Ακριβώς πριν από 8 μήνες, στις 18 Σεπτεμβρίου δηλαδή, έλεγα τα παρακάτω για τον Μεντιλίμπαρ και την αγωνιστική φιλοσοφία του στο πρώτο ΕΥΘΕΩΣ Live της σεζόν, με αφορμή το κάζο κόντρα στην Πάφο. Ισοπαλία μέσα στο Καραϊσκάκη με κυπριακή ομάδα σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ θα θεωρούταν αποτυχία από τη δεκαετία του ’90 κιόλας, πόσο μάλλον εν έτει 2025 με τον Ολυμπιακό να έχει κατακτήσει και έναν ευρωπαϊκό τίτλο στο μεταξύ. Το ότι θα ακολουθούσαν κι άλλα στραπάτσα με ομάδες που θα έπαιζαν κλειστά, δεν χρειαζόταν προφητικές ικανότητες για να προβλεφθεί…
Δείτε (και ακούστε) το σχετικό απόσπασμα
Όπως επίσης δεν απαιτούνταν προφητικές ικανότητες για να αντιληφθεί κάποιος ότι το -5 της πρεμιέρας των πλέι οφ ήταν πρακτικά αδύνατον να ανατραπεί, τουλάχιστον από τον Ολυμπιακό. Όσες φορές κλήθηκαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο οι Ερυθρόλευκοι με σχετικά λίγες αγωνιστικές να απομένουν, το πράγμα δεν πήγε καλά. Όχι μόνο σε διαδικασία πλέι οφ (όπου κατά κανόνα περιλαμβάνονται ντέρμπι) αλλά και σε κανονική διάρκεια πρωταθλήματος.
Η μόνη χρονιά που ο Ολυμπιακός πήγε να κάνει το… θαύμα ήταν η σεζόν 2017/18, όταν ο Λεμονής ανέλαβε από τον απίθανο Χάσι στο -5 (στην αρχή της περιόδου όμως) και αφού έκλεισε το 2017 στην κορυφή με +1, μέσα στις γιορτές ξεκίνησε ένα αδιανόητο πριόνισμα που έφερε στο Ρέντη τον εξίσου απίθανο Όσκαρ Γκαρθία. Από τις πιο ανεξήγητες αποφάσεις στη σύγχρονη ιστορία του οργανισμού, με αποτελέσματα που στοίχειωσαν την ομάδα για μια διετία.
Το πρωτάθλημα κατέληξε στην ΑΕΚ όπως κατέληξε, τα κουμπούρια του Ιβάν Σαββίδη πήραν τον… επαγγελθέντα τίτλο την αμέσως επόμενη σεζόν και χρειάστηκε να φτάσουμε στη χρονιά του κορωνοϊού, όπου το σκάνδαλο του μεγαλοεπενδυτή-φαντομά Καλπαζίδη ουσιαστικά διέλυσε τον ΠΑΟΚ για μια τετραετία. Σε ψυχολογικό επίπεδο κυρίως, αφού κατά τα λοιπά οι ισχύοντες κανονισμοί καπελώθηκαν από τους κυβερνητικούς χειρισμούς: κανένας δεν ξεχνά τις ενέργειες Γεραπετρίτη που μέσα σε μια νύχτα άλλαξε τη νομοθεσία με εντολή Μητσοτάκη προκειμένου να μην υποβιβαστεί ο ΠΑΟΚ.
Αυτό το «αλλάξαμε τον νόμο για να μη χωριστεί η χώρα στα δύο» συνιστά μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κατά την οποία το κράτος παρενέβη ωμά και χυδαία για να νομιμοποιήσει μια ξεκάθαρη παρανομία ή τέλος πάντων να την απαλλάξει από τις προβλεπόμενες συνέπειες. Για να μη θυμηθούμε το περιβόητο άρθρο 44 και τον νομικό εκπρόσωπο του Δημοσίου που δεν έβρισκε ταξί προκειμένου να εξυπηρετηθεί το… τάμα προς την υπερχρεωμένη ΑΕΚ το 2004.
Επιτρέψτε μου αυτές τις αναδρομές στο παρελθόν μια στο τόσο αφού θεωρώ ότι είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ποιοι είναι όλοι αυτοί που κατά καιρούς συνασπίζονται εναντίον του κακού Ολυμπιακού και αυτοαποκαλούνται «εξυγιαντές» διεκδικώντας κάποιου είδους ηθικό πλεονέκτημα. Ο κυρ Μάριος ο Ηλιόπουλος που απένειμε στον εαυτό του το πρωτάθλημα που πήρε η ΑΕΚ στην πιο cringe φιέστα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού μάλλον δεν είχε ακούσει τίποτα για το άρθρο 44, για το πώς μειώθηκαν «συμπτωματικά» οι εθνικές κατηγορίες ώστε να μην πάει η ομάδα του στη Δ’ εθνική αλλά στη Γ’, όταν αποφάσισε να πιστολιάσει όποιον φορούσε παπούτσια και να επιστρέψει με νέο ΑΦΜ, ούτε καν για Γιαννάκηδες Παπαδόπουλους και διάφορα περίεργα που συνέβησαν στην ΕΠΟ την τελευταία δεκαετία και κάτι.
