Για πρώτη φορά μετά τη νομοθετική μεταρρύθμιση του 2024, ένα σοβαρά άρρωστο παιδί κάτω των 12 ετών υπέστη ευθανασία στην Ολλανδία, όπως ανακοίνωσε το Ολλανδικό Υπουργείο Υγείας. Η Υπουργός Υγείας Σόφι Χέρμανς ενημέρωσε το κοινοβούλιο ότι ο θάνατος του παιδιού σημειώθηκε το προηγούμενο έτος, χωρίς όμως να αποκαλύψει την ηλικία, την ημερομηνία ή τη φύση της ασθένειας, μετέδωσε ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας NOS.
Η πρόσφατη τροποποίηση του ολλανδικού πλαισίου επιτρέπει πλέον την ευθανασία και σε παιδιά κάτω των 12 ετών και, όπως αναφέρεται επίσημα, διασφαλίζει το δικαίωμα σε έναν «αξιοπρεπή θάνατο». Η ρύθμιση εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου η ανακούφιση από τον αβάσταχτο πόνο ή τη σωματική ταλαιπωρία θεωρείται αδύνατη και προβλέπει αυστηρούς ελέγχους και ιατρική εποπτεία.
Πριν από την αλλαγή, η ευθανασία στην Ολλανδία επιτρεπόταν μόνο για νεογνά και για ανηλίκους άνω των 12 ετών. Παράλληλα, για όλους τους ασθενείς κάτω των 18 ετών απαιτείται πάντοτε η συγκατάθεση του γονέα ή του νόμιμου κηδεμόνα.
Το ισχύον νομικό πλαίσιο ορίζει ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση ανυπόφορης ταλαιπωρίας χωρίς ρεαλιστική προοπτική βελτίωσης, ενώ η πρακτική εφαρμόζεται αποκλειστικά σε εξαιρετικά σπάνιες και ακραίες περιπτώσεις. Για να ξεκινήσει η διαδικασία, ο θεράπων ιατρός οφείλει να αποδείξει ότι η ευθανασία αποτελεί τη μόνη ενδεδειγμένη λύση και ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική επιλογή· τα κριτήρια είναι ιδιαίτερα αυστηρά, ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά μικρής ηλικίας.
Η Σόφι Χέρμανς ανέφερε ότι η αρμόδια εξεταστική επιτροπή αξιολόγησε την υπόθεση και πραγματοποίησε ακρόαση με τον εμπλεκόμενο ιατρό. Η γνωμοδότηση της επιτροπής έχει ήδη διαβιβαστεί στην Εισαγγελική Αρχή, η οποία θα αποφανθεί εάν ο ιατρός ενήργησε εντός των νομίμων ορίων.
Η εισήγηση της επιτροπής αναμένεται να δημοσιοποιηθεί σύντομα, ενώ σύμφωνα με τις κρατικές οδηγίες, «η ευθανασία επιτρέπεται αποκλειστικά για ασθενείς των οποίων η ανυπόφορη και μη αναστρέψιμη ταλαιπωρία έχει σαφή ιατρική διάσταση». Επιπλέον, «ο τερματισμός της ζωής επιτρέπεται μόνον εφόσον το παιδί βρίσκεται σε τελικό στάδιο ανίατης νόσου και βιώνει αβάσταχτο πόνο χωρίς προοπτική βελτίωσης».
Οι οδηγίες διευκρινίζουν ακόμα ότι ο ανήλικος πρέπει να υποφέρει από συνεχή και οξύ πόνο, χωρίς διαθέσιμη θεραπεία ή άλλη εύλογη εναλλακτική, συμπεριλαμβανομένης της παρηγορητικής φροντίδας. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ιατρός μπορεί, σε πλήρη συνεννόηση με τους γονείς και – εφόσον είναι δυνατόν – με τη συμμετοχή του παιδιού, να αποφασίσει τον τερματισμό της ζωής του.
