Ένα σύστημα στρατολόγησης και χειραγώγησης νεαρών γυναικών, με «βιτρίνα» τον χώρο του μόντελινγκ, περιγράφουν γυναίκες που έζησαν από κοντά τη δράση του Τζέφρι Επστάιν. Οι μαρτυρίες τους στο BBC World Service, για το ντοκιμαντέρ The Model Trap: Exposing Jeffrey Epstein’s Network, φωτίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο χρηματοδότης φέρεται να απέκτησε πρόσβαση σε εκατοντάδες γυναίκες, πολλές από τις οποίες ήταν μετανάστριες στις ΗΠΑ και δεν διέθεταν οικογενειακό ή υποστηρικτικό περιβάλλον.
«Ήμασταν εκεί για να εξυπηρετούμε τον Επστάιν. Ήμασταν σκλάβες, που παράλληλα βιάζονταν», λέει η Σιμόνα, που δεν είναι το πραγματικό της όνομα. Η ίδια υποστηρίζει ότι κατά τα δύο χρόνια που βρισκόταν υπό τον έλεγχό του, ο Επστάιν τη βίασε περίπου 200 φορές και έλεγχε κάθε πτυχή της ζωής της.
Οι γυναίκες που μιλούν για πρώτη φορά δημόσια κατάγονται κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη. Πίστευαν ότι μέσω των πρακτορείων μοντέλων θα άνοιγαν τον δρόμο για μια καριέρα στη μόδα, όμως, όπως καταγγέλλουν, βρέθηκαν παγιδευμένες σε ένα οργανωμένο δίκτυο εκφοβισμού, οικονομικής εξάρτησης, χειραγώγησης και σεξουαλικής κακοποίησης.
Μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες είναι εκείνη της Ρόζα Γκιλς από το Ουζμπεκιστάν. Για χρόνια εμφανιζόταν στα δικαστικά έγγραφα με το ψευδώνυμο «Jane Doe», μέχρι τον Ιανουάριο, όταν το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δημοσιοποίησε κατά λάθος τα ονόματα εκατοντάδων γυναικών που περιλαμβάνονταν στα αρχεία του Επστάιν, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά τους.
Η Γκιλς καταγγέλλει ότι υπέστη συστηματικούς βιασμούς από τον χρηματοδότη επί τρία χρόνια. Οι συνέπειες, όπως περιγράφει, ήταν μακροχρόνιες και περιλάμβαναν κατάθλιψη, άγχος και μετατραυματικό στρες.
«Δεν επρόκειτο απλώς για έναν άνθρωπο. Ήταν ένα δίκτυο ατόμων», τονίζει.
Μεγαλωμένη σε φτωχή οικογένεια, η Γκιλς ξεκίνησε το μόντελινγκ στα 15 της, ονειρευόμενη να πετύχει επαγγελματικά και να προσφέρει καλύτερη ζωή στους γονείς της. Στα 18 της υπέγραψε συμβόλαιο με την ανερχόμενη τότε αμερικανική εταιρεία MC2, όμως δυσκολευόταν να βρει δουλειές και μέχρι το τέλος του 2009 είχε χρέη 20.000 δολαρίων.
Σύμφωνα με την καταγγελία της, ο τότε πρόεδρος της MC2 στις ΗΠΑ, Τζεφ Φούλερ, της είπε ότι υπήρχε λύση και την έστειλε σε δύο φωτογραφίσεις στο παραθαλάσσιο σπίτι του Επστάιν στη Φλόριντα. Εκείνη την περίοδο, ο Επστάιν εξέτιε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικης, μετά την έρευνα για καταγγελίες 30 ανήλικων κοριτσιών. Παρ’ όλα αυτά, είχε τη δυνατότητα να εργάζεται καθημερινά από την κατοικία του στο Γουέστ Παλμ Μπιτς.
Μετά τη δεύτερη φωτογράφιση, ο Επστάιν πρότεινε στη Γκιλς να εργαστεί ως προσωπική βοηθός του. Το πρακτορείο της τη μετέφερε στο γραφείο του στο Μαϊάμι, περίπου μία ώρα μακριά από την κατοικία του. Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της εργασίας της, όπως καταγγέλλει, άρχισε η κακοποίηση.
