Δύο δουλειές, υπερωρίες και μια «τρίτη» άμισθη βάρδια στο σπίτι: αυτή τη μοίρα βιώνει καθημερινά η σύγχρονη ελληνίδα που προσπαθεί να συνδυάσει επαγγελματικές υποχρεώσεις και οικογένεια. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη — ο ένας μισθός συχνά δεν φτάνει, η καθημερινότητα γίνεται εξαντλητική και ο χρόνος για τον εαυτό εξαφανίζεται.
Η οικονομική ανάγκη σπρώχνει πολλές γυναίκες σε δεύτερη εργασία, ενώ όταν επιστρέφουν στο σπίτι ξεκινάει η άμισθη εργασία του νοικοκυριού: μαγείρεμα, καθάρισμα, σιδέρωμα, φροντίδα παιδιών. Η σωματική κόπωση, σύμφωνα με ειδικούς, μετατρέπεται σε χρόνιο στρες και μειώνει σημαντικά τη δυνατότητα αυτοφροντίδας.
Παρά τις δυσκολίες, η σημερινή γυναίκα έχει διεισδύσει δυναμικά στον επαγγελματικό στίβο και καταρρίπτει στερεότυπα, ωστόσο τα έμφυλα ζητήματα και ο ρόλος της στο σπίτι παραμένουν στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου.
Η Στέλλα είναι σήμερα 54 χρονών, μητέρα ενός 15χρονου, και για 22 ολόκληρα χρόνια δουλεύει σε δύο δουλειές. Στην περιγραφή της καθημερινότητάς της, που παραχώρησε στο tanea.gr, αποτυπώνεται με παραστατικότητα το βάρος της διπλής απασχόλησης:
«Εργάζομαι σε δύο δουλειές το πρωί ως λογίστρια στο Δήμο και το απόγευμα σ’ ένα λογιστικό γραφείο άλλο. Συνολικά απασχολούμαι επαγγελματικά 12 ώρες γεμάτες και αυτό το κάνω 22 ολόκληρα χρόνια και το συνδυάζω μαζί με τις υποχρεώσεις της οικογένειας αλλά και του σπιτιού. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα όσο το παιδί ήταν μικρό, σήμερα που είναι 15χρονών είναι λίγο πιο εύκολο. Όταν σχολάσω και από την δεύτερη δουλειά ξεκινούν τα κλασσικά, το μαγείρεμα, η τακτοποίηση του σπιτιού, να πάω το παιδί σε κάποια δραστηριότητα, να περάσω από το σούπερ μάρκετ ότι κάνουν όλες οι γυναίκες. Σίγουρα είναι δύσκολα να τα βγάλω πέρα αλλά ευτυχώς έχω μόνο ένα παιδί γιατί όσες γυναίκες έχουν μεγαλύτερη οικογένεια με περισσότερα παιδιά ζορίζονται πάρα πολύ».
Οι πολλαπλοί ρόλοι και η κοινωνική πίεση κάνουν τη διατήρηση ορίων εξαιρετικά δύσκολη, με αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να βάζουν τις δικές τους ανάγκες σε δεύτερη μοίρα. Η Στέλλα λέει ότι κατάφερε πρόσφατα να κερδίσει κάποιες στιγμές προσωπικού χρόνου, κυρίως τα Σαββατοκύριακα:
«Εγώ προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου το Σαββατοκύριακο αλλά αυτό που στερήθηκα, είναι να έχω χρόνο και να πάω να πιώ έναν καφέ με μια φίλη, αυτό μου έλειψε, η ψυχαγωγία, λίγη διασκέδαση.
Για εμένα δεν θα έπρεπε μια γυναίκα να δουλεύει τόσο πολύ από τη στιγμή που έχει και το σπίτι και την οικογένεια αλλά εγώ επειδή αναγκαστικά το ξεκίνησα γι’ αυτό και το συνεχίζω. Μπορώ να πω ότι αντέχω γιατί πλέον συνήθισα να ζω έτσι αλλά έχει μεγαλώσει και το παιδί πλέον. Θυμάμαι πως όταν ήταν πιο μικρός ο γιος μου, μου παραπονιόταν, ήθελε να κάθομαι περισσότερο στο σπίτι και να περνάμε χρόνο μαζί, αλλά τώρα άρχισε να καταλαβαίνει. Εγώ πιστεύω πραγματικά πως επιβάλλεται να υπάρχουν και κάποια όρια που να υπενθυμίζουν διαρκώς να μην εγκαταλείψει κανείς τον εαυτό του».
Πρόσφατες μελέτες στην ψυχολογία και την κοινωνιολογία δείχνουν ότι η ισορροπία μεταξύ δύο θέσεων εργασίας, της διαχείρισης του νοικοκυριού και των απαιτήσεων της οικογένειας έχει σοβαρές επιπτώσεις. Τα ευρήματα μιλούν για επαγγελματική εξουθένωση, αυξημένο κίνδυνο κατάθλιψης και επιπτώσεις στις σχέσεις και τη συντροφικότητα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για πολιτικές και κοινωνική στήριξη που θα ανακουφίσουν το ασφυκτικό φορτίο που σηκώνουν οι γυναίκες.