Εκτός αν σκοπίμως βάφτισε το πρώτο πρωτάθλημα της ΑΕΚ επί ημερών του ως το πιο καθαρό, ακυρώνοντας ουσιαστικά τα δυο προηγούμενα που ήρθαν επί Μελισσανίδη, ακριβώς επειδή είχε ακούσει όλα τα παραπάνω. Ειδικά εκείνο που προσέδωσε στην ομάδα του το προσωνύμιο «χάρτινη» και που την έκανε άκρως μισητή στον κόσμο του ΠΑΟΚ για τους λόγους που όλοι – προφανώς πλην Ηλιόπουλου – γνωρίζουν.
Η αλήθεια είναι πως ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΑΕΚ μας πρόσφερε μοναδικές στιγμές στη φιέστα που είχε μοναδικό πρωταγωνιστή τον ίδιο και κομπάρσους όλους εκείνους που έπαιζαν στο γήπεδο. Όταν κάθε αίσθηση του μέτρου χάνεται, το αποτέλεσμα είναι αυτό που είδαμε. Μια μακροσκελής ομιλία κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου αλλά και ένα σωρό νούμερα που θύμιζαν επιθεώρηση: ο κυρ Μάριος παρουσιαστής, ο κυρ Μάριος βουλευτής, ο κυρ Μάριος σιδερόφραχτος ιππότης (είπε για την πανοπλία που φόρεσε το καλοκαίρι), ο κυρ Μάριος οδηγός, ο κυρ Μάριος τραγουδιστής και πάει λέγοντας.
Ειδικά αυτό το playback ζεϊμπέκικο θύμιζε εκπομπές του ΤΗΛΕ ΑΣΤΥ από τη δεκαετία του ’90, κάνοντας τα Παρατράγουδα της Αννίτας Πάνια να φαντάζουν Eurovision μπροστά του σε επίπεδο παραγωγής. Το μόνο που έλειψε για να απογειώσει τελείως την κατάσταση ήταν να διακοπεί το τραγούδι στη μέση και να γίνει ανακοίνωση «παρακαλείται ο κάτοχος του ΙΧ αυτοκινήτου με αριθμό κυκλοφορίας ΧΜ 3333 να το μετακινήσει γιατί εμποδίζει»…
Αυτά βεβαίως είναι πρόβλημα της ΑΕΚ και των οπαδών της. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι πως εντέλει έχασε εύκολα ένα πρωτάθλημα από τον οργανισμό που οργάνωσε μια φιέστα σαν κι αυτή που είδαμε την Κυριακή. Θεωρώ πως αυτό το στοιχείο θα πρέπει να εξοργίζει τους Ερυθρόλευκους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πριν φτάσουμε ωστόσο να συζητάμε για κατάκτηση πρωταθλήματος, θα πρέπει να συντρέξει μια άλλη, άκρως απαραίτητη προϋπόθεση: επειδή μιλάμε για τον Ολυμπιακό τον 48 τίτλων, ένα ακόμη πρωτάθλημα δεν λέει κάτι από μόνο του, αν δεν συνδυάζεται με καλό ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον για το μεγαλύτερο κομμάτι των οπαδών του.
Γιατί είδαμε φέτος όσα είδαμε; Σε επίπεδο τακτικής προσέγγισης δεν υπάρχει κάτι να πούμε που δεν έχει ειπωθεί από τον Σεπτέμβριο κιόλας. Σχεδόν όλα όσα έχουν ακουστεί και γραφτεί είναι σωστά. Λάθος είναι μονάχα η απαξίωση σε πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στη μεγαλύτερη συλλογική επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τη δικαιολογημένη και επιβεβλημένη κριτική μέχρι την πλήρη ισοπέδωση η απόσταση συχνά είναι πολύ μικρότερη απ’ ό,τι θα έπρεπε. Ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Ναι, η αγωνιστική φιλοσοφία του Μεντιλίμπαρ κατά τη μακρά καριέρα του σε μικρομεσαίες ομάδες της Ισπανίας ήταν γνωστή πολύ πριν τον φέρει ο δρόμος του στον Ολυμπιακό. Το να περιμένει λοιπόν κάποιος από έναν 63χρονο προπονητή να αφήσει ξαφνικά στην άκρη τις αρχές του για να προσαρμοστεί σε νέες, εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις, θα ήταν τουλάχιστον ουτοπικό. Και όμως, αυτή ακριβώς η φιλοσοφία ήταν που λειτούργησε θαυματουργά στα ευρωπαϊκά ματς και που οδήγησε στον ανεπανάληπτο θρίαμβο της 29ης Μαΐου 2024.
