Το 1984, οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ έζησαν μία από τις πιο δύσκολες νύχτες στην ιστορία της πόλης. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αμερικανικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), 810 πυρκαγιές καταγράφηκαν στο Ντιτρόιτ μέσα στο τριήμερο από τις 29 έως τις 31 Οκτωβρίου, μετατρέποντας την παραμονή του Halloween σε πραγματικό εφιάλτη.
Η λεγόμενη «Devil’s Night» («Νύχτα του Διαβόλου») δεν είχε πλέον καμία σχέση με τις αθώες φάρσες που συνόδευαν παραδοσιακά τη συγκεκριμένη βραδιά. Πυροσβεστικές και αστυνομικές δυνάμεις μετακινούνταν διαρκώς από το ένα περιστατικό στο άλλο, καθώς οι φλόγες ξεπηδούσαν σε ολόκληρες γειτονιές.
Οι πυρκαγιές ξεκινούσαν συχνά σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, γκαράζ, αυτοκίνητα και άλλα κτίρια, όμως ο κίνδυνος να επεκταθούν σε κατοικημένες περιοχές ήταν διαρκής. Πολλές οικογένειες έβλεπαν τη γιορτή των παιδιών να μετατρέπεται σε περίοδο έντονης ανησυχίας, ενώ οι εικόνες των φλεγόμενων κτιρίων ενίσχυαν τη φήμη του Ντιτρόιτ ως επίκεντρου των καταστροφικών περιστατικών.
Η έξαρση των εμπρησμών δεν ήταν άσχετη με τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η πόλη. Η ανεργία και η εγκατάλειψη πολλών ακινήτων είχαν δημιουργήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο άδειων κτιρίων, τα οποία αποτελούσαν εύκολους στόχους για τους εμπρηστές.
Οι ρίζες της «Νύχτας του Διαβόλου» βρίσκονταν στο έθιμο της Mischief Night, μιας βραδιάς πριν από το Halloween κατά την οποία νεαροί επιδίδονταν σε φάρσες. Στην αρχική του μορφή, το έθιμο περιοριζόταν σε μικροζημιές, όπως το πέταγμα αυγών σε σπίτια ή η κάλυψη δέντρων και αυλών με χαρτί υγείας.
Στο Ντιτρόιτ, ωστόσο, η κατάσταση ξέφυγε σταδιακά από τα όρια της φάρσας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, κυρίως, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι εμπρησμοί άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη τις πράξεις μικροβανδαλισμού, προκαλώντας σοβαρές καταστροφές και απειλώντας κατοίκους και πυροσβέστες.
Η δημοτική αρχή απάντησε με αυξημένη αστυνόμευση, ενισχυμένες περιπολίες και περιορισμούς στην κυκλοφορία ανηλίκων κατά τις νυχτερινές ώρες. Παράλληλα, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης επιχείρησαν να καταγράψουν τα περιστατικά και να εντοπίσουν τις περιοχές που βρίσκονταν σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Καθοριστική ήταν, όμως, και η κινητοποίηση των ίδιων των κατοίκων. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, εθελοντές άρχισαν να περιπολούν στις γειτονιές, να επιτηρούν εγκαταλελειμμένα κτίρια και να ενημερώνουν τις αρχές για ύποπτες κινήσεις. Η πρωτοβουλία εξελίχθηκε σε οργανωμένη κοινοτική δράση, με χιλιάδες ανθρώπους να συμμετέχουν στην προσπάθεια προστασίας των συνοικιών τους.
Κατά τη δεκαετία του 1990, η προσπάθεια αυτή απέκτησε την ονομασία «Angel’s Night» («Νύχτα των Αγγέλων»). Η νέα ονομασία σηματοδότησε την επιδίωξη να αλλάξει η εικόνα της πόλης και να δοθεί έμφαση στην πρόληψη, την αλληλεγγύη και τη συλλογική ευθύνη. Τα στοιχεία των αρχών έδειξαν ότι οι πυρκαγιές μειώθηκαν σημαντικά σε σχέση με τα επίπεδα της δεκαετίας του 1980.
Η «Νύχτα του Διαβόλου» έμεινε βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη του Ντιτρόιτ ως χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένα έθιμο με αφετηρία τις φάρσες μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.
Η οργανωμένη αντίδραση των αρχών, σε συνδυασμό με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, κατάφερε τελικά να περιορίσει τους εμπρησμούς και να αλλάξει σταδιακά τον χαρακτήρα της νύχτας πριν από το Halloween.
