«Γιάλτα 2.0»: Ποιος επικράτησε, ποιος ηττήθηκε, ποιοι… προσπαθούν να καταλάβουν πού βρίσκονται

Share

Η σύνοδος στη Σενζέν δεν έφερε κάποια μεγάλη συμφωνία ούτε έλυσε τα ανοιχτά μέτωπα της διεθνούς σκηνής. Άφησε, όμως, ένα σαφές πολιτικό αποτύπωμα: σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια, ο Σι Τζινπίνγκ εμφανίστηκε ως ο ηγέτης που προβάλλει την εικόνα της «ήρεμης δύναμης».

Το κοινό ανακοινωθέν των Σι, Πούτιν και Τραμπ περιορίστηκε σε ευχές και διακηρύξεις προθέσεων. Ανάμεσά τους, η επισήμανση πως «ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να γίνει».

Σου αρέσει να διαβάζεις τον ΑΘΛΟ;Βλέπε συχνότερα τις ειδήσεις μας στις Κορυφαίες Ειδήσεις της Google.

Όσοι περίμεναν μια «Γιάλτα νούμερο 2» διαψεύστηκαν, ενώ δεν αποκλείεται κάποιοι να μιλήσουν για πολύ κακό για το τίποτα. Σε 80 λεπτά, άλλωστε, οι ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα, πόσο μάλλον να ξαναμοιράσουν τον κόσμο, όπως έκαναν το 1945 ο Ρούζβελτ, ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ.

Μετά τη συνάντηση, καθένας από τους τρεις θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την έκβασή της ως δική του νίκη. Ο Πούτιν μπορεί να επικαλεστεί ότι διέψευσε τις θεωρίες περί απομόνωσής του και στάθηκε ισότιμα δίπλα στους άλλους δύο. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τραμπ, από την πλευρά του, θα κάνει αυτό που συνηθίζει.

Σε βάθος χρόνου, ωστόσο, ο μεγαλύτερος κερδισμένος είναι ο Σι Τζινπίνγκ. Όχι επειδή φιλοξένησε τη σύνοδο, κυριάρχησαν οι προτάσεις του ή εξασφάλισε κάποια σημαντική παραχώρηση από τους συνομιλητές του. Το πλεονέκτημά του βρίσκεται στην εικόνα που κατάφερε να προβάλει, σε μια περίοδο κατά την οποία ο κόσμος φλέγεται.

Την ευθύνη για τις δύο μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις που περιβάλλουν αυτή την εικόνα αποδίδει πρωτίστως στον Τραμπ και τον Πούτιν το κείμενο: ο πρώτος έχει μετατρέψει σε κόλαση τον Περσικό Κόλπο, ενώ ο δεύτερος συνεχίζει για πέμπτο έτος την εισβολή στην Ουκρανία. Παράλληλα, η Κίνα αποτελεί, με τον τρόπο της, μέρος και των δύο συγκρούσεων, ενώ το Πεκίνο έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι δεν θα διστάσει να εισβάλει στην Ταϊβάν.

Το ζητούμενο, όμως, είναι ότι σε μια εποχή μεγάλων ανατροπών ο κόσμος αναζητά «πυξίδα». Οι στάσεις της Δύσης και της Ρωσίας έχουν δώσει στον Σι τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως υπέρμαχος «αξιών» που βρίσκουν ευρύτερη αποδοχή: της ειρήνης και της διπλωματίας, του διεθνούς δικαίου, του ελεύθερου εμπορίου, του ελέγχου της Τεχνητής Νοημοσύνης, ακόμη και της «πράσινης οικονομίας».

Έτσι εξηγείται γιατί πολλά κράτη στρέφονται προς την Κίνα για την επόμενη ημέρα, αναγνωρίζοντας τόσο την τεράστια οικονομική της ισχύ όσο και τη διαρκώς αυξανόμενη στρατιωτική δύναμή της. Η σύνοδος της Σενζέν μπορεί να μην ήταν μια «Γιάλτα 2.0», σηματοδοτεί όμως το τέλος του κόσμου που διαμορφώθηκε μετά τη Διάσκεψη της Γιάλτας, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Στον νέο κόσμο, πρωταγωνιστικό ρόλο αναμένεται να έχει η Κίνα, ο μεγάλος απών της Γιάλτας. Η Αμερική θα έχει μικρότερο παγκόσμιο αποτύπωμα, η Ρωσία θα κληθεί σταδιακά να συμβιβαστεί με τον μικρομεγαλισμό της, ενώ η Ευρώπη —κεντρική πρωταγωνίστρια το 1945— θα συνεχίσει να αγωνιά για το πώς δεν θα καταλήξει οριστικά ουραγός.

ΟΙ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
ΟΙ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