Τα συμπτώματα αυτής της φιλοσοφίας είχαν γίνει ορατά από τα περυσινά παιχνίδια του πρωταθλήματος αφού και τότε ο Ολυμπιακός δυσκολευόταν απέναντι σε μικρούς αντιπάλους. Η επικρατούσα εντύπωση που έχει μείνει στους περισσότερους είναι αυτή από την 6άρα στην ΑΕΚ κι έπειτα, όμως μέχρι τότε οι Ερυθρόλευκοι ήταν άκρως προβληματικοί. Στη 18η αγωνιστική νίκησαν τον Άρη στο 96′ με τον Κωστούλα να υπογράφει την ανατροπή, την επόμενη εβδομάδα ο Τζολάκης έπιασε πέναλτι στο 97′ για να κρατήσει τη νίκη στο Περιστέρι και ακολούθησε το 1-1 με τον ΠΑΟ στο Καραϊσκάκη, το 0-1 στη Λιβαδειά με γκολ του Μουζακίτη στο 85′ και καπάκι η χοντρή γκέλα με τον Αστέρα στο Φάληρο (1-1).
Το περυσινό πρωτάθλημα ουσιαστικά τελείωσε στο κύπελλο. Η εξάρα διέλυσε την ΑΕΚ, έφερε το 0-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια από κεκτημένη ταχύτητα λίγες μέρες αργότερα και μετά την ισοπαλία των Κιτρινόμαυρων στο Χαριλάου ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο +7 πριν την έναρξη των πλέι οφ. Φέτος υπήρχε σαφώς πιο δυνατός ανταγωνιστής, ενώ οι ίδιοι οι Πειραιώτες ήταν ακόμα πιο κάτω αγωνιστικά. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε τη φθορά από τα τεράστιας δυσκολίας ματς του Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και το ότι όλοι πλέον ήταν απολύτως ψυλλιασμένοι για το πώς θα μπλοκάρουν τους Πειραιώτες από την πρεμιέρα κιόλας, η τελική έκβαση των πραγμάτων κρίνεται ως φυσιολογική και αναμενόμενη.
Έχει ξανατύχει ο Ολυμπιακός να μην είναι «όπως πρέπει» και όπως τον θέλουν οι οπαδοί του και παρ’ όλα αυτά να παίρνει το πρωτάθλημα και μάλιστα με άνεση. Όχι μόνο όπως συνέβη πέρυσι αλλά και πιο πίσω στην εποχή Μαρτίνς. Η διαφορά ήταν πως στις περιπτώσεις που τα κατάφερε, υπήρχαν προσωπικότητες που έβγαιναν μπροστά και με την ατομική κλάση τους συμπλήρωναν κάποια από αυτά που έλειπαν.
Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν, δηλαδή της ατομικής κλάσης και ποιότητας, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο φετινός Ολυμπιακός φαλίρισε. Κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης σεζόν δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να αναλάβει με συνέπεια τις στημένες φάσεις, ώστε μια στο τόσο να προκύπτει κάτι καλό από αυτές. Η ανεξήγητη ένδεια του ρόστερ μετέτρεψε τον Ροντινέι σε εξτρέμ, σε επιτελικό τύπου Βαλμπουενά και Φορτούνη όσον αφορά τα στημένα, ακόμα και σε δεύτερο (ή και τρίτο) φορ στα πλέι οφ με τον Ελ Κααμπί να έχει παραδώσει πνεύμα και σώμα, ακριβώς με αυτή τη σειρά.
Ο Βραζιλιάνος που είχε μηδέν γκολ και μόλις τρεις ασίστ στην κανονική περίοδο (ελάχιστες, αν αναλογιστούμε πόσα στημένα και πόσες σέντρες ξόδεψε) μετατράπηκε σε killer και σκόραρε τέσσερις φορές σε έξι αγωνιστικές, ενώ είχε όλα κι όλα οκτώ γκολ στην ερυθρόλευκη καριέρα του μέχρι την έναρξη των φετινών πλέι οφ. Αυτή η παραδοξότητα έφερε τελικά τον Ολυμπιακό δεύτερο, σε συνδυασμό με την απόφαση του Παναθηναϊκού να γυρίσει ένα ματς που έμοιαζε χαμένο από νωρίς. Εννοείται ότι ο ΠΑΟΚ έχει καταρρεύσει εδώ και πολύ καιρό, όμως αυτό δεν υποχρέωνε τους Πράσινους να επιστρέψουν από το 0-2 για να κάνουν εντέλει δώρο στον αιώνιο αντίπαλό τους το 2ο εισιτήριο του Τσάμπιονς Λιγκ.
Δεν έλειψαν τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα στον κόσμο του Ολυμπιακού. Μόλις πέρυσι πανηγύρισε το νταμπλ ως ο μοναδικός ελληνικός σύλλογος που κατάφερε να γιορτάσει πανηγυρικά τα 100 χρόνια ζωής του. Αυτό που δεδομένα φαίνεται να λείπει είναι η ποδοσφαιρική λογική σε επίπεδο οργανισμού. Και δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Ακόμα και τη χρονιά που έκλεισε θριαμβευτικά με την κούπα του Europa Conference League (το Europa έχει απαλειφθεί πλέον στο νέο φορμάτ της διοργάνωσης), ελάχιστα πράγματα έβγαζαν νόημα σε επίπεδο αποφάσεων.
