Στο Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας συνεχίζεται η δίκη σε δεύτερο βαθμό του ηθοποιού Δημήτρη Λιγνάδη, με την πρώτη κατάθεση που άνοιξε την αυλαία της διαδικασίας να συγκλονίζει το ακροατήριο. Ο νεαρός μάρτυρας απευθύνθηκε σε δικαστές και ενόρκους περιγράφοντας πώς η καταγγελλόμενη κακοποίηση σημάδεψε τη ζωή του.
«Ήρθα να πω εδώ αυτό που έχω βιώσει και αυτά που έχω κάνει. Τίποτα άλλο. Μετά τους ψυχολόγους και τις συνεδρίες έρχομαι εδώ για να δικαιωθώ για το δικό μου κομμάτι, γιατί έχω μερίδιο ευθύνης για αυτό. Ήταν άδικο να πάρεις ένα 17χρονο με προβλήματα να το εκμεταλλευτείς έτσι. Μου έχει στερήσει σχέσεις, επαφές, δυσκολία να επικοινωνήσω με τον κόσμο… γνώρισα το φόβο και τώρα το παλεύω με τον ψυχολόγο μου».
Ο μάρτυρας, που όταν συνέβησαν τα καταγγελόμενα ήταν 17 ετών, ανέπτυξε στο δικαστήριο το πλαίσιο του οικογενειακού του περιβάλλοντος: λόγω των προβλημάτων με τους γονείς του —και των αλκοολικών συμπεριφορών τους— βρέθηκε να ζει για κάποιο διάστημα στο σπίτι του κατηγορουμένου, προκειμένου να ξεφύγει από μια δύσκολη κατάσταση.
Κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος τον προσέγγισε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και περιέγραψε περιστατικά σεξουαλικού περιεχομένου που, όπως είπε, έγιναν χωρίς τη συναίνεσή του, συνεχίζοντας έως το 2016 οπότε και επέστρεψε στο σπίτι του.
«Συνέχισα να μένω στο σπίτι του κατηγορούμενου. Έθαψα το κομμάτι μέσα μου και προσπάθησα να μην έχω πολύ επικοινωνία μαζί του. Το άφησα και ταυτόχρονα για να αποφύγω άλλη αντίστοιχη κίνηση, του έκανα αναφορά ότι μου αρέσει άλλος για να αποκλείσω ότι θα με πλησίαζε με αυτό τον τρόπο ξανά. Ήθελα να λάβει το μήνυμα ότι δεν μου αρέσει», είπε εξηγώντας τη στάση του.
Στην κρισιμότερη περιγραφή της κατάθεσής του περιέγραψε το βράδυ της επίθεσης: σύμφωνα με τον ίδιο, ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι με ένα φίλο, εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος και τον κακοποίησε. «Προσπαθούσα να αντιδράσω και δεν είχα τη δυνατότητα. Όλα έγιναν χωρίς καμιά προειδοποίηση. Προσπαθώ να καταλάβω τί συμβαίνει. Όταν βγαίνω πια από το μπάνιο και προσπαθώ να καταλάβω τι είχε συμβεί. Βγαίνω και βλέπω να μιλά με τους άλλους και να γελάνε και κανείς δεν αντιδρούσε. Θολωμένος κάθισα και έμεινα εκτεθειμένος…», είπε ο μάρτυρας περιγράφοντας την αμηχανία και την αδυναμία αντίδρασης των παρευρισκομένων.
Όπως πρόσθεσε, παρέμεινε στο σπίτι μέχρι τον Οκτώβρη γιατί δεν είχε άλλη επιλογή διαμονής και επειδή «η μητέρα μου άρχισε να με καλεί και να μου λέει ότι οι συνθήκες ήταν καλύτερες». «Έμεινα εκεί γιατί δεν είχα που να πάω. Μετά ο κατηγορούμενος δεν έδωσε σημασία. Μετά από αυτό παρέμεινα μέχρι τον Οκτώβρη. Κάποια σκηνικά ξαναέγιναν αλλά όχι σαν αυτά. Για εμένα ήταν κακοποιητικές συμπεριφορές. (…) Έφυγα από το σπίτι γιατί άρχισε η μητέρα μου να με καλεί και να μου λέει ότι οι συνθήκες ήταν καλύτερες», κατέθεσε.
Σε ερώτηση της εισαγγελίας για τον λόγο που δεν κατήγγειλε νωρίτερα, ο μάρτυρας ανέφερε παιδική ηλικία και γραφειοκρατικά εμπόδια: «Ημουν ανήλικος. Οταν ενηλικιώθηκα, ήμουν παράνομος. Δεν είχα διαβατήριο, νόμιμα έγγραφα. Επίσης, η σχέση των γονιών μου που ερχόταν η Αστυνομία τόσο συχνά, μου προκαλούσαν μόνο φόβο για το τι μπορεί να συμβεί».
Ο μάρτυρας επανέλαβε ότι δεν τρέφει συναισθήματα για τον κατηγορούμενο και πως νιώθει ενοχές και μερίδιο ευθύνης, ενώ η δίκη συνεχίζεται με τη λήψη περαιτέρω καταθέσεων μαρτύρων.