«Πονούσα αφόρητα. Όταν δέχεσαι σεξουαλική επίθεση για πρώτη φορά στη ζωή σου, είναι σαν να βγαίνεις έξω από το σώμα σου. Απλώς πάγωσα», περιγράφει.
«Ο Τζέφρι Επστάιν ήταν καταδικασμένος εγκληματίας για τον βιασμό ανήλικης και βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ενώ με βίαζε».
Η ίδια υποστηρίζει ότι δεν πίστευε πως θα δικαιωνόταν αν κατήγγειλε όσα συνέβαιναν.
«Ήξερα ότι αν κατήγγειλα τη σεξουαλική επίθεση, αν κατήγγειλα τον βιασμό από αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα είχε αποτέλεσμα. Γιατί να είχε; Κανείς δεν θα με άκουγε. Ήμουν μια μετανάστρια, ένα 18χρονο κορίτσι από το Ουζμπεκιστάν. Η ζωή μου θα καταστρεφόταν».
Η Γκιλς κατάφερε τελικά να ξεφύγει και μετακόμισε στο Μάντισον του Ουισκόνσιν. Παντρεύτηκε, έγινε τέσσερις φορές εθνική πρωταθλήτρια CrossFit για το Ουζμπεκιστάν και σήμερα είναι συνιδιοκτήτρια γυμναστηρίου, όπου εργάζεται ως αθλήτρια και προπονήτρια.
Στο ίδιο δίκτυο βρέθηκε και η Άνκα, επίσης ψευδώνυμο, η οποία γνώρισε τον Επστάιν στο Παρίσι λίγο μετά τα 20 της. Όπως περιγράφει, ο Επστάιν δεν περιοριζόταν στην κακοποίηση των γυναικών που είχε ήδη προσεγγίσει, αλλά τις πίεζε να φέρνουν και άλλες νεαρές κοπέλες στο περιβάλλον του.
«Ήταν σχεδόν σαν αίρεση. Φέρναμε συνεχώς όλο και περισσότερα θύματα, σαν να εξαρτιόταν από αυτό η επιβίωση της αίρεσης. Είχε εμμονή με το να έχει όλο και περισσότερες γυναίκες για να κακοποιεί», αναφέρει.
Η Άνκα λέει ότι υπέστη βιασμούς επί χρόνια, ενώ ταυτόχρονα είχε αναλάβει να βοηθά στη στρατολόγηση νέων γυναικών.
«Μας έλεγχαν μέσω του μεταναστευτικού καθεστώτος, των οικονομικών και της στέγασής μας. Δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής για μια γυναίκα σαν εμένα», περιγράφει, χαρακτηρίζοντας το σύστημα ένα ολόκληρο «οικοσύστημα κακοποίησης».
Η Άνκα είχε γνωρίσει τον Επστάιν μέσω του Ντάνιελ Σιάντ, κυνηγού μοντέλων και φωτογράφου. Ο Σιάντ τής είχε μιλήσει για έναν ισχυρό επιχειρηματία με διασυνδέσεις στα κορυφαία πρακτορεία μοντέλων και της υποσχέθηκε ότι θα μπορούσε να συναντηθεί μαζί του την ίδια κιόλας βραδιά.
Η συνάντηση έγινε στην πολυτελή κατοικία του Επστάιν στη λεωφόρο Φος, με θέα την Αψίδα του Θριάμβου.
«Ο Επστάιν έμοιαζε με τον άνθρωπο που συναντάς μία φορά στη ζωή σου και μπορεί να αλλάξει την πορεία της», λέει.
Της υποσχέθηκε ότι θα τη βοηθούσε να εξασφαλίσει βίζα για τις ΗΠΑ και να γνωρίσει τα κορυφαία πρακτορεία μοντέλων.
«Ήμουν απλώς μία από τις πολλές νεαρές γυναίκες που χειραγώγησε».
Η ίδια υποστηρίζει ότι κάθε φορά που ο Επστάιν ταξίδευε στο Παρίσι, ο Σιάντ καταρτίζε λίστα με γυναίκες που θα τον συναντούσαν. Η Άνκα θυμάται τουλάχιστον 20 κοπέλες τις οποίες είχε φέρει σε επαφή μαζί του. Στη συνέχεια, ο Επστάιν τη μετέφερε αεροπορικώς στις ΗΠΑ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την MC2, το ίδιο πρακτορείο με τη Ρόζα Γκιλς.