Ήρθε ένας Ισπανός τεχνικός που τότε θεωρούταν ανερχόμενος (ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ είναι πλέον άνεργος από πέρυσι το καλοκαίρι), ο οποίος απολύθηκε μέσα σε λίγους μήνες μετά από ένα ματς στο οποίο ο Ολυμπιακός χειρουργήθηκε χωρίς αναισθητικό (το 2-2 στον Βόλο). Εκεί δηλαδή που οι Ερυθρόλευκοι θα έπρεπε να έχουν βάλει μπουρλότο στο πρωτάθλημα, άλλαξαν μόνοι τους την ατζέντα απομακρύνοντας τον Ισπανό σε εντελώς λανθασμένο τάιμινγκ. Πώς να γίνεις πιστευτός ότι σε έγδαρε η διαιτησία όταν την ίδια στιγμή διώχνεις τον προπονητή σου;
Στη θέση του ήρθε ο απίθανος Καρβαλιάλ που στα μάτια μου έμοιαζε ξεγραμμένος πριν καν πατήσει το πόδι του στο Φάληρο και που τελικά έβγαλε ένα δίμηνο με το ζόρι. Το κουλό στην όλη ιστορία είναι πως ο άκρως αποτυχημένος στον Ολυμπιακό Πορτογάλος είχε καταλυτική συνεισφορά στον μετέπειτα ευρωπαϊκό θρίαμβο. Όχι γιατί ήταν… μαέστρος των πάγκων αλλά επειδή παίκτες όπως ο Τσικίνιο, ο Κάρμο και ο Όρτα ήρθαν ουσιαστικά για πάρτη του. Οι τρεις δηλαδή που μπήκαν στην ευρωπαϊκή λίστα και χωρίς τη συμβολή τους θα ήταν μάλλον ανέφικτη η κατάκτηση του Conference.
Τη βραδιά του ντροπιαστικού 1-4 από τη Μακάμπι έγινε και κάτι ακόμα εκτός λογικής, ίσως το πιο παράλογο απ’ όλα. Αντί ο νεοφερμένος Μεντιλίμπαρ να έχει την τύχη των προκατόχων του, είδε το συμβόλαιό του να ανανεώνεται. Την έκβαση αυτής της ιστορίας θα τη θυμούνται μέχρι να πεθάνουν όσοι την έζησαν: οι Ολυμπιακοί με νοσταλγία και όλοι οι υπόλοιποι με φθόνο ή ακόμα και πίκρα. Όταν λοιπόν η μεγαλύτερη επιτυχία ελληνικού συλλόγου στην Ευρώπη έχει προκύψει από αποφάσεις φαινομενικά ή ουσιαστικά εκτός λογικής, μπορεί υποσυνείδητα να πιστέψεις ότι ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό. Ασχέτως αν δεν είναι…
Η παρένθεση στα παραπάνω ήταν η εξαρχής πρόσληψη του σενιόρ. Εκεί που η χρονιά φαινόταν οριστικά χαμένη, η ομάδα θα μπορούσε να πορευτεί είτε με τον Καρβαλιάλ μέχρι το φινάλε, είτε να πάει με υπηρεσιακό ως τον Μάιο και να κλείσει τότε προπονητή για την επόμενη σεζόν. Το ότι έφερε τον άνθρωπο που λίγους μήνες νωρίτερα είχε πάρει το Europa με τη Σεβίλλη προφανώς πιστώνεται στα υπέρ της διοίκησης, όπως και η διάθεση που είχε δείξει για ενίσχυση εκείνον τον χειμώνα. Όσο και να λέμε για έλλειψη ποδοσφαιρικής λογικής, δεν έγιναν όλα από μόνα τους. Έστω κι αν ουδείς διανοούταν τότε πως μετά από μερικούς μήνες ο Ολυμπιακός θα έφερνε στην Ελλάδα το πρώτο ευρωπαϊκό. Από τότε, όποια ελληνική ομάδα μπαίνει στο Conference έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της αυτό που πέτυχαν οι Ερυθρόλευκοι, ασχέτως αν καταφέρνει να φτάσει το πολύ μέχρι τα προημιτελικά…
Το καλοκαίρι μετά το Conference έγιναν κάμποσα λάθη σε μεταγραφικό επίπεδο, όπως είχε συμβεί το 2022 και το 2023. Οι Όρτα, Μπρούνο και Πάλμα που ήρθαν τον χειμώνα βοήθησαν ελάχιστα, το περυσινό καλοκαίρι έγιναν ακόμα χειρότερες επιλογές, για να κορυφωθεί το πράγμα με τον παραλογισμό του Γενάρη. Τότε που ενώ οι ανάγκες φώναζαν από χιλιόμετρα, έφυγαν τρεις κοινοτικοί παίκτες (Γιάρεμτσουκ, Στρεφέτσα, Καμπελά) για να έρθουν στη θέση τους δυο ξένοι οι οποίοι επί της ουσίας δεν χωρούσαν στις αποστολές.
