Το Δημόσιο δυσκολεύεται πλέον όχι μόνο να ολοκληρώσει τις προσλήψεις, αλλά και να προσελκύσει τους υποψηφίους που χρειάζεται. Οι χρονοβόρες διαδικασίες, οι χαμηλές αποδοχές και οι δύσκολες συνθήκες εργασίας οδηγούν越来越 περισσότερους διοριστέους στην απόφαση να μην αποδεχθούν θέσεις κρίσιμες για τη λειτουργία του κράτους.
Το ζήτημα βρέθηκε στο επίκεντρο της πρόσφατης συνάντησης αντιπροσωπείας της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ με τον πρόεδρο του ΑΣΕΠ Θάνο Παπαϊωάννου, παρουσία της γενικής διευθύντριας Δέσποινας Σιμιτζόγλου. Στη συζήτηση εξετάστηκαν οι προσλήψεις στον δημόσιο τομέα, αλλά και οι καθυστερήσεις που καταγράφονται σε όλα τα στάδια της διαδικασίας.
Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που παρουσιάστηκε, ο προγραμματισμός για το 2027 προβλέπει 20.870 προσλήψεις. Ωστόσο, στελέχη της Ανεξάρτητης Αρχής επισημαίνουν ότι από την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου έως την ολοκλήρωση του διορισμού μπορεί να απαιτηθούν έως και δύο χρόνια, χρόνος που δύσκολα περιορίζεται με τα σημερινά δεδομένα.
Πριν από δύο χρόνια είχε ψηφιστεί νόμος του υπουργείου Εσωτερικών με στόχο να αντιμετωπιστούν οι καθυστερήσεις στις προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ. Μεταξύ άλλων, προβλεπόταν η αξιοποίηση της διαλειτουργικότητας των υπηρεσιών, με στόχο να συντμηθούν οι προθεσμίες προσλήψεων σε συγκεκριμένα στάδια της διαδικασίας, από την έγκριση του προγραμματισμού έως τον διορισμό και την ανάληψη καθηκόντων.
Στόχος ήταν η διαδικασία, η οποία σήμερα μπορεί να διαρκέσει δύο ή ακόμη και τρία χρόνια, να περιοριστεί στους 8 έως 12 μήνες. Παρά τις παρεμβάσεις, όμως, οι χρόνοι παραμένουν μεγάλοι, ενώ την ίδια στιγμή εντείνεται η απροθυμία των υποψηφίων να αποδεχθούν συγκεκριμένες θέσεις.
Όπως σημειώνει στα «ΝΕΑ» το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ Γιώργος Πετρόπουλος, η καθυστέρηση εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, όμως το μεγαλύτερο «αγκάθι» είναι πλέον η αποστροφή που παρατηρείται απέναντι σε αρκετούς διορισμούς.
Ο πρόεδρος του ΑΣΕΠ ενημέρωσε την Επιτροπή ότι σημαντικό ποσοστό διοριστέων τελικά δεν αποδέχεται τη θέση. Στον κρίσιμο τομέα της Υγείας το ποσοστό φτάνει το 40%, ενώ ανάλογη εικόνα καταγράφεται και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Την ίδια ώρα, δυσεύρετοι παραμένουν οι υποψήφιοι σε ειδικότητες μηχανικών και πληροφορικής.
«Είναι αρκετοί εκείνοι στην υγεία, οι οποίοι δεν δέχονται έναν “άσχημο” διορισμό, και όταν λέμε “άσχημο” εννοούμε να διοριστούν σε νοσοκομεία της πρώτης γραμμής, όπως είναι για παράδειγμα ο Ευαγγελισμός, που πρακτικά είναι σαν να βρίσκεσαι σε εμπόλεμη ζώνη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, προτιμούν να κρατήσουν τη θέση του επικουρικού» επισημαίνει ο Γ. Πετρόπουλος.
Στην εκπαίδευση, οι διοριστέοι εκπαιδευτικοί συχνά αποδέχονται αρχικά τον διορισμό, φοβούμενοι το πέναλτι των δύο ετών που μπορεί να τους αφήσει εκτός πίνακα. Όταν, όμως, αναλαμβάνουν υπηρεσία, διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά ή βρίσκονται αντιμέτωποι με το στεγαστικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα να παραιτούνται.
«”Αγκάθι” στις προσλήψεις παραμένει και ο χαμηλός αριθμός προσλήψεων, με τον κανόνα 1 προς 1, που ακόμη κι αυτός συχνά δεν τηρείται εξαιτίας των μεγάλων χρόνων που απαιτούνται για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες πρόσληψης» υπογραμμίζει ο Γ. Πετρόπουλος, τονίζοντας πως οι χαμηλές αποδοχές στο Δημόσιο το κάνουν πια έναν τόπο μη θελτικό.
«Μια θέση στο Δημόσιο κυνηγούν ως επί το πλείστον οι μακροχρόνια άνεργοι και οι άνθρωποι με απολυτήριο Λυκείου. Οσοι έχουν υψηλό εκπαιδευτικό προφίλ και ιδίως όσοι ανήκουν σε ειδικότητες με ζήτηση προσπερνούν το Δημόσιο. Για παράδειγμα ένας πληροφορικάριος για ποιον λόγο να διεκδικήσει θέση στον δημόσιο τομέα όταν στον ιδιωτικό η πρώτη του κιόλας δουλειά θα του αποφέρει τριπλάσιο μισθό;»
Στα εμπόδια προστίθενται και οι κακές εργασιακές συνθήκες, ιδιαίτερα στους τομείς πρώτης γραμμής. Έτσι, το πρόβλημα για το Δημόσιο δεν περιορίζεται πλέον στον αριθμό των διορισμών, αλλά αφορά το κατά πόσο μπορεί να προσελκύσει, να διατηρήσει και να τοποθετήσει έγκαιρα το κατάλληλο προσωπικό εκεί όπου οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες.