Κατά την εκτίμησή της, μετά την καταδίκη του το 2008, ο Επστάιν δημιούργησε ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την πρόσληψη νεαρών γυναικών ως προσωπικών βοηθών.
«Δεν επρόκειτο για πραγματική δουλειά. Ήταν ένα πολύ περίπλοκο σχέδιο που είχε δημιουργήσει για να συνεχίσει να κακοποιεί νεαρές γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας των 20, οι οποίες όμως έμοιαζαν με έφηβες», αναφέρει.
Η Άνκα καταγγέλλει ότι υποχρεωνόταν να του κάνει μασάζ, κατά τη διάρκεια των οποίων εκείνος τη σεξουαλικά κακοποιούσε.
«Δεν υπήρχε τρόπος να του πεις όχι. Αν θύμωνε πραγματικά μαζί σου, έφτανες στο σημείο να θέλεις να πεθάνεις. Μας κακοποιούσε, μας έλεγχε και μας χειραγωγούσε».
Σε κάποια περίοδο ήταν μία από τις επτά προσωπικές βοηθούς του Επστάιν. Αποστολή τους ήταν, μεταξύ άλλων, να τον φέρνουν σε επαφή με περισσότερες νεαρές γυναίκες. Όταν έφτανε μια καινούργια κοπέλα, μία από τις ήδη υπάρχουσες βοηθούς έπρεπε να βρίσκεται εκεί, ώστε να την πείθει ότι όλα ήταν φυσιολογικά.
Εάν δεν κατάφερναν να στρατολογήσουν νέα θύματα, ο Επστάιν αύξανε τη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση σε βάρος τους. Η δικηγόρος Σίγκριντ ΜακΚόλεϊ, η οποία εκπροσωπεί περισσότερα από 100 θύματα του Επστάιν, αναφέρει ότι ο χρηματοδότης έλεγε συστηματικά πως ήθελε «τρία διαφορετικά κορίτσια την ημέρα».
Συνολικά, περισσότερες από 1.000 γυναίκες φέρονται να υπέστησαν κακοποίηση από τον Επστάιν.
Τα αρχεία που δημοσιοποίησε τον Ιανουάριο το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ αποκαλύπτουν και τις οικονομικές σχέσεις του Επστάιν με πρακτορεία μοντέλων. Το 2005 φέρεται να έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στην MC2 Model Management, διεθνές πρακτορείο που είχε συνιδρύσει ο Γάλλος ατζέντης Ζαν-Λικ Μπρουνέλ.
Την ίδια περίοδο πρόεδρος της MC2 στις ΗΠΑ ήταν ο Τζεφ Φούλερ, ο οποίος σήμερα διευθύνει το αμερικανικό πρακτορείο The Source Models.
Το όνομα του Ντάνιελ Σιάντ εμφανίζεται σχεδόν 2.000 φορές σε μηνύματα και επικοινωνίες με τον Επστάιν, με την πρώτη καταγεγραμμένη επαφή να χρονολογείται από το 2004. Σύμφωνα με το BBC, ο Σιάντ πραγματοποίησε σχεδόν 100 ταξίδια αναζήτησης μοντέλων για λογαριασμό του Επστάιν, σε 21 χώρες, μεταξύ των οποίων η Λετονία, το Μαρόκο, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία. Για τις υπηρεσίες του φέρεται να έλαβε σχεδόν 100.000 δολάρια.
Τα ίδια έγγραφα καταγράφουν σχεδόν 200 πτήσεις από το Παρίσι προς τη Νέα Υόρκη και περισσότερες από 60 από τη Νέα Υόρκη προς το Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα. Παράλληλα, καταγράφηκαν σχεδόν 400 πτήσεις μεταξύ Παρισιού και Ανατολικής Ευρώπης, με περισσότερες από τις μισές να έχουν προορισμό ή αφετηρία τη Μόσχα.
