Η προσωρινή συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, που υπέγραψαν εξ αποστάσεως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Ιρανός ομόλογός του, Μασούντ Πεζεσκιάν, στις Βερσαλλίες παρουσία του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, άφησε περισσότερα ερωτηματικά από απαντήσεις. Οι λεπτομέρειες του μνημονίου κατανόησης παραμένουν ασαφείς, ενώ η κοινή αίσθηση, όπως καταγράφεται στον αμερικανικό Τύπο, είναι ότι το πραγματικό κόστος και το εύρος των παραχωρήσεων δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί.
Στα αμερικανικά μέσα επικρατεί σφοδρή κριτική, ακόμη και από μέσα που συνήθως τάσσονται στο πλευρό του Τραμπ. Το Fox News αναφέρει ότι «υποστηρίζουν ότι το πλαίσιο συμφωνίας προσφέρει στο Ιράν τεράστια οικονομικά οφέλη, χωρίς να απαιτείται η αποξήλωση των πυρηνικών του υποδομών». Το δίκτυο προσθέτει ότι «αν και η κυβέρνηση παρουσιάζει τη συμφωνία ως σημαντική επιτυχία, επικριτές της υποστηρίζουν ότι οι παραχωρήσεις προς το Ιράν υπερβαίνουν κατά πολύ τις δεσμεύσεις που εξασφαλίστηκαν ως αντάλλαγμα».
Από την πλευρά του, το MS Now (πρώην MSNBC) εκτιμά ότι ο Λευκός Οίκος «αποδέχθηκε αυτή την παράταση της εκεχειρίας, η οποία δεν ικανοποιούσε κανέναν από τους στόχους του πριν τον πόλεμο, ενώ ταυτόχρονα έκανε τεράστιες οικονομικές παραχωρήσεις στην Τεχεράνη». Το ίδιο δίκτυο επιμένει ότι «Τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί απεγνωσμένα να υποστηρίξει το αντίθετο. Με απλά λόγια, ο Τραμπ ξεγελάστηκε από τους Ιρανούς και κανείς δεν πείθεται από το εναλλακτικό του αφήγημα».
Η Wall Street Journal περιγράφει τη συμφωνία ως «το μεγαλύτερο στοίχημα της εξωτερικής πολιτικής της δεύτερης θητείας του προέδρου» και προβλέπει ότι ο Τραμπ «θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αντίδραση των γερακιών που υποστηρίζουν ότι παραχωρεί πολύ περισσότερα από όσα εξασφαλίζει». Η απομακρυσμένη υπογραφή, γράφει η εφημερίδα, προκάλεσε «σύγχυση αναφορικά με μια τελετή υπογραφής που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί αργότερα μέσα στην εβδομάδα».
Οι New York Times επισημαίνουν ότι, ενώ η Ισλαμική Δημοκρατία βγήκε αποδυναμωμένη από τη σύγκρουση, το κείμενο που υπεγράφη «δεν μοιάζει σε τίποτα με έγγραφο συνθηκολόγησης». Οι ίδιες σημειώνουν πως «έχουν πολλούς λόγους να αισθάνονται ικανοποίηση, καθώς απέδειξαν ότι μπορούν να χρησιμοποιούν το οικονομικό χάος ως όπλο» και προσθέτουν πως «Στην πραγματικότητα ο Τραμπ μάλλον ενίσχυσε τη νέα ηγεσία», με αποτέλεσμα η Τεχεράνη «ενδέχεται πλέον να αναρωτιούνται αν ακολουθούσαν τη σωστή πυρηνική στρατηγική».
Παράλληλα, το δημόσιο ραδιοφωνικό δίκτυο NPR υπενθύμισε το βαρύ ανθρώπινο κόστος της κρίσης, καταγράφοντας ότι αυτή «έφερε αντιμέτωπη την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο με έναν πολύ ασθενέστερο αντίπαλο, που ωστόσο διέθετε μεγάλη στρατηγική δεξιοτεχνία». Το δίκτυο πρόσθεσε ότι η κρίση «αποδυνάμωσε επίσης το μήνυμα για την αγοραστική δύναμη, το οποίο η κυβέρνηση προσπαθούσε να προωθήσει ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου».
Μέσα ενημέρωσης όπως το NBC συνέκριναν το νέο μνημόνιο με τη συμφωνία του 2015 για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα (JCPOA), υπογραμμίζοντας ότι «το μνημόνιο του Τραμπ δεν είναι παρά ένα ‘πλαίσιο’, καθώς τα περισσότερα από τα σημαντικά ζητήματα παραμένουν προς επίλυση σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, η πυρηνική συμφωνία του 2015 ήταν ένα λεπτομερές κείμενο που καταρτίστηκε μέσα σε διάστημα δύο ετών».
Οι αναλυτές επισημαίνουν ακόμη ότι, παρά τις επιθέσεις που υπέστη το Ιράν —μεταξύ των οποίων βομβαρδισμοί τον Ιούνιο του 2025 και νέα επίθεση τον Φεβρουάριο— για περισσότερο από δύο δεκαετίες το Ιράν παρέμενε «στο κατώφλι» της πυρηνικής ισχύος. Η συνακόλουθη ενίσχυση της ιρανικής θέσης στη χαρτογράφηση της σύγκρουσης και η αβεβαιότητα για τις προθέσεις της Τεχεράνης εγείρουν νέες ανησυχίες για την πορεία της πυρηνικής της στρατηγικής.
Συνολικά, ενώ η Ουάσινγκτον προσπαθεί να πωλήσει το μνημόνιο ως βήμα προς τον τερματισμό των εχθροπραξιών που ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου μετά τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις στο Ιράν, πολλά αμερικανικά μέσα αμφισβητούν αν οι στοχευμένοι στόχοι πριν από τον πόλεμο έχουν διατηρηθεί — και προειδοποιούν ότι το πολιτικό και στρατηγικό κόστος για την κυβέρνηση Τραμπ ενδέχεται να είναι σημαντικό.
