Μια εκπληκτική παρέα. Μια ομάδα που κάθε καλοκαίρι ή χειμώνα συγκεντρώνεται με μόνο έναν στόχο. Όλοι είναι πάντα εκεί. Η στιγμή της δικαίωσης ίσως να καθυστέρησε, αλλά ήρθε. Και ήταν δεδομένο πως θα ερχόταν.
Η εθνική ομάδα πόλο Ανδρών κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε διοργάνωση, στη 14η φορά (αφήνουμε εκτός τους Μεσογειακούς Αγώνες) που ανέβηκε σε βάθρο μεγάλου τουρνουά.
Τα επτά ήρθαν την τελευταία πενταετία όπου η γαλανόλευκη έπαιξε σε τέσσερις τελικούς. Το πρότζεκτ της δυναμικής επιστροφής της εθνικής ομάδας πόλο Ανδρών με τον Θοδωρή Βλάχο άρχισε να εφαρμόζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, όταν η Ελλάδα έπαιξε σε πρώτο τελικό μετά το 1997 για το World Cup στην Αθήνα.
Και μέσα σε πέντε χρόνια, η Ελλάδα έχει κατακτήσει τα 7 από τα 14 μετάλλια της ιστορίας της, δίνοντας το «παρών» στο βάθρο. Η κατάρα ήταν εκεί να την ακολουθεί, μέχρι που έσπασε στο Σίδνεϊ την Κυριακή, σε ένα χρυσό μετάλλιο που… φωνάζει ότι τα καλύτερα είναι μπροστά.
Το άγχος, η πίεση, οι τρεις χαμένοι τελικοί και οι πικροί αποκλεισμοί σε ημιτελικούς ή προημιτελικά στις λεπτομέρειες, ανήκουν όλα στο παρελθόν για να ανοίξει μια νέα σελίδα με καλύτερη ψυχολογία, με ανεβασμένη αυτοπεποίθηση και σιγουριά.
Ο Θοδωρής Βλάχος άρχισε να φρεσκάρει σταδιακά το υλικό του χωρίς να πηγαίνει απότομα σε δραστικές αλλαγές. Η ομάδα που λύγισε την Ουγγαρία στον τελικό του World Cup και πήρε το χρυσό είχε στο ρόστερ της παιδιά όπως ο Σεμίρ Σπάχιτς, ο Βαγγέλης Πούρος, ο Στάθης Καλογερόπουλος και μοναδικό σε ηλικία μεγαλύτερη των 30 ετών τον κορυφαίο τερματοφύλακα, τον Παναγιώτη Τζωρτζάτο.
Αγωνιστικά, η εθνική ομάδα ήταν ατσαλωμένη, με παιδιά που πια έχουν συνηθίσει στις «αναποδιές» μέσα σε έναν αγώνα. Η Ελλάδα προηγήθηκε στο ξεκίνημα και με τρία γκολ διαφορά, ισοφαρίστηκε, είδε την Ουγγαρία να προσπερνά αλλά είχε και τις απαντήσεις μέσα από την άμυνά της αλλά και τα μεγάλα γκολ όταν η μπάλα έκαιγε. Ο Αργυρόπουλος έβαλε το πιο καθοριστικό για να της δώσει το χρυσό.
Πόσο σπουδαίο συναίσθημα ειδικά για αυτά τα παιδιά να ακούνε τον εθνικό ύμνο επιτέλους σε μια μεγάλη επιτυχία. Πόσο μεγάλη επιτυχία είναι να πανηγυρίζουν μετάλλια κάτω από αντίξοες συνθήκες, χωρίς καν να έχουν κολυμβητήριο.
Μιλάμε για τον χώρο που προπονούνται, για το μέρος που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους αντιμετωπίζοντας με τον πιο επαγγελματικό τρόπο ένα άθλημα που θεωρείται ερασιτεχνικό.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ολυμπιακός, ο κυρίαρχος του ελληνικού πόλο εδώ και δεκαετίες, που έχει καταλυτική συμβολή και έχει φέρει τεράστιες επιτυχίες στο άθλημα σε άνδρες και γυναίκες (με την πιο πρόσφατη να έρχεται στη Μάλτα πριν από έναν μήνα με την κατάκτηση του LEN Champions League Women) θα περιμένει να χτιστεί το κολυμβητήριο που θα αναβαθμίσει συνολικά το άθλημα.
Αντίθετα, στην Ουγγαρία, την ομάδα που μας πλήγωσε το 2023 στη Φουκουόκα και πήραμε τη ρεβάνς στο World Cup της Αυστραλίας, το πόλο είναι εθνικό άθλημα με κολυμβητήρια που επιτρέπουν την εξέλιξη, την ανάδειξη νέων ταλέντων και φυσικά τη σταθερότητα στο υψηλό επίπεδο.
Η Ελλάδα έμεινε πίσω σε αυτό το κομμάτι για αυτό και είναι αν μη τι άλλο πολύ παράξενο και άκομψο να βλέπει κανείς δημόσια πρόσωπα και πολιτικούς να οικειοποιούνται τις επιτυχίες διεθνών αθλητών και προπονητικού επιτελείου όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν την έλλειψη υποδομών.
Όσο για τις υπόλοιπες ομάδες που είναι πολύ πιο κάτω ακόμα και από τον Απόλλωνα του ενός ευρωπαϊκού τίτλου, αλλά και ανθρώπους που τολμάνε να βάλουν στην ίδια πρόταση τον Παναθηναϊκό, την εθνική Ελλάδας και το πόλο, τα λόγια είναι περιττά και ουδείς μπορεί να τους πάρει στα σοβαρά. Οι ίδιοι απαξίωσαν το εθνικό μας σπορ και έλεγαν τον Ολυμπιακό «πολοαθλητικό», την ομάδα που έχει ευρωπαϊκό τίτλο σχεδόν σε όλα τα σπορ που έχει τμήμα…
Αυτό που μένει στο φινάλε της ημέρας είναι το τέλος της κατάρας και η επιβεβαίωση πως δεν είναι τυχαία αυτή η ομάδα η πραγματική επίσημη αγαπημένη.