Οι ευθύνες της διοίκησης σε αυτό είναι προφανείς και ασφαλώς πολύ μεγάλες. Εγώ όμως δεν απαλλάσσω τον Μέντι και θα εξηγήσω το γιατί. Όταν επέλεξε να αναφερθεί στο λάθος του οργανισμού κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, ήταν πια πολύ αργά. Μια και το έφερε η κουβέντα, για μένα διαχρονικά ο καταλληλότερος προπονητής του Ολυμπιακού είναι εκείνος που έχει το μεγαλύτερο δυνατό έρεισμα στον κόσμο. Γιατί είναι αυτό κατ’ εμέ το μεγαλύτερο προσόν; Διότι αυτός που γνωρίζει ότι έχει τη στήριξη του κόσμου διαθέτει και την πυγμή να απαιτήσει πράγματα από τη διοίκηση αλλά και να της βάλει χέρι αν χρειαστεί. Εκτός βεβαίως από το αυτονόητο, που είναι να ελέγχει απόλυτα τα αποδυτήρια αφού κανείς νοήμων παίκτης δεν τολμά να κουνηθεί σε προπονητή που έχει τους οπαδούς στο πλευρό του…
Τη στιγμή που επέλεξε να μιλήσει για λάθος προγραμματισμό ο σενιόρ, μετά την επώδυνη γκέλα με την ΑΕΛ, το πουλάκι είχε πετάξει. Σε εκείνο το χρονικό σημείο οι οπαδοί είχαν διχαστεί και ένα μεγάλο μέρος τους θεωρούσε ήδη ότι δεν έχει πλέον να δώσει κάτι άλλο. Με απλά λόγια, το μόνο που κατάφερε τη βραδιά εκείνη ο Μέντι ήταν να εκνευρίσει τη διοίκηση, δίχως όμως να έχει όλο τον κόσμο μαζί του, όπως τον είχε μερικούς μήνες νωρίτερα. Σίγουρα δεν βοηθούσε και το γεγονός πως ο ίδιος επανειλημμένα έπαιζε με τα νεύρα των οπαδών όταν εμφανιζόταν δημόσια να μη θέλει μεταγραφές (δηλαδή ούτε αφίξεις ούτε αποχωρήσεις), την ώρα που οι τρύπες στο ρόστερ φαίνονταν και από δορυφόρο του Έλον Μασκ.
Το καλοκαίρι που ο Ερνέστο Βαλβέρδε είχε αναλάβει τον Ολυμπιακό για πρώτη φορά, μετά από ένα φιλικό στην Αυστρία δήλωσε χωρίς περιστροφές πως «χρειαζόμαστε κάτι άλλο στην επίθεση». Εκείνο το καμπανάκι ακούστηκε δυνατά στον Σωκράτη Κόκκαλη και δόθηκε η εντολή για την απόκτηση ενός βαρβάτου φορ. Το ότι ο Ντιόγκο χρυσοπληρώθηκε αλλά δεν δικαιολόγησε ποτέ τα λεφτά του (με εξαίρεση κάποιες αναλαμπές) είναι μια άλλη ιστορία.
Θα ήθελα να ακούσω τον Μεντιλίμπαρ να κάνει μια τέτοια υπόδειξη δημόσια. Κυρίως όμως, θα ήθελα να γνωρίζω πως ο προπονητής του οποίου η δημοτικότητα κάποια στιγμή δεν είχε ιστορικό προηγούμενο στον Ολυμπιακό, έχει επιβάλει πλήρως τον νόμο και τα «θέλω» του στη διοίκηση. Αν όχι για να έρθουν οι παίκτες που επιθυμεί, σίγουρα για να μη φύγουν παίκτες που θέλει και να έρθουν παίκτες που δεν θέλει. Σε αυτόν τον τομέα, ο άνθρωπος που κάποτε θα αποκτήσει προτομή στο Καραϊσκάκη μάλλον απέτυχε. Η φετινή σεζόν συνέβαλε καταλυτικά στην απομυθοποίησή του σε ό,τι έχει να κάνει με τη συνέχεια της καριέρας του στον Ολυμπιακό (διότι αυτή τη φορά θα πρέπει να ξεκινήσει με μεγάλη πίεση και χωρίς την παραμικρή πίστωση χρόνου), όμως τίποτε απολύτως δεν μπορεί να σβήσει τον θρίαμβο της 29ης Μαΐου 2024.
Βλέποντας τις προάλλες το Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Νότιγχαμ μου ήρθε στο μυαλό μια χρονική «διασύνδεση». Με τους Tricky Trees στην Premier League για μια τετραετία (τον Μάιο του 2022 κέρδισαν την άνοδο), ο Ολυμπιακός πήρε στο ίδιο διάστημα ένα πρωτάθλημα (πέρα από το περυσινό κύπελλο και το Conference). Δεν ξέρω κατά πόσο είναι συγκυριακό, ωστόσο δεν γίνεται να μην επισημάνω τη διάσπαση προσοχής που δεδομένα έχει προκαλέσει το γεγονός αυτό στον ερυθρόλευκο οργανισμό.