Τα ονόματα των επιβατών έχουν διαγραφεί από τα έγγραφα, σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε να προστατευθούν γυναίκες που θεωρείται ότι υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Στα αρχεία περιλαμβάνονται επίσης περισσότερα από 1.000 email που αντάλλαξε ο Επστάιν από το 2007 και μετά με τον πρώην ατζέντη μοντέλων Ράμσεϊ Ελκόλι. Ο Ελκόλι, ο οποίος σήμερα αυτοπροσδιορίζεται ως ανθρωπολόγος, μουσικός και παραγωγός, χρησιμοποιούσε στην αλληλογραφία του ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένη και προσβλητική γλώσσα για γυναίκες.
Σε ορισμένα μηνύματα έγραφε ότι μια κοπέλα «είναι 23 ετών, αλλά αποπνέει σεξουαλικότητα», ενώ σε άλλο προέτρεπε τον Επστάιν να τη δοκιμάσει στο κρεβάτι. Σε άλλες περιπτώσεις περιέγραφε γυναίκες ως «μηχανές του σεξ με επιχειρηματικό μυαλό» και ως σώματα «φτιαγμένα για σαρκικές απολαύσεις».
Σε ένα email αναφερόταν σε συγκεκριμένο μοντέλο, γράφοντας: «Θα βρίσκεται στο Λονδίνο, αν θέλεις να την εισαγάγεις».
Σύμφωνα με το BBC, ο Ελκόλι επιχείρησε να φέρει σε επαφή 34 γυναίκες με τον Επστάιν. Ανάμεσά τους ήταν μια 18χρονη από την Τσεχία, η οποία φοιτούσε ακόμη στο σχολείο. Ο Ελκόλι προσπαθούσε να την εντάξει στο πρακτορείο του, ενώ παράλληλα την πρότεινε στον Επστάιν. Υπήρχαν σχέδια να μεταφερθεί στη Φλόριντα, όμως η ίδια αρνήθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι το όνομά της συζητούνταν στις επικοινωνίες των δύο ανδρών.
«Οι κυνηγοί μοντέλων είχαν καθοριστικό ρόλο, καθώς ήταν εκείνοι που εντόπιζαν τις γυναίκες που άρεσαν στον Επστάιν», λέει η δικηγόρος ΜακΚόλεϊ.
Η ίδια ζητά να διερευνηθεί ο ρόλος τόσο του Ελκόλι όσο και του Σιάντ, υποστηρίζοντας ότι υπήρχαν πολλές ενδείξεις που θα έπρεπε να είχαν κινητοποιήσει τις αρμόδιες αρχές.
Στο ντοκιμαντέρ μιλά και η πρώην Σουηδή μοντέλο Έμπα Κάρλσον, η οποία καταγγέλλει ότι δέχθηκε σεξουαλική κακοποίηση από τον Ντάνιελ Σιάντ, όταν ήταν 20 ετών και έκανε τα πρώτα βήματα της καριέρας της στη Γαλλία. Ο άνδρας είχε συστηθεί σε εκείνη με το όνομα Ντάνιελ Γκόλντμπεργκ.
Η Κάρλσον δεν μπορούσε επί δεκαετίες να εντοπίσει πληροφορίες για τον συγκεκριμένο άνδρα. Μόνο στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, μετά τη δημοσιοποίηση της πρώτης σειράς αρχείων του Επστάιν, ενημερώθηκε από δημοσιογράφο ότι είχε ταυτοποιηθεί. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ντάνιελ Σιάντ.
Έναν μήνα αργότερα, η Κάρλσον έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέθεσε στις γαλλικές αρχές εναντίον του, κατηγορώντας τον για βιασμό και εμπορία ανθρώπων. Δύο ακόμη γυναίκες είχαν ενημερώσει τη γαλλική Αστυνομία το 2019 ότι ο Σιάντ τις είχε μεταφέρει στον Επστάιν για να τις εκμεταλλευτεί, όμως ο ίδιος δεν ανακρίθηκε ποτέ.
