Σοβαρό έλλειμμα εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού στα Διαβητολογικά Κέντρα και Ιατρεία του ΕΣΥ είναι πιθανό να προκαλέσει σύντομα η υποστελέχωση των δομών και τα εμπόδια στην εξειδίκευση στον Σακχαρώδη Διαβήτη.
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν τέσσερις επιστημονικοί φορείς, επισημαίνοντας παράλληλα τις ανισότητες που καταγράφονται στην πρόσβαση των ασθενών σε εξειδικευμένη φροντίδα, ιδιαίτερα στην Περιφέρεια.
Τα προβλήματα τέθηκαν στο επίκεντρο κοινής συνέντευξης Τύπου των προέδρων της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ΕΔΕ), της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας – Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ), της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη (ΕΛΕΜΕΔ) και της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ).
Η ενίσχυση των συγκεκριμένων δομών κρίνεται ακόμη πιο επιτακτική, καθώς ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και ταχύτερα διογκούμενα προβλήματα δημόσιας υγείας.
Εκτιμάται ότι περισσότερο από το 9%-10% του ενήλικου πληθυσμού στην Ελλάδα πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη, ενώ σημαντικό ποσοστό εμφανίζει προδιαβήτη. Την ίδια ώρα, η γήρανση του πληθυσμού, η παχυσαρκία και η πολυνοσηρότητα αυξάνουν τις ανάγκες για παρακολούθηση, αντιμετώπιση επιπλοκών και χρήση σύγχρονων θεραπευτικών τεχνολογιών, όπως οι αντλίες ινσουλίνης και τα συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης.
«Η υποστελέχωση και τα εμπόδια στην έναρξη της εξειδίκευσης στον Σακχαρώδη Διαβήτη δυσχεραίνουν την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού και απειλούν τη συνέχεια της εξειδικευμένης φροντίδας. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στην Περιφέρεια, όπου οι διαθέσιμες δομές και οι δυνατότητες πρόσβασης είναι ήδη ελλιπείς», επισήμανε ο Κωνσταντίνος Μακρυλάκης, καθηγητής Παθολογίας – Μεταβολικών Νοσημάτων της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και πρόεδρος της ΕΔΕ.
Όπως ανέφερε, οι περιορισμοί στις εκπαιδευτικές άδειες, οι καθυστερήσεις στις προκηρύξεις και τις τοποθετήσεις, αλλά και οι δυσκολίες εξασφάλισης θέσεων εξειδίκευσης απαιτούν συντονισμένη αντιμετώπιση.
«Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία ζητά ένα συνεκτικό σχέδιο στελέχωσης, λειτουργικές διαδικασίες εκπαίδευσης παθολόγων και παιδιάτρων και σαφή χρονοδιαγράμματα για την ολοκλήρωση των διοικητικών ενεργειών», τόνισε ο κ. Μακρυλάκης, υπογραμμίζοντας ότι η επένδυση στους επαγγελματίες υγείας συνδέεται άμεσα με την έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών και την ισότιμη πρόσβαση των ασθενών στη φροντίδα, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας τους.
Τον καθοριστικό ρόλο των Διαβητολογικών Κέντρων στην ολοκληρωμένη παρακολούθηση των ασθενών ανέδειξε ο Νεοκλής Γεωργόπουλος, ομότιμος καθηγητής Ενδοκρινολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και πρόεδρος της ΕΕΕ-ΠΕΕ.
Όπως εξήγησε, πρόκειται για νοσοκομειακές δομές που στελεχώνονται από ενδοκρινολόγους και παθολόγους ή παιδιάτρους με εξειδίκευση στον Διαβήτη, καθώς και από κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό. Παράλληλα, επιτελούν σημαντικό εκπαιδευτικό έργο, παρέχοντας εξειδίκευση σε γιατρούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Τα Διαβητολογικά Ιατρεία έχουν συμπληρωματικό ρόλο, διευρύνοντας την πρόσβαση των ασθενών στις υπηρεσίες υγείας, χωρίς ωστόσο να διαθέτουν τον εκπαιδευτικό ρόλο των Κέντρων. «Η ενίσχυση αυτών των δομών αποτελεί ουσιαστική επένδυση στην ποιότητα της περίθαλψης και στη δημόσια υγεία», σημείωσε ο κ. Γεωργόπουλος.
Στην ανάγκη έγκαιρης ανανέωσης του προσωπικού στάθηκε ο Κυριάκος Καζάκος, ομότιμος καθηγητής Παθολογίας και Σακχαρώδους Διαβήτη του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος και πρόεδρος της ΕΛΕΜΕΔ. Όπως επισήμανε, η υποστελέχωση επιβαρύνει τις ομάδες φροντίδας και περιορίζει τον διαθέσιμο χρόνο για την παρακολούθηση, την εκπαίδευση των ασθενών και την πρόληψη των επιπλοκών.
«Η βιωσιμότητα των Διαβητολογικών Κέντρων προϋποθέτει επαρκές προσωπικό, συνεχή εκπαίδευση και έγκαιρη ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού τους», ανέφερε, ζητώντας συστηματική καταγραφή των αναγκών και των αναμενόμενων αποχωρήσεων, έγκαιρη κάλυψη των κενών και σχεδιασμό για την ένταξη νέων εξειδικευμένων γιατρών.
Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη ενίσχυσης των διεπιστημονικών ομάδων με νοσηλευτές, διαιτολόγους και επισκέπτες υγείας, καθώς και καθιέρωσης οργανωμένου πλαισίου εκπαίδευσης και αναγνώρισης του ρόλου του εκπαιδευτή Διαβήτη.
Από την πλευρά των ασθενών, η πρόεδρος της ΕΛΟΔΙ, Σοφία Τσιακάλου, έθεσε στο επίκεντρο τις ανισότητες στην πρόσβαση, τονίζοντας ότι «η πρόσβαση στην κατάλληλη φροντίδα δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου με Διαβήτη».
Όπως εξήγησε, η έλλειψη εξειδικευμένων γιατρών και η υποστελέχωση των δομών υπονομεύουν τη δυνατότητα ολοκληρωμένης φροντίδας, με τους ασθενείς στην Περιφέρεια να αναγκάζονται συχνά να μετακινούνται σε μεγάλα αστικά κέντρα για την παρακολούθησή τους.
«Σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης για τα νοικοκυριά, το κόστος αυτών των μετακινήσεων αποτελεί πρόσθετο εμπόδιο στην πρόσβαση στην υγεία», επισήμανε, διεκδικώντας επαρκώς στελεχωμένες, λειτουργικές και γεωγραφικά προσβάσιμες δομές, με εξειδικευμένο προσωπικό και διεπιστημονικές ομάδες φροντίδας.
Στο πλαίσιο της κοινής πρωτοβουλίας τους, οι τέσσερις φορείς ζητούν την άρση των εμποδίων στις εκπαιδευτικές άδειες των γιατρών του ΕΣΥ επί θητεία, την ολοκλήρωση των εκκρεμών εγκρίσεων για τους ιδιώτες, την επανεξέταση του αριθμού των διαθέσιμων θέσεων εξειδίκευσης, καθώς και τη διαμόρφωση πλαισίου εκπαίδευσης και αναγνώρισης των εκπαιδευτών Διαβήτη.
