Σήμερα, Κυριακή 19 Ιουλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Οσίου Δίου και της Οσίας Μακρίνας, αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου. Πρόκειται για δύο μορφές της Εκκλησίας που ξεχώρισαν για την ευσέβεια, την πνευματική ζωή και την προσφορά τους στο ποίμνιο.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι: Γαρυφαλλιά, Γαριφαλιά, Διός, Δίας, Μακρίνα.
Η Οσία Μακρίνα
Η Αγία Μακρίνα, που ο Θεός την είχε προικίσει με πολλά πνευματικά και σωματικά χαρίσματα, ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης. Ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη μητέρα της Εμμέλεια και αφιέρωσε τη ζωή της στην αγαθοεργία και στην ανατροφή των αδελφών της, επηρεάζοντας καθοριστικά την πνευματική τους πορεία.
Μνηστευμένη κάποτε, όταν ο μνηστήρας της πέθανε αποσύρθηκε μαζί με τη μητέρα της σε γυναικεία μονή στον Πόντο, κοντά στον ποταμό Ίρη. Εκεί, κοντά της, μόναζε και ο αδελφός της Μέγας Βασίλειος. Στη μονή αφιέρωσε τον καιρό της στη μελέτη των Γραφών, την προσευχή και κυρίως στις αγαθοεργίες.
Όπως αναφέρεται, πάντα είχε στο μυαλό της το λόγο του Θεού, που προτρέπει στους ανθρώπους, «ἀγαθοεργείν, πλουτεὶν ἐν ἔργοις καλοίς, εὐμεταδότους εἶναι, κοινωνικούς, ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοὺς θεμέλιον καλὸν εἰς τὸ μέλλον, ἶνα ἐπιλάβωνται τῆς αἰωνίου ζωῆς». ( Α’ προς Τιμόθεον, στ’ 18,19). Δηλαδή, να αγαθοεργούν, να γίνονται πλούσιοι σε καλά έργα, να δίνουν πρόθυμα και σε άλλους τα αγαθά τους, να είναι απλοί και καταδεκτικοί, και έτσι να αποταμιεύουν για τον εαυτό τους στέρεο θεμέλιο στο μέλλον, για να αποκτήσουν την αιώνια ζωή. M’ αυτόν τον τρόπο και η Αγία Μακρίνα έζησε και τελείωσε τη ζωή της.
Ο Όσιος Δίος
Ο Όσιος Δίος καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και έζησε στα χρόνια του μεγάλου Θεοδοσίου. Διακρίθηκε για τη θεολογική του πολυμάθεια και για την ανυπόκριτη ευσέβεια και εγκράτεια, ώστε σε ηλικία μόλις 35 ετών η φήμη της αρετής του είχε εξαπλωθεί και πλήθος κόσμου ερχόταν να ακούσει τις συμβουλές του.
Ο Πατριάρχης Αττικός (406–425 μ.Χ.) τον προσκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη και τον χειροτόνησε ιερέα. Τα ιερατικά του καθήκοντα τα επέφερε με ζήλο και ακρίβεια, αποτελώντας πρότυπο ιερού και φιλόστοργου πνευματικού πατέρα και οικογενειακού συμβούλου για τους ενορίτες του. Στην Κωνσταντινούπολη ίδρυσε μοναστήρι και αφιέρωσε τη ζωή του στην πνευματική διακονία.
Κάποτε αρρώστησε σοβαρά και έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου, αλλά σώθηκε έπειτα από θαύμα. Τελικά απεβίωσε ειρηνικά, διατηρώντας μέχρι την τελευταία του πνοή το πυρ της ευσέβειας και την στοργή για τις ψυχές του ποιμνίου του.
