Στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή εκτυλίχθηκε μια μικρή πολιτική φαρσοκωμωδία που αποκάλυψε πολύ περισσότερα από όσα θα ήθελε το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρωθυπουργός ρώτησε ευθέως τον πρόεδρο του κόμματος να προσδιορίσει επακριβώς το κόστος της 13ης σύνταξης, που έχει προταθεί από το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Ανδρουλάκης δεν το γνώριζε ή δεν το θυμόταν και παρέπεμψε στα έγγραφα της πρότασης. Οι συνεργάτες του άρχισαν μανιασμένα να ψάχνουν το επίμαχο νούμερο, ακούστηκε μέχρι και ένα αξιοθρήνητο «δώστε μας δέκα λεπτά» και όταν τελικά βρέθηκε, ο Πρωθυπουργός, έτοιμος με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δήλωσε κόστος σχεδόν εξαπλάσιο από αυτό που παρουσίαζε ο κ. Ανδρουλάκης. Στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέρριψε τα νούμερα του Γενικού Λογιστηρίου ως «μπακάλικα».
Το περιστατικό, πέρα από την επιτόπια ταλαιπωρία, φωτίζει ένα πιο διαρκές πρόβλημα: ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν διαθέτει τον χαρισματικό λόγο και τη λάμψη που απαιτεί η σύγχρονη πολιτική επικοινωνία. Είναι τραχύς και άκαμπτος στο ύφος — ελαττώματα που η εποχή της εικόνας δεν συγχωρεί εύκολα. Ένα ισχυρό, καλά προετοιμασμένο μήνυμα χρειάζεται αντίστοιχη στήριξη από την εικόνα και την προετοιμασία. Αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορούσε να αντισταθμίσει αυτά τα στοιχεία με σοβαρότητα και συγκρότηση, τα προβλήματα θα έχαναν σημαντικό μέρος της σημασίας τους. Δυστυχώς για το κόμμα και το κομματικό σύστημα, αυτό δεν συνέβη.
Δεν νοείται να ανοίγεις διάλογο με τον πρωθυπουργό που φιλοδοξείς να αντικαταστήσεις και να μην έχεις έτοιμο στην άκρη της γλώσσας σου το κόστος της πρότασής σου. Η ασυνέπεια αυτή δεν είναι απλώς επικοινωνιακή γκάφα· πλήττει την αξιοπιστία του πολιτικού υποψηφίου και το κύρος του θεσμικά. Εκπλήσσομαι και το εννοώ: τέτοιου είδους ελαφρότητα ταιριάζει μάλλον στον Καπετάν Καραμήτρο παρά στον πρόεδρο ενός μεγάλου κόμματος. Μήπως, δε, μπροστά στην πολιτική ανακατάταξη και την κεντρική εκκένωση θέσεων στην Αριστερά, ο κ. Ανδρουλάκης θα έπρεπε να σκεφτεί μια νέα αρχή;
Η πολιτική αναταραχή δεν περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με «Ράγκναροκ» για την ανανεωτική Αριστερά: φυγή πανικόβλητων προς το πουθενά, εκπαραθύρωση του προέδρου, γιούργια για την καρέκλα και μικροσυγκρούσεις που μετατρέπουν το εσωτερικό πεδίο σε αρένα. Είναι το λυκόφως ενός μικρόκοσμου· δεν τελειώνει ο κόσμος, αλλά χάνεται ο κόσμος του 1,5% που τους αντιπροσώπευε.
Και μια ακόμα ψηφίδα από τα παρασκήνια: το περιβόητο mail για το οποίο γράφτηκε δεν υπήρξε ποτέ, όπως διέψευσε με αποστροφή ο αρμόδιος υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Το διάψευσμά του ήταν τόσο αποδοκιμαστικό ώστε δεν επέτρεψε επιπλέον ερωτήσεις. Αργότερα, έμπειρος αστυνομικός συντάκτης εξήγησε ότι η διατύπωση «πήραμε ένα mail» είναι συνθηματική — η ευγενική φόρμα με την οποία, σε περιπτώσεις, κάποιος από τους ερευνώμενους υπόπτους μιλάει. Αν αυτό ισχύει, ο συντάκτης προτείνει κάτι πιο δημώδες και παραδοσιακό: το χιλιοτραγουδισμένο πουλάκι των ασμάτων, που πάντα λέει τις μεγάλες αλήθειες καλύτερα από ένα ψυχρό «mail».
