Ο Ολυμπιακός ολοκληρώνει απέναντι στην Αρμάνι ένα εξοντωτικό πρώτο κομμάτι του προγράμματος της EuroLeague, έχοντας ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα. Οι περιπτώσεις Μοντέρο και Φουρνιέ, η υπερπροσπάθεια στην Ισπανία και οι επαναλαμβανόμενες ανισότητες στον χρόνο ξεκούρασης αποκαλύπτουν μια πλευρά της σεζόν που δεν αποτυπώνεται στη βαθμολογία, ειδικά αν μπει στην κουβέντα και ο παράγων της διαιτησίας…
Το αποψινό παιχνίδι με την Αρμάνι Μιλάνο σηματοδοτεί για τον Ολυμπιακό το τέλος μιας ιδιαίτερα σκληρής διαδρομής στο ξεκίνημα της EuroLeague. Μιας διαδρομής που περιλάμβανε διαδοχικά ταξίδια, εξαιρετικά απαιτητικές αναμετρήσεις και, κυρίως, επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις στις οποίες οι αντίπαλοί του είχαν σαφώς ευνοϊκότερες συνθήκες αποκατάστασης και προετοιμασίας.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσο καταπονήθηκαν οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα. Είναι ότι οι συνέπειες αυτής της περιόδου θα εξακολουθήσουν να επηρεάζουν την ομάδα ακόμη κι όταν το πρόγραμμα γίνει επιτέλους πιο ανθρώπινο. Αρκεί να δει κανείς τι συνέβη με τον Ζαν Μοντέρο και τον Εβάν Φουρνιέ.
Από το Κάουνας στην Μπολόνια και από εκεί στην ισπανική εξάντληση
Η πρώτη χαρακτηριστική περίπτωση ήρθε στις 29 Σεπτεμβρίου. Ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε Τρίτη στο Κάουνας απέναντι στη Ζαλγκίρις και δύο ημέρες αργότερα βρέθηκε στην Μπολόνια για τη Βίρτους. Οι Ιταλοί είχαν επίσης παίξει την Τρίτη, αλλά είχαν μετακινηθεί μόνο μέχρι το Μιλάνο, επιστρέφοντας κατόπιν στη βάση τους. Ίδιος αριθμός αγώνων αλλά εντελώς διαφορετική επιβάρυνση από τις μετακινήσεις.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στη διαβολοβδομάδα της Ισπανίας. Στις 13 Οκτωβρίου ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τη Βαλένθια σε ένα παιχνίδι που από μόνο του θα μπορούσε να εξαντλήσει μια ομάδα. Επέστρεψε από το -28, χρειάστηκε παράταση και τεράστια αποθέματα σωματικών και πνευματικών δυνάμεων για να φτάσει στην πιο επική νίκη στην ιστορία της EuroLeague με 102-97.
Εκείνη τη βραδιά ο Μοντέρο έπαιξε 30 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, πετυχαίνοντας 26 πόντους, ενώ ο Φουρνιέ χρειάστηκε να μείνει στο παρκέ 37 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα, σκοράροντας 23 πόντους, όλους μετά το ημίχρονο. Οι δύο τους πρόσφεραν 49 από τους 102 πόντους του Ολυμπιακού, σχεδόν το 48% της συνολικής παραγωγής, έχοντας αθροιστικά περισσότερα από 68 λεπτά συμμετοχής. Ήταν δύο από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές μιας ιστορικής ανατροπής, αλλά η προσπάθειά τους είχε τεράστιες απαιτήσεις.