Τα περιβόητα «οφέλη» που θα προέκυπταν για τον Ολυμπιακό από τη «συνύπαρξη» με τη Νότιγχαμ της Premier μάλλον δεν ήρθαν ποτέ. Σε στατιστικό επίπεδο πιο πολύ για ζημία θα γινόταν λόγος (εξαιτίας του 1/4 στη Super League που προανέφερα) παρά για κέρδη. Ο Ούι Τζο Χουάνγκ που δεν την έβρισκε με τίποτα, ο Ομάρ Ρίτσαρντς με το βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό, ο Σκάρπα με το πατίνι του, ο Τζος Μπόουλερ και ο Νεοζηλανδός γίγας Νίκολα Στάμενιτς είναι όλοι κρίκοι της ίδιας προβληματικής αλυσίδας, σε σημείο που ο Μπιανκόν φαντάζει ως υπερεπιτυχημένη μεταγραφή. Η μόνη ουσιαστική συνεισφορά ήταν η αγορά και ο εν συνεχεία δανεισμός του Κάρμο πέρυσι αλλά κι αυτό ήταν κάτι που κράτησε μόλις μια σεζόν.
Τα ίδια ισχύουν και για τις εξίσου περιβόητες «προσβάσεις». Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη έκανε δουλειές με τους κορυφαίους μάνατζερ του κόσμου όταν ακόμα η Νότιγχαμ βολόδερνε στην Τσάμπιονσιπ, άρα δεν περίμενε τον αγγλικό σύλλογο για να ισχυροποιηθεί σε αυτό το επίπεδο. Αν μάλιστα ρίξουμε μια ματιά στις μεταγραφικές κινήσεις των τελευταίων ετών, θα διαπιστώσουμε ένα μάλλον δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό αποτυχίας. Και σίγουρα δεν έχει προκύψει κανενός είδους άγνωστο «διαμάντι» με μεγάλη μεταπωλητική αξία. Η μοναδική μεταγραφή που φαίνεται ότι θα αποφέρει αρκετά χρήματα στον σύλλογο είναι αυτή του Πιρόλα, ο οποίος όμως μόνο άγνωστος δεν ήταν: το 2023 η Σαλερνιτάνα της Serie A είχε δώσει 5 εκ. ευρώ στην Ίντερ για να τον κάνει δικό της και στο μεταξύ ήταν ήδη στέλεχος της K21 της Ιταλίας από τα 18 του.
Η Νότιγχαμ αγωνίζεται στο μεγαλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Επίσης πριν από σχεδόν μισό αιώνα πήρε ένα πρωτάθλημα και δυο Πρωταθλητριών. Τίποτε από αυτά όμως δεν την κάνει μεγαλύτερο μέγεθος από τον Ολυμπιακό σήμερα. Την ομάδα με τους αμέτρητους τίτλους και το τεράστιο λαϊκό έρεισμα, εσχάτως και τον ευρωπαϊκό τίτλο του Conference (συν εκείνον του Youth League). Αν Ολυμπιακός και Νότιγχαμ ήταν να αναμετρηθούν σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα για ένα κρίσιμο ματς και αποφασιζόταν να απαγορευτεί η παρουσία ταξιδιωτών από Ελλάδα και Αγγλία, ο Θρύλος θα είχε 50 χιλιάδες κόσμο στην εξέδρα από κάθε γωνιά του κόσμου και οι Βρετανοί καμιά χιλιάδα το πολύ.
Ολυμπιακός και Νότιγχαμ δεν θα μπορούσαν να μπουν ποτέ στην ίδια μοίρα, πόσο μάλλον να θεωρηθεί η Νότιγχαμ ως «κεφαλή» του λεγόμενου «ποδοσφαιρικού γκρουπ Μαρινάκη». Συνεπώς, κρίνω εξοργιστικό το να συζητάμε για τύπους σαν τον Εντού που «αναλαμβάνουν τη διαχείριση ολόκληρου του γκρουπ», αν με εννοείτε. Είναι τόσο ζόρικο καράβι ο Ολυμπιακός που ακόμα και τεχνικοί διευθυντές εγνωσμένης αξίας θα κινδύνευαν να σπάσουν τα μούτρα τους στο Λιμάνι, πολύ περισσότερο κάποιος που ίσως να μην έμαθε ποτέ που ακριβώς είναι ο Πειραιάς.
