Ολυμπιακός και Μίταρ Τζούριτς τράβηξαν χωριστούς δρόμους μετά το τέλος της σεζόν 2025/26 και ο Έλληνας κεντρικός αποχαιρέτησε τους Ερυθρόλευκους με μια συγκινητική ανάρτηση, ευχαριστώντας τόσο τους ανθρώπους του οργανισμού όσο και τον κόσμο που στάθηκε στο πλευρό του.
Στην αναδρομή που έκανε, ο πολύπειρος αθλητής με τη μακρά πορεία στο βόλεϊ αναφέρθηκε και στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε.
Θυμίζουμε ότι ο Τζούριτς αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό από το 2006 ως το 2011 και από το 2023 ως το 2026, μετρώντας συνολικά οκτώ χρόνια στον σύλλογο που τον σημάδεψε περισσότερο από κάθε άλλον, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα, τέσσερα κύπελλα, δύο Λιγκ Καπ και δύο Super Cup.
Αναλυτικά όσα έγραψε:
«Ήρθα στον Ολυμπιακό πολύ νέος.
Με όνειρα, πείσμα και ίσως χωρίς να γνωρίζω ακόμη πόσο μακριά θα μπορούσε να με πάει αυτή η διαδρομή.
Έφυγα από τον Πειραιά με φιλοδοξίες και την ανάγκη να ανακαλύψω μέχρι πού μπορώ να φτάσω.
Και έφτασα μακριά.
Έπαιξα σε μεγάλες ομάδες και διοργανώσεις, κέρδισα τίτλους και έζησα στιγμές που κάποτε μπορούσα μόνο να ονειρευτώ.
Όμως η καριέρα ενός αθλητή δεν είναι μόνο όσα βλέπει ο κόσμος.
Υπάρχουν και πράγματα που δεν αποτυπώνονται σε καμία φωτογραφία.
Πόνος.
Χειρουργεία.
Τραυματισμοί.
Μοναξιά.
Απογοητεύσεις.
Το σώμα μου πολλές φορές μου ζήτησε να σταματήσω.
Ο χαρακτήρας μου, όμως, πάντα μου έλεγε να συνεχίσω.
Δεν ήταν εύκολος δρόμος.
Ίσως γιατί ούτε εγώ υπήρξα ποτέ άνθρωπος των εύκολων δρόμων.
Δεν έμαθα να σκύβω το κεφάλι.
Δεν έμαθα να λέω αυτό που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι.
Δεν προσπάθησα να είμαι αρεστός σε όλους.
Έκανα τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο.
Και πλήρωσα το τίμημα, όταν χρειάστηκε.
Και ύστερα από 12 χρόνια… γύρισα.
Γύρισα να παίξω.
Να παλέψω.
Να κερδίσω.
Και το κάναμε ξανά.
Σήμερα, όμως, όταν κοιτάζω πίσω, δεν είναι οι τίτλοι, τα MVP ή τα μετάλλια αυτά που με συγκινούν περισσότερο.
Είναι οι άνθρωποι.
Αυτοί που ήταν δίπλα μου όταν τα πράγματα ήταν όμορφα.
Και, κυρίως, αυτοί που έμειναν όταν δεν ήταν.
Οι συμπαίκτες μου.
Οι άνθρωποι που με αγκάλιασαν χωρίς να χρειαστεί να τους εξηγήσω ποιος είμαι.
Και εκείνος ο κόσμος στην εξέδρα που, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, με έκανε να αισθανθώ ξανά σαν εκείνο το παιδί που φόρεσε για πρώτη φορά τα ερυθρόλευκα.
Την αγάπη που πήρα από τους ανθρώπους του Ολυμπιακού, από εκείνους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου, δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Γιατί, στο τέλος μιας καριέρας, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημασία μόνο πόσα κέρδισες.
Σημασία έχει πού άφησες ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Και ένα δικό μου κομμάτι θα βρίσκεται πάντα εδώ.
Στον Πειραιά.
Στα ερυθρόλευκα.
Στον Ολυμπιακό.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα αντίο.
Ξέρω μόνο ότι είναι ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Σας ευχαριστώ για όλα όσα δεν χρειάστηκε ποτέ να πούμε.
Σε αυτούς που ήταν εκεί.
Σε αυτούς που ξέρουν».