Τρεις ημέρες αργότερα, οι Ερυθρόλευκοι βρέθηκαν στη Βαρκελώνη. Η Μπαρτσελόνα είχε επίσης αγωνιστεί την Τρίτη, μόνο που είχε υποδεχθεί τη Μακάμπι στο γήπεδό της. Δεν χρειάστηκε να ταξιδέψει, ούτε να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας αναμέτρησης 45 λεπτών στην έδρα μιας αήττητης ομάδας, γιατί όπως και να το κάνουμε άλλο Βαλένθια και άλλο Μακάμπι. Και στη Βαρκελώνη ακολούθησε άλλη μία παράταση με εξοντωτικό αντίκτυπο…
Όταν ο γιατρός λέει «όχι» και ο παίκτης συνεχίζει
Η εικόνα του Ολυμπιακού στην τέταρτη περίοδο του αγώνα με την Μπαρτσελόνα ήταν άκρως ενδεικτική της κατάστασης. Η επίθεση περιορίστηκε στους 15 πόντους, με μόλις μία ασίστ, ενώ η αμυντική λειτουργία και οι μάχες των ριμπάουντ δοκιμάστηκαν ιδιαίτερα. Η Μπαρτσελόνα ανανέωσε 14 επιθέσεις μετά το ημίχρονο, εκμεταλλευόμενη και τα σοβαρά προβλήματα που είχαν προκύψει στη γραμμή των ψηλών. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες ότι οι παίκτες του Μπαρτζώκα δεν είχαν κουράγιο ούτε να σηκώσουν το βλέμμα τους, πόσω μάλλον να πηδήξουν για μια διεκδίκηση.
Ο Μιλουτίνοφ δεν μπορούσε να αγωνιστεί λόγω τραυματισμού στη μέση από το προηγούμενο παιχνίδι, ο Χολ υπέστη διάστρεμμα και ο Εντζάι αντιμετώπισε πρόβλημα στο μάτι. Η κόπωση ασφαλώς δεν εξηγεί από μόνη της όλες τις αμυντικές αδυναμίες, αλλά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έφτασε να διεκδικεί δεύτερη διαδοχική παράταση υπό αυτές τις συνθήκες δείχνει πόσο περιορισμένα είχαν γίνει τα περιθώρια διαχείρισης.
Η περίπτωση του Μοντέρο ήταν ακόμη πιο χαρακτηριστική. Ο Δομινικανός είχε υποστεί διάστρεμμα στη δεξιά ποδοκνημική απέναντι στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη αισθάνθηκε ενοχλήσεις και στο αριστερό γόνατο και όμως συνέχισε, για να κάνει τελικά τη διαφορά. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας αποκάλυψε μετά τον αγώνα ότι πέντε λεπτά πριν από το τέλος της κανονικής διάρκειας ο γιατρός τον ενημέρωσε πως ο Μοντέρο δεν μπορούσε να αγωνιστεί άλλο. Εκείνος επέλεξε να βοηθήσει την ομάδα και ήταν καθοριστικός στην παράταση.
Πέντε πόντοι στο επιπλέον πεντάλεπτο, 13 συνολικά και επτά ασίστ σε μια εμφάνιση που ξεπέρασε τα συνηθισμένα αγωνιστικά όρια. Η απόφασή του συνέβαλε στη νίκη, αλλά η ιατρική προειδοποίηση αποτύπωνε και το μέγεθος του προβλήματος.
Ο Φουρνιέ από την πλευρά του συμπλήρωσε σχεδόν 61 λεπτά συμμετοχής στα δύο παιχνίδια της Ισπανίας. Στις 20 Οκτωβρίου έγινε γνωστό ότι αντιμετώπιζε μεγάλο αιμάτωμα στον αριστερό ώμο και διάταση του έσω πλαγίου συνδέσμου στο δεξί γόνατο, με εκτιμώμενη απουσία περίπου 20 ημερών. Τραύματα που παρέπεμπαν περισσότερο σε σκληρή πολεμική μάχη παρά σε αγωνιστικές αναμετρήσεις.
Κανείς δεν μπορεί να αποδώσει με ιατρική βεβαιότητα αυτούς τους τραυματισμούς αποκλειστικά στο επιβαρυμένο πρόγραμμα. Μπορεί όμως να διαπιστώσει ότι δύο από τους σημαντικότερους περιφερειακούς του Ολυμπιακού έφτασαν στα σωματικά τους όρια στην Ισπανία και στη συνέχεια τέθηκαν εκτός δράσης. Και αυτό είχε άμεσες αγωνιστικές συνέπειες.