Ακόμα και 24 ώρες το 24ωρο να ασχολείται κάποιος με τον Ολυμπιακό, μπορεί στο τέλος να μην αποδειχθούν αρκετές. Ειδικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης που ουσιαστικά γεννήθηκε μέσα στην αγαπημένη του ομάδα, δεν μπορεί να επιτρέψει ξανά στον εαυτό του τέτοιο λάθος. Όχι μην τυχόν τον βρίσουν στα σόσιαλ αυτοί που πέρυσι και πρόπερσι τον αποθέωναν (και που ενδεχομένως να τον αποθεώνουν ξανά σε μερικούς μήνες) αλλά για τον δικό του εγωισμό και ψυχισμό. Γιατί αλίμονο αν φτάσουμε στο σημείο να αμφισβητήσουμε την τεράστια αγάπη του για τον σύλλογο που πριν από εκείνον υπηρέτησε ο πατέρας του…
Ένα σημαντικό βήμα για την επιστροφή στη λογική πρέπει να γίνει με την πρόσληψη ενός αποδεδειγμένα ικανού ποδοσφαιράνθρωπου που επαγγελματικά θα ζει και θα αναπνέει για τον Ολυμπιακό. Ο οποίος θα κατανοήσει πλήρως ποιες είναι οι απαιτήσεις του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου, όπως τις ορίζει πρωτίστως ο κόσμος του εδώ και δεκαετίες, και που στη συνέχεια θα εργαστεί σκληρά ώστε να τις υλοποιήσει. Επιλέγοντας τον κατάλληλο προπονητή (εφόσον κάτι τέτοιο κριθεί αναγκαίο) αλλά και τους παίκτες που θα μπορούν να υπηρετήσουν την αγωνιστική φιλοσοφία που θα τους υποδειχθεί και η οποία θα είναι συμβατή με το ερυθρόλευκο DNA. Αυτό της επίθεσης, του πάθους και της τελικής νίκης.
Καλούς παίκτες μπορείς να βρεις κυριολεκτικά παντού. Το ότι οι Ερυθρόλευκοι δείχνουν να έχουν στενέψει τόσο πολύ τις μεταγραφικές επιλογές τους τα τελευταία χρόνια είναι κάτι που με ξεπερνά. Λες και μόνο η Ισπανία, η Πορτογαλία και εσχάτως η Αργεντινή βγάζουν καλούς ποδοσφαιριστές. Και πάλι καλά που εμφανίστηκε ο… ευεργέτης Γιάννης Αλαφούζος και μας απάλλαξε από τον Σαντίνο Ανδίνο (με δ και όχι τ, επίθετο που προσδιορίζει εκείνον που είναι από τις Άνδεις) γιατί τίποτα δεν αποκλειόταν για το φετινό καλοκαίρι. Από τα Βαλκάνια μέχρι την Αφρική και από τον Καναδά μέχρι το Καζακστάν μπορείς να βρεις παίκτες ικανούς να προσφέρουν. Σε αντίθεση με το μπάσκετ που οι αγορές είναι ασφυκτικά περιορισμένες και που 5-10 ονόματα παίζουν για όλες τις καλές ομάδες της Euroleague.
Δεν με ενδιαφέρει αν τα φετινά έσοδα της ΠΑΕ Ολυμπιακός ήταν 50 ή 150 εκατομμύρια ευρώ και πόσα από αυτά ξοδεύτηκαν. Θα με ενδιέφερε αν ήμουν λογιστής ή αν απαιτούσα ακριβές μεταγραφές και βαριά συμβόλαια. Είναι πολλάκις αποδεδειγμένο ότι δεν απαιτούνται «βόμβες» και «μεταγραφές αεροδρομίου» για να στελεχώσεις σωστά την ομάδα σου. Πόσα βαριά ονόματα έφυγαν άκλαυτα και πόσα ταπεινά έγιναν σύνθημα στα χείλη των οπαδών;
Μια ομάδα που φαινόταν κακοστημένη από το καλοκαίρι κιόλας, δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι καλύτεροι παίκτες που μπορούσε να βρει τον χειμώνα έπαιζαν αμφότεροι στη Ρίο Άβε. Ειδικά όταν αυτή η ομάδα λέγεται Ολυμπιακός, που για χιλιάδες ποδοσφαιριστές παγκοσμίως θεωρείται μαγαζί γωνία και μεγάλο ευρωπαϊκό μέγεθος, με ακόμη νωπό τον προπέρσινο άθλο. Να υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους οι άνθρωποι του συλλόγου μετά το περυσινό νταμπλ και το προπέρσινο Conference; Είναι πιθανό. Να υποτίμησαν τον εγχώριο ανταγωνισμό και ειδικά την ΑΕΚ του εφοπλιστή-ιδιοκτήτη-τραγουδιστή-κονφερανσιέ-ρήτορα Μάριου Ηλιόπουλου; Κι αυτό παίζει.
Με δεδομένο ότι η σεζόν τελείωσε και ήδη ασχολούμαστε με την επόμενη, καθίσταται σαφές πως ό,τι έγινε, έγινε. Να πω τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ άσχετο ή ανίκανο, δεν πρόκειται. Ούτε και τον Ελ Κααμπί χασογκόλη, ακόμα κι αν ήμουν στη δουλειά 25 μέρες και όχι κοντά 25 χρόνια. Και σίγουρα δεν πρόκειται να υπαινιχθώ οτιδήποτε για τα κίνητρα του Βαγγέλη Μαρινάκη, την προσφορά του ή το αν αγαπάει τον σύλλογο.
