Σε ηλικία 82 ετών πέθανε το Σάββατο 2 Αυγούστου ο Λάκης Χαλκιάς, μια από τις πιο εμβληματικές φωνές και παρουσίες της ελληνικής παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής. Η οικογένειά του ανακοίνωσε με βαθιά θλίψη την απώλεια, επισημαίνοντας ότι οι λεπτομέρειες για την κηδεία θα δοθούν σύντομα.
«Η οικογένεια του Λάκη Χαλκιά με οδύνη και θλίψη ανακοινώνει τον θάνατό του. Η ημερομηνία και η ώρα της κηδείας θα ανακοινωθούν σύντομα».
Γεννημένος στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943, ο Λάκης Χαλκιάς —κατά κόσμον Μιχάλης Χαλκιόπουλος— υπήρξε μέλος της τέταρτης γενιάς της ιστορικής οικογένειας των Χαλκιάδων. Υιός του σπουδαίου κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά, συνέχισε μια παράδοση που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη δημοτική μουσική της χώρας.
Η σχέση του με το τραγούδι άρχισε από πολύ μικρή ηλικία· σε ηλικία μόλις επτά ετών μπήκε ενεργά στο χώρο της μουσικής. Αναδείχτηκε πολυοργανίστας, παίζοντας κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι, ενώ η σκηνική του παρουσία και η φωνή του τον καθιέρωσαν στο κοινό.
Τη δεκαετία του 1960 (1961–1967) ανέβηκε δίπλα σε κορυφαία ονόματα της ελληνικής σκηνής: συνεργάστηκε με τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον Γιώργο Ζαμπέτα. Παράλληλα, συνυπήρξε με ρεμπέτικες προσωπικότητες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Βασίλης Τσιτσάνης.
Λάκης Χαλκιάς: Το γενεαλογικό δένδρο της γενιάς των Χαλκιάδων
Παρέμεινε πιστός στις ρίζες του, περιοδεύοντας με το οικογενειακό συγκρότημα τα καλοκαίρια σε παραδοσιακά πανηγύρια και γιορτές της υπαίθρου, διαφυλάσσοντας το λαϊκό ρεπερτόριο και μεταφέροντας την παράδοση στις νέες γενιές.
Η περίοδος 1967–1971 τον βρήκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά, όπου έκανε αισθητή την παρουσία του: συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον παγκοσμίου φήμης ηθοποιό Άντονι Κουίν σε τηλεοπτική παρουσίαση του «Ζορμπά» (σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη) για δίκτυο του Σακραμέντο της Καλιφόρνιας.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1971, η καριέρα του γνώρισε νέα ώθηση μέσα από τη μνημειώδη συνεργασία με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, ενώ το 1984 δέχτηκε την πρόταση να μελοποιήσει αποσπάσματα από την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού με την «Οδύσσεια» του Ν. Καζαντζάκη σε μουσική Νίκου Μαμαγκάκη.
Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό στη ζωντανή παράδοση και στο ρεπερτόριο της ελληνικής μουσικής. Οι συναυλίες, οι ηχογραφήσεις και οι περιοδείες του αποτελούν σημείο αναφοράς για όσους αγαπούν το λαϊκό και δημοτικό τραγούδι.