Η καταπόνηση δεν τελειώνει όταν τελειώνει το ταξίδι
Μια εβδομάδα μετά τη Βαρκελώνη, ο Ολυμπιακός υποδέχθηκε τη Φενέρμπαχτσε χωρίς τους τραυματίες Μοντέρο και Φουρνιέ, αλλά και χωρίς τον τιμωρημένο Ντόρσεϊ. Έμεινε στους 61 πόντους και γνώρισε την ήττα με 61-64, παρότι είχε προηγηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης.
Η απουσία των δύο πρώτων δεν αφαιρεί απλώς ικανότητα στο σκοράρισμα. Στερεί από τον Μπαρτζώκα διαφορετικές δυνατότητες δημιουργίας, προσωπικής επίθεσης και διαχείρισης δύσκολων κατοχών. Περιορίζει τις επιλογές στις περιφερειακές θέσεις και αναγκάζει τους υπόλοιπους να επωμιστούν μεγαλύτερο βάρος. Το πρόβλημα επομένως δεν περιορίζεται σε όσους βρίσκονται στο ιατρικό δελτίο, αλλά επηρεάζει και την επιβάρυνση των διαθέσιμων παικτών.
Κι ενώ οι συνέπειες της ισπανικής εβδομάδας παραμένουν, το πρόγραμμα της EuroLeague επιφύλαξε στον Ολυμπιακό άλλη μία δυσμενή σύγκριση. Την Τετάρτη αγωνίστηκε στην Κωνσταντινούπολη με την Μπεσίκτας και χρειάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει απόψε την Αρμάνι. Οι Ιταλοί αντίθετα έπαιξαν την Τρίτη με τον Παναθηναϊκό και παρέμειναν έκτοτε στην Ελλάδα.
Δηλαδή, μία ημέρα περισσότερης ξεκούρασης για την Αρμάνι και κανένα επιπλέον ταξίδι ανάμεσα στις δύο αναμετρήσεις. Για τον Ολυμπιακό, άλλη μια επιστροφή από το εξωτερικό, άλλη μια προσπάθεια να συνδυαστούν αποκατάσταση και αγωνιστική προετοιμασία μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Ασφαλώς οι Πειραιώτες είχαν ζητήσει να δώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα εκτός έδρας παιχνίδια στο πρώτο κομμάτι της σεζόν, λόγω των εργασιών στο ΣΕΦ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ζήτησαν να συνδυαστούν οι συγκεκριμένες μετακινήσεις με τόσο δυσμενείς διαφορές στις ημέρες ξεκούρασης αλλά και στο πρόγραμμα των αντιπάλων τους.
Πολύ περισσότερο όταν το υποτιθέμενο μελλοντικό όφελος έχει περιοριστεί σημαντικά. Απόψε αρχίζει μια σειρά με έξι εντός έδρας αναμετρήσεις στα επόμενα επτά παιχνίδια, «εντός» τρόπος του λέγειν καθότι θα διεξαχθούν στα Άνω Λιόσια και όχι στο φυσικό σπίτι του Ολυμπιακού που σε λίγους μήνες θα είναι έτοιμο για να τον υποδεχθεί ξανά.
Δεν χρειάζεται να αποδώσει κανείς πρόθεση στη EuroLeague για να ασκήσει κριτική στον προγραμματισμό της. Η επαναλαμβανόμενη ανισότητα στις συνθήκες προετοιμασίας είναι πραγματική και για μια ομάδα που καλείται να ανταγωνιστεί τους καλύτερους της Ευρώπης με τόσο μικρά περιθώρια, κάθε επιπλέον ημέρα αποκατάστασης έχει ουσιαστική αξία. Προφανώς δεν βλέπουμε παντού φαντάσματα, όμως από την άλλη δεν γίνεται να μη συνδυάσουμε τα παραπάνω με τις άκρως εχθρικές διαιτησίες που εμφανίζονται με συνέπεια εδώ και καιρό.