Προφανώς δεν θα τελειώσει ο Ολυμπιακός αν κάποια στιγμή πάρει την απόφαση να φύγει, όπως δεν τελείωσε όταν αποχώρησε ο Κόκκαλης. Όσο όμως είναι στην ΠΑΕ, κάθε φορά θα μπαίνει από τη μια πλευρά της ζυγαριάς η τρέχουσα σεζόν και από την άλλη όλες οι προηγούμενες. Για να ξεκολλήσει έστω και λίγο η δεύτερη πλάστιγγα από το πάτωμα με το βάρος που έχει, θα πρέπει ο Μαρινάκης να αρχίσει να γίνεται επιζήμιος για τον σύλλογο. Είμαι βέβαιος ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ.
Τα εκτός Ολυμπιακού δεν με απασχολούν, όσο δεν επηρεάζουν τα εντός. Επιχειρηματικά, πολιτικά, διαπροσωπικά, ουδόλως με ενδιαφέρουν, επαναλαμβάνω όσο δεν έχουν οποιονδήποτε αντίκτυπο στον σύλλογο. Τώρα, αν με ρωτάτε, προφανώς θα άλλαζα κάποιες «προσεγγίσεις» των αθλητικών δελτίων του Mega, αλλά το Mega είναι μια επιχείρηση, εν προκειμένω ένα τηλεοπτικό κανάλι που δεν είναι υποχρεωμένο να εκφράζει απόλυτα τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Ιστορικά δεν εξέφραζε ποτέ τους οπαδούς του Ολυμπιακού, το ακριβώς αντίθετο συνέβαινε. Θυμάμαι πολλές φορές τον κυρ Θόδωρο να με παίρνει εν εξάλλω κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού δελτίου για να με ρωτήσει αν άκουσα «τι είπαν οι που@@@@» σε βάρος του Θρύλου. Αναφέρομαι ασφαλώς στην προ Alter Ego εποχή.
Η επιστροφή στη λογική λοιπόν, είναι το πραγματικό ζητούμενο. Που σημαίνει καμία ή το πολύ μια μεταγραφή στα τέλη Αυγούστου (χωρίς τη σχεδόν μόνιμη αγωνία να προλάβουμε την ευρωπαϊκή λίστα), σωστή αξιολόγηση και ξεσκαρτάρισμα του τωρινού ρόστερ χωρίς συναισθηματισμούς και πάνω απ’ όλα πλήρη αναθεώρηση της τρέχουσας αγωνιστικής φιλοσοφίας. Για παράδειγμα, το 4-4-2 με τις αμέτρητες γιόμες είχε μεγάλο σουξέ στα λασπωμένα γήπεδα της Αγγλίας των ’80s. Τότε που πολλές ομάδες έδιναν εντολές στον κηπουρό να αφήσει καμιά δεκαριά πόντους ακούρευτο το γρασίδι στις δυο περιοχές προκειμένου να κολλάει η μπάλα στην προσπάθεια των (αντίπαλων) αμυντικών να απομακρύνουν τις σέντρες.
Μπορεί ο Μεντιλίμπαρ να υπηρετήσει έναν πιο… Ολυμπιακό τρόπο παιχνιδιού και να μη ζητάει απλώς «καλύτερες σέντρες» στις δηλώσεις του; Γενικά, η διοίκηση θεωρεί ότι, ανεξάρτητα από το ενεργό συμβόλαιό του, ο Βάσκος είναι ο καταλληλότερος για να οδηγήσει την ομάδα στην επόμενη μέρα; Από εκεί θα ξεκινήσει η κουβέντα και όταν με το καλό ξεκαθαρίσει, τότε θα πούμε περισσότερα για το μέλλον…
ΥΓ. Αυτό με την ειρωνεία των αεκτζήδων στον άνθρωπο που μετέτρεψε για πάντα το γήπεδό τους σε δεύτερο αγαπημένο όλων των Ολυμπιακών δεν μου κάνει εντύπωση. Ούτε βέβαια ο Άκης Ζήκος με τα μηδέν πρωταθλήματα σε έξι χρόνια στην ΑΕΚ, εκείνη με το παλιό ΑΦΜ. Ο άνθρωπος με την απίθανη αλλεργία στους τίτλους που δεν μπόρεσε να πάρει ούτε το πρωτάθλημα το οποίο προσπάθησε να κάνει δώρο στην ομάδα του ο Κύρος Βασάρας το 2002 (στο αλησμόνητο 4-3) και που εμφανίστηκε χτες για να μας πει για 15 πρωταθλήματα στον βούρκο…
Όσοι πρόλαβαν να δουλέψουν σε αθλητικές ή πολιτικές εφημερίδες την εποχή που ήταν ακόμα στις δόξες τους, θα είχαν ακούσει κάμποσες φορές την κλασική ερώτηση αρχισυντακτών και υλατζήδων σε όποιον έκανε κάποια γκάφα: «Μεγάλε, μήπως είσαι ΑΕΚ;». Προσωπικά, θα θυμάμαι πάντα τη διευκρινιστική ατάκα του αείμνηστου τιτάνα Στράτου Σεφτελή που έλεγε «παιδιά, μπορεί να είμαι ΑΕΚ αλλά δεν είμαι και μ@λ@κ@ς»…
