Την Δευτέρα (8/6) προσδιορίστηκε να εκδικαστεί η υπόθεση του τροχαίου που στοίχισε τη ζωή στην Κάλλια Λάμα — μια ημερομηνία με βαρύ συμβολισμό για την οικογένεια, καθώς συμπίπτει με τη γιορτή της αδικοχαμένης. Η μητέρα της, Κατερίνα Βασιλάκη Λάμα, ζητάει να μπει ένα τέλος σε «ένα μαρτύριο που διαρκεί εδώ και 7 χρόνια», όπως λέει στο neakriti.gr, και επιμένει ότι η δικαιοσύνη οφείλει να επιταχύνει τη διαδικασία.
Η Κάλλια, 32 ετών, μητέρα ενός ανήλικου κοριτσιού και μοναχοκόρη, σκοτώθηκε ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου του 2019 στον ΒΟΑΚ, στο ύψος της Αγίας Πελαγίας, όταν η μοτοσικλέτα στην οποία ήταν συνεπιβάτιδα συγκρούστηκε με αυτοκίνητο που επιχείρησε αναστροφή μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα. Ο οδηγός της μηχανής επέζησε, εκείνη όμως έχασε ακαριαία τη ζωή της.
Αναφερόμενη στο περιστατικό, η μητέρα της περιέγραψε με αγανάκτηση τις συνθήκες της πρόσκρουσης και τόνισε την προστασία που είχε η κόρη της: «Η κόρη μου φορούσε κράνος και δερμάτινο μπουφάν μηχανής. Ήταν πλήρως εξοπλισμένη και προστατευμένη. Ο οδηγός μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, πάτησε τη διπλή διαχωριστική γραμμή για να στρίψει και συγκρούστηκε με τη μηχανή, με αποτέλεσμα το παιδί μου να χάσει ακαριαία τη ζωή του».
Αυτό που πονάει περισσότερο την οικογένεια, σύμφωνα με την κ. Βασιλάκη Λάμα, είναι η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης. «Ζητούσε συνεχώς αναβολές. Επτά χρόνια τώρα έχουν δοθεί οκτώ αναβολές. Δεν μιλάμε για μια οικονομική διαφορά. Μιλάμε για έναν θάνατο, για έναν ανείπωτο πόνο, για διαλυμένες οικογένειες. Αυτές οι υποθέσεις θα έπρεπε να έχουν τελειώσει μέσα σε έναν χρόνο, το πολύ σε δύο. Όχι να δίνονται αναβολές ενάμιση και δύο χρόνια κάθε φορά», σημειώνει με κατηγορηματικό τρόπο.
Η μητέρα καταγγέλλει επίσης την απόλυτη αδράνεια του υπόπτου: «Από το 2019 μέχρι σήμερα ζητώ να δικαιωθεί το παιδί μου. Δεν έχω ακούσει ούτε μία συγγνώμη και δεν γνωρίζω καν το πρόσωπο αυτού που έκανε την αναστροφή. Ξέρω μόνο το επώνυμό του. Δεν έχει έρθει ποτέ να μου ζητήσει μια συγγνώμη. Δεν θα μου έφερνε το παιδί πίσω, αλλά αυτό είναι το ανθρώπινο».
Με λόγια που σοκάρουν, περιγράφει την καθημερινή παρουσία του πένθους στο σπίτι: «Ο άνθρωπος αυτός παραμένει ατιμώρητος, κοιμάται στο κρεβάτι του, ενώ το παιδί μου κοιμάται στα μάρμαρα». Η αυριανή ημερομηνία, που είναι και η γιορτή της κόρης της, καθιστά την αναμονή ακόμη πιο οδυνηρή. «Αύριο είναι η γιορτή της Καλιόπης. Θέλω να γίνει το δικαστήριο. Δεν έχω ζητήσει ποτέ αναβολή. Ποιος γονιός δεν θέλει να δικαιωθεί το παιδί του;» προσθέτει.
Η κ. Βασιλάκη Λάμα υπενθυμίζει τη βαρύτητα της υπόθεσης: «Όταν κάποιος προκαλεί θάνατο πατώντας διπλή διαχωριστική γραμμή, πρέπει να τιμωρείται ανάλογα». Περιγράφει επίσης την τραγική κανονικότητα που ακολούθησε το δυστύχημα: «Έρχονται γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια, η γιορτή της, η γιορτή του παιδιού της, και εκείνη λείπει. Το σπίτι της βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δικό μου και για τρία χρόνια δεν μπορούσα να μπω μέσα. Ήταν όπως το είχε αφήσει την ημέρα που έφυγε».
Η στιγμή της ειδοποίησης παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της: «Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν να πάω στο Βενιζέλειο γιατί είχε γίνει ένα ατύχημα. Πήγα και βρήκα την κόρη μου νεκρή. Μία κόρη είχα. Μοναχοκόρη», λέει με σπασμένη φωνή.
Η απουσία της Κάλλιας επηρεάζει βαθιά και το παιδί της. «Το παιδί μου δεν θα επιστρέψει ποτέ. Δεν θα δει το δικό της παιδί να μεγαλώνει, να πηγαίνει σχολείο, να προοδεύει. Το εγγόνι μου κάνει καράτε, βγαίνει πρώτο, και η μητέρα του δεν μπορεί να είναι εκεί να το δει και να το καμαρώσει», αναφέρει η γιαγιά.
Από την πρώτη στιγμή το τραγικό γεγονός συγκίνησε την τοπική κοινωνία. Το προφίλ της Κάλλιας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισε από μηνύματα που αποτυπώνουν τον θαυμασμό και τη θλίψη των φίλων και γνωστών: «Καλλιοπάκι μου, δε θα σε ξεχάσω ποτέ… το γέλιο σου ζήλεψε ο χάρος», «Καλό σου ταξίδι άγγελέ μου, θα μείνεις αξέχαστη στις καρδιές μας», «Κοριτσάκι μου γλυκό, ο νους δεν μπορεί να χωρέσει αυτό που συμβαίνει», «Πόσο άδικο κοριτσάκι μου… Δεν υπάρχουν λόγια». Πολλοί μίλησαν για μια τραγωδία που «δεν χωρά ο ανθρώπινος νους».
Σήμερα, επτά χρόνια μετά, η οικογένεια ζητά απλώς να ολοκληρωθεί η δίκη και να αποδοθούν ευθύνες. Όπως λέει η μητέρα, «Θέλω να τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Θέλω να τιμωρηθεί ο άνθρωπος που ευθύνεται. Ζητώ το αυτονόητο. Αυτό που θα ζητούσε κάθε γονιός που έχασε τόσο άδικα το παιδί του. Επιθυμούμε από τους δικαστές να πράξουν το αυτονόητο».
