Μόλις δύο χρόνια μετά τη σαρωτική νίκη των Εργατικών, ο Κιρ Στάρμερ βλέπει το πολιτικό του μέλλον να τίθεται υπό αμφισβήτηση: οι δημοσκοπήσεις τον κατατάσσουν ήδη ως τον λιγότερο δημοφιλή πρωθυπουργό των τελευταίων δεκαετιών και οι επικείμενες τοπικές και αποκεντρωμένες εκλογές της 7ης Μαΐου αναμένεται να κρίνουν πολλά για την πορεία της κυβέρνησής του.
Η κρίση δεν είναι μόνο εξωτερική. Εσωκομματικά, ο Στάρμερ δέχεται πιέσεις τόσο από τη δεξιά πτέρυγα, που κρίνει ανεπαρκή την αντίδραση στην Ακροδεξιά, όσο και από την αριστερή, που θεωρεί ότι η Ντάουνινγκ Στριτ έχει χάσει το βλέμμα της στις ανάγκες της εργατικής τάξης. Αρκετοί βουλευτές των Εργατικών βρέθηκαν νωρίτερα φέτος κοντά στο να αμφισβητήσουν την ηγεσία του.
Οι νέες αποκαλύψεις γύρω από τον διορισμό του πρώην πρεσβευτή στις ΗΠΑ Πίτερ Μάντελσον, παρά τους δεσμούς του με τον Τζέφρι Επστιν, πυροδότησαν εκ νέου την πίεση. Οι αποκαλύψεις (της «Guardian») ότι ο λόρδος Μάντελσον διορίστηκε τον περασμένο Φεβρουάριο παρά την αντίθετη γνωμάτευση της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών ενίσχυσαν μία καταιγίδα που ήδη διαγραφόταν στον ορίζοντα.
Τα σενάρια για τις 7 Μαΐου δεν είναι ευοίωνα για τους Εργατικούς: οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν «πρωτοφανείς» απώλειες στην Ουαλία, όπου κινδυνεύουν να χάσουν το ήμισυ του ποσοστού τους και να βρεθούν στην τρίτη θέση, με το ακροδεξιό Reform και το εθνικιστικό Plaid Cymru να διεκδικούν την πρώτη. Στη Σκωτία η κάθοδος είναι επίσης συνεχής, με το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας να διατηρεί προβάδισμα και το Reform να προσεγγίζει τη δεύτερη θέση.
Στην Αγγλία, οι αναλυτές προβλέπουν απώλειες 1.900–2.000 θέσεων συμβούλων για τους Εργατικούς. Ως μεγάλοι κερδισμένοι αναδεικνύονται όχι τόσο οι Τόρις, που έχουν επίσης προβλήματα, αλλά το Reform και οι Πράσινοι. Η εκλογή του Ζακ Πολάνσκι στην ηγεσία των Πράσινων τον Σεπτέμβριο και η στροφή τους σε κοινωνικοοικονομικά ζητήματα έχει δώσει νέα ώθηση στο κόμμα.
Ο ίδιος ο Στάρμερ έχει προσπαθήσει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάληψη ευθύνης και στη θυματοποίηση. Τον Φεβρουάριο, μετά την αποπομπή του Μάντελσον, είχε ζητήσει συγγνώμη, ιδίως από τα θύματα του Επστιν. Μιλώντας αυτή την εβδομάδα στο κοινοβούλιο, παραδέχθηκε και πάλι ότι έκανε λάθος που τον διόρισε και επανέλαβε τη συγγνώμη του προς τα θύματα. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι παραπλανήθηκε από τον Μάντελσον· ότι δεν ενημερώθηκε ποτέ για την αρνητική γνωμάτευση της επιτροπής του Φόρεϊν Οφις· και ότι δεν φέρει ευθύνη για το ότι παρείχε επανειλημμένα ελλιπείς πληροφορίες στο κοινοβούλιο σχετικά με την υπόθεση.
Η μαρτυρία του Ολι Ρόμπινς, του πρώην γ.γ. του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αποπέμφθηκε μετά τις αποκαλύψεις, πρόσθεσε νέα διάσταση στην υπόθεση: κατέθεσε ότι το γραφείο του τελούσε όλο τον Ιανουάριο υπό «συνεχή πίεση» από την Ντάουνινγκ Στριτ ώστε να ολοκληρωθεί γρήγορα η διαδικασία διαπίστευσης ασφαλείας του Μάντελσον.
Ο Τόνι Τράβερς, καθηγητής Πολιτικής στη London School of Economics, συνοψίζει το δίλημμα με αιχμηρό τρόπο: «ο Στάρμερ δεν μπορεί να βγει κερδισμένος από αυτή την κατάσταση: είτε θα πρέπει να παραδεχτεί ότι παραπλάνησε – ας το θέσουμε ευγενικά – το κοινοβούλιο, είτε θα πρέπει ουσιαστικά να πει “γνωρίζω ελάχιστα για όσα συμβαίνουν μέσα στην κυβέρνησή μου, άρα δεν θα μπορούσα να το γνωρίζω αυτό”».
Με το πολιτικό κεφάλαιο να εξαντλείται και τις εκλογές της 7ης Μαΐου να πλησιάζουν, η κυβέρνηση Στάρμερ εισέρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο. Το κατά πόσο οι Εργατικοί θα καταφέρουν να ανακάμψουν εξαρτάται τόσο από την ικανότητα της ηγεσίας να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη όσο και από την έκβαση των τοπικών και αποκεντρωμένων αναμετρήσεων που ίσως αναδιαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο της Βρετανίας.