Αντιαθλητικά που δίνονται εύκολα στον αντίπαλο και άλλα σαφώς πιο τρανταχτά που δεν καταλογίζονται υπέρ του Ολυμπιακού, πανομοιότυπες φάσεις με διαφορετική κρίση όπως συνέβη στην Πόλη με τις τρεις βολές σε βάρος του Βεζένκοφ αλλά το non call σε αντίστοιχη περίπτωση νωρίτερα υπέρ των Ερυθρόλευκων και βέβαια οι εγκληματικές αποφάσεις της παρέας του Μπελόσεβιτς στο τελευταίο λεπτό με τη Φενέρ, με αποκορύφωμα το «επιθετικό» φάουλ (πάλι σε βάρος του Βεζένκοφ) που στην πραγματικότητα ήταν αμυντικό του Κλάιμπερν.
Για να μην πιάσουμε τις διαιτησίες στην Ισπανία και ειδικά αυτή στη Βαλένθια. Ο Ολυμπιακός αντιμετωπίστηκε σαν… Ολυμπιακός της εποχής «φάρου» στο ΟΑΚΑ σε τελικό Basket League, έχοντας απέναντί του τον Ντιφαλά και τους συντρόφους του. Κυριολεκτικά απέναντί του αφού οι διαιτητές μόνο λέι απ στο καλάθι των πρωταθλητών Ευρώπης δεν επιχείρησαν εκείνο το βράδυ. Πόσο συμπτωματικό να είναι άραγε το γεγονός ότι οι δυο πιο… χιλιοτραγουδισμένοι διαιτητές των τελευταίων ετών στην Ευρωλίγκα ενεπλάκησαν σε δυο άκρως εχθρικές προς τον Θρύλο διαιτησίες;
Από αύριο ο Ολυμπιακός θα μπορεί τουλάχιστον να οργανώσει διαφορετικά την καθημερινότητά του, με περισσότερα παιχνίδια στην Αθήνα και λιγότερες μετακινήσεις. Δεν θα έχει όμως αυτομάτως πίσω τον Μοντέρο και τον Φουρνιέ. Ούτε θα εξαφανιστεί η πρόσθετη επιβάρυνση που έχουν αναλάβει οι συμπαίκτες τους κατά την απουσία τους. Οι δύο νίκες στην Ισπανία προστέθηκαν ήδη στη βαθμολογία. Η σωματική φθορά εκείνων των ημερών εξακολουθεί να επηρεάζει τον Ολυμπιακό και δύο εβδομάδες αργότερα.
Μια πολύ δύσκολη δοκιμασία ολοκληρώνεται απόψε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πληγές έχουν επουλωθεί ή πρόκειται σίγουρα να επουλωθούν άμεσα, εν αναμονή της επιστροφής Φουρνιέ αλλά και της τελικής εκτίμησης για την κατάσταση του Γιαν Μοντέρο. Υπάρχει όμως και μια ακόμη παράμετρος που σχετίζεται με την συμπεριφορά των διαιτητών. Το αν έτυχε κάποιο… κακό φεγγάρι θα το διαπιστώσουμε πολύ σύντομα. Ήδη όμως τα κρούσματα είναι αρκετά για να τα κατατάξουμε στην κατηγορία των συμπτώσεων.
Η συνέχεια θα μας κάνει σίγουρα σοφότερους, ειδικά αν συνεχιστούν τα «δώρα» στον Παναθηναϊκό που με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο πλέον ξυπνά κάθε πράσινο ένστικτο του προέδρου της Ευρωλίγκας που πριν από μόλις λίγα χρόνια δήλωνε με καμάρι «είμαι βάζελος και πάντα θα είμαι». Και «βάζελος» και με τον συμπατριώτη και μέντορά του στην ομάδα της καρδιάς του, ο Ντέγιαν Μποντίρογκα δεν θέλει πολύ για να νιώσει Βασιλακόπουλος – στην τοποθεσία ΟΑΚΑ (και όχι μόνο)…
