 1944-45, το μαύρο μπουφάν του μοτοσικλετιστή παρουσιάστηκε ως ριζοσπαστική αμφισβήτηση των ενδυματολογικών συμβάσεων.

Ο Ρουντόφσκι έθετε το ερώτημα αν το μοντέρνο ένδυμα υπηρετεί το σώμα ή αν το υποτάσσει στις απαιτήσεις της μόδας και της κοινωνικής αποδοχής. Στη μεταπολεμική κουλτούρα, το μαύρο δερμάτινο τζάκετ συνδέθηκε με την εξέγερση, την ανεξαρτησία και την επιθυμία για ελευθερία.

Το φόρεσαν στη μεγάλη οθόνη μορφές που έγιναν σύμβολα της αμφισβήτησης: ο Μάρλον Μπράντο στο «Λιμάνι της αγωνίας», ο Πίτερ Φόντα στον «Ξέγνοιαστο καβαλάρη» και ο Τομ Κρουζ στο «Top Gun». Το δέρμα, ως ένδυμα, διατηρεί τη δυνατή συμβολική του φόρτιση, ιδίως όταν το επιλέγει ένας μεσήλικος εκπρόσωπος της οικονομικής ελίτ.

Στην περίπτωση του Χουάνγκ, μάλιστα, η πολυτελής εκδοχή του τζάκετ —με επιλογές από οίκους όπως οι Tom Ford και Yves Saint Laurent— παραπέμπει στο ενδυματολογικό αντίστοιχο μιας Porsche. Έτσι, το χαρακτηριστικό του στιλ αποκτά και μια δεύτερη ανάγνωση: ως ιδιοποίηση της εξέγερσης από την οικονομική ελίτ. Ο σύγχρονος τεχνολογικός καπιταλιστής δεν αγοράζει μόνο την εργασία ή τον χρόνο της προσοχής μας· διεκδικεί και την εικόνα του ελεύθερου πνεύματος.

ΟΙ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
ΟΙ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