Στις 20 Ιουλίου του 2026, ο 69χρονος εντοπίστηκε νεκρός στο σπίτι του στην Κολόμπ, βορειοδυτικά του Παρισιού. Οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή. Η Κάρλσον κατηγορεί πλέον τις γαλλικές αρχές για «άρνηση απονομής δικαιοσύνης» και προσφεύγει κατά του γαλλικού κράτους, υποστηρίζοντας ότι χάθηκαν ευκαιρίες για την έγκαιρη διερεύνηση των καταγγελιών της.
Η Σιμόνα γνώρισε τον Επστάιν στα 20 της, έχοντας ήδη συμβόλαιο με πρακτορείο μοντέλων στη Νέα Υόρκη. Εκείνος προσφέρθηκε να τη συστήσει στη στενή φίλη του Φέιθ Κέιτς, η οποία ήταν τότε επικεφαλής του Next Management, ενός από τα μεγαλύτερα πρακτορεία μοντέλων στον κόσμο.
Η Κέιτς αποχώρησε από την ανώτερη διοικητική της θέση τον Δεκέμβριο του 2025, όμως εξακολουθεί να εμφανίζεται νομικά ως διευθύντρια της εταιρείας.
«Πίστευα ότι ήθελε πραγματικά να βοηθήσει νεαρές γυναίκες», λέει η Σιμόνα.
Η ίδια υποστηρίζει ότι στη διάρκεια της συνάντησης η Κέιτς της πρότεινε να υποβληθεί σε πλαστική επέμβαση και έστειλε στον Επστάιν τα στοιχεία ενός χειρουργού.
«Πιστεύω ότι η Φέιθ έπαιξε τον ρόλο του δολώματος, γιατί ο ρόλος αυτών των ανθρώπων δεν ήταν ποτέ να προσφέρουν στις γυναίκες αυτό που χρειάζονταν», αναφέρει.
Μετά τη συνάντηση, σύμφωνα με την καταγγελία της, ο Επστάιν την έπεισε να εγκαταλείψει το μόντελινγκ και να εργαστεί ως προσωπική βοηθός του. Τα αρχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης δείχνουν ότι ζήτησε από την Κέιτς να συναντήσει ακόμη πέντε μοντέλα, χωρίς να είναι σαφές πόσες από τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν.
Σε ένα από τα email, ο Επστάιν ζητούσε από την Κέιτς να μη δεχθεί ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο πρακτορείο της, αλλά απλώς να της αφιερώσει πέντε με δέκα λεπτά.
Η Κέιτς απάντησε θετικά, γράφοντας: «Φυσικά… θα τη δω τη Δευτέρα».
Όπως και άλλα θύματα, η Σιμόνα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο ιδιωτικό καταφύγιο του Επστάιν στην Καραϊβική, στο νησί Λιτλ Σεντ Τζέιμς των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων. Ο ίδιος αποκαλούσε την κατοικία του «Λιτλ Σεντ Τζεφ», όμως οι κάτοικοι της περιοχής χρησιμοποιούσαν προσωνύμια όπως «Νησί της Αμαρτίας», «Νησί των Παιδόφιλων» και «Νησί των Οργίων».
Ακόμη και λίγους μήνες πριν εντοπιστεί νεκρός στο κελί του, τον Αύγουστο του 2019, ο Επστάιν εξακολουθούσε να μεταφέρει νεαρές γυναίκες στο νησί. Εργαζόμενος στον αεροδιάδρομο του γειτονικού Σεντ Τόμας, από όπου οι επισκέπτες μεταφέρονταν με ελικόπτερο ή πλοιάριο στο Λιτλ Σεντ Τζέιμς, είχε περιγράψει στο Vanity Fair τα μακάβρια αστεία που έκαναν μεταξύ τους.
«Κάθε φορά που προσγειωνόταν ή απογειωνόταν, το θέμα επανερχόταν. Αστειευόμασταν πάντα: “Πόσα παιδιά έχει μέσα αυτή τη φορά;”», είχε πει ανώνυμα.
Ο ίδιος παρομοίασε την εικόνα του Επστάιν με το να παρακολουθείς έναν κατά συρροή δολοφόνο στο φως της ημέρας, καθώς ο χρηματοδότης κυκλοφορούσε χωρίς να δείχνει ντροπή, περιτριγυρισμένος από ανήλικα κορίτσια, μολονότι ήταν επί χρόνια εγγεγραμμένος στο μητρώο σεξουαλικών παραβατών του νησιού.
Για τη δική της εμπειρία στο νησί, η Σιμόνα λέει χαρακτηριστικά: «Περάσαμε καλά; Όχι».
Περιγράφει ότι ο Επστάιν τη βίαζε στην αίθουσα μασάζ και ότι προσπαθούσε να αποσυνδέεται πλήρως από το σώμα της για να αντέξει την κακοποίηση.
«Το ότι κάποιος που είναι σαν πατέρας σου, που είναι μέντοράς σου και υποτίθεται ότι σου εύχεται το καλό, μπορεί να σου κάνει τόσο επώδυνα πράγματα», αναφέρει.
Ο Ζαν-Λικ Μπρουνέλ, συνιδρυτής της MC2, βρέθηκε νεκρός στο κελί του το 2022, έπειτα από 14 μήνες προσωρινής κράτησης. Αντιμετώπιζε κατηγορίες για βιασμούς ανηλίκων και σεξουαλική παρενόχληση, τις οποίες αρνούνταν. Ο Επστάιν πέθανε στη φυλακή το 2019, ενώ περίμενε να δικαστεί για υποθέσεις σεξουαλικής διακίνησης ανθρώπων.
Η νομική ομάδα της Φέιθ Κέιτς δήλωσε στο BBC ότι ο Επστάιν ήταν «ένας εξαιρετικά επιδέξιος χειραγωγός» και ότι η πελάτισσά τους είχε παραπλανηθεί σε μεγάλο βαθμό από εκείνον.
«Αν γνώριζε τότε όσα γνωρίζει σήμερα η ίδια, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, δεν θα είχε συνδεθεί ποτέ μαζί του», αναφέρουν οι δικηγόροι της. Πρόσθεσαν ότι η Κέιτς δεν ζήτησε ποτέ από μοντέλο να υποβληθεί σε πλαστική επέμβαση.
Ο Ράμσεϊ Ελκόλι δήλωσε ότι απορρίπτει πλήρως οποιαδήποτε κατηγορία πως γνώριζε ή διευκόλυνε οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης. Όπως ανέφερε, εκείνη την περίοδο δεν γνώριζε τίποτα για τις πράξεις του Επστάιν και είχε ενημερωθεί μόνο από τη δική του εκδοχή για τη δικαστική υπόθεση του 2008, την οποία, όπως παραδέχθηκε, πίστεψε λανθασμένα.
Ο Τζεφ Φούλερ είχε δηλώσει στο παρελθόν σε αμερικανικά μέσα ότι δεν γνώριζε πως η Ρόζα Γκιλς θα πήγαινε στην κατοικία του Επστάιν και ότι αγνοούσε την κακοποίηση που εκείνη περιγράφει σήμερα. Πρόσθεσε πως γνώριζε μόνο γενικά για την καταδίκη του χρηματοδότη, χωρίς να έχει παρακολουθήσει στενά την υπόθεση.
Την ίδια ώρα, ο γερουσιαστής Ζέλνορ Μάιρι επιχειρεί να δώσει στις διωκτικές αρχές μεγαλύτερες εξουσίες για τη διερεύνηση όσων διευκόλυναν τη δράση του Επστάιν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν τις εγκληματικές δραστηριότητές του.
Το νομοσχέδιο Trafficking Survivor Recovery and Accountability Act αποσκοπεί στο να καταστήσει υπόλογους συνεργάτες και πρόσωπα που ενδεχομένως συνέβαλαν στη λειτουργία του δικτύου.
«Όταν αυτό το νομοσχέδιο γίνει νόμος, εάν είστε επικεφαλής ενός πρακτορείου, στέλνατε μοντέλα στον Επστάιν και γνωρίζατε τι έκανε ή θα έπρεπε να το γνωρίζετε, θα λογοδοτήσετε», δήλωσε στο BBC.
Οι μαρτυρίες των γυναικών και τα στοιχεία των αρχείων επαναφέρουν το ερώτημα για τον ρόλο των ανθρώπων και των επιχειρήσεων που πλαισίωσαν τον Επστάιν και του επέτρεψαν να συνεχίσει την κακοποίηση ακόμη και μετά την πρώτη του καταδίκη.
