Ο Ντέιβιντ Μαλούφ (David Malouf), ο πολυβραβευμένος Αυστραλός συγγραφέας των έργων Ransom, An Imaginary Life και του υποψήφιου για το Booker Prize Remembering Babylon, απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του εκδοτικού οίκου Penguin Random House Australia, ο Μαλούφ πέθανε την Τετάρτη, ενώ η είδηση έγινε γνωστή την Πέμπτη μέσω επίσημης δήλωσης του εκδότη. «Είμαστε βαθιά λυπημένοι να ανακοινώσουμε ότι ο συγγραφέας και ποιητής David Malouf AO απεβίωσε», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται η πολυσχιδής συμβολή του στο γράψιμο: «Ο David Malouf έγραψε έργα πεζογραφίας, ποίησης, δοκιμίων, λιμπρέτων και θεατρικών, αφήνοντας σημαντικό και διαρκές αποτύπωμα στη λογοτεχνία της Αυστραλίας».
Το κείμενο της εταιρείας προσθέτει επίσης ότι «ο David κέρδισε πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων το Miles Franklin Award, το Commonwealth Writers’ Prize, το Prix Femina Etranger, το IMPAC Dublin Literary Award και το Australia-Asia Literary Award. Υπήρξε επίσης εκτιμημένος δάσκαλος και λέκτορας στην Αυστραλία και την Ευρώπη».
«Πέρα από τη συγγραφική του πορεία, ο David ήταν πιστός και αγαπητός φίλος, αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Υπήρξε θερμός υποστηρικτής της Opera Australia, της Adelaide Writers Week και του Indigenous Literacy Foundation», καταλήγει η ανακοίνωση.
Ο Μαλούφ γεννήθηκε στο Μπρίσμπεϊν το 1934, από πατέρα λιβανέζικης καταγωγής και μητέρα αγγλικής, πορτογαλικής και σεφαραδίτικης εβραϊκής καταγωγής. Από μικρός υπήρξε παθιασμένος αναγνώστης και είχε διαβάσει τα άπαντα του Σαίξπηρ ήδη από τα δέκα του χρόνια.
Ξεκίνησε τη συγγραφική του διαδρομή με την ποίηση, αντλώντας έμπνευση από την παιδική του ηλικία, την οικογένεια, τα ταξίδια και τη σχέση του με την Ευρώπη και την Αυστραλία. Το πρώτο του έργο εκδόθηκε το 1962 και στη συνέχεια διακρίθηκε και ως διηγηματογράφος, με πέντε συλλογές σε διάστημα περίπου τριών δεκαετιών.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, Johnno (1975), φέρει αυτοβιογραφικά στοιχεία και αφηγείται την ιστορία ενός νέου που μεγαλώνει στο Μπρίσμπεϊν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διεθνής αναγνώριση ήρθε με το Remembering Babylon (1993), το οποίο ήταν υποψήφιο για το Booker Prize και τιμήθηκε με το Commonwealth Writers’ Prize και το πρώτο International Dublin Literary Award.
Μεγάλο μέρος του έργου του Μαλούφ εστίαζε στο παρελθόν — την παιδική ηλικία, τους αρχαίους μύθους και την αποικιακή Αυστραλία. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Ransom (2009), πρόβαλε μια νέα ανάγνωση της Ιλιάδας, επικεντρωμένη στην ικεσία του Πριάμου προς τον Αχιλλέα για τη σορό του Έκτορα, και απέσπασε διεθνή αναγνώριση.
Σχόλιο για το ύφος του είχε γράψει ο Rick Gekoski στη Guardian το 2011: «Έχει την ευαισθησία του ποιητή, αλλά τίποτα το επιτηδευμένα ποιητικό στην πρόζα του», είχε γράψει ο Rick Gekoski στη Guardian το 2011. «Μένεις διαρκώς έκπληκτος από τη ζωντάνια και την ακρίβεια της γραφής του· είναι σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις μια σελίδα του χωρίς χαμόγελο θαυμασμού και ευγνωμοσύνης».
Το τελευταίο του βιβλίο ήταν η ποιητική συλλογή An Open Book (2018). Ο Μαλούφ υπήρξε φανατικός λάτρης της όπερας, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Opera Australia και δημιουργός λιμπρέτων, μεταξύ των οποίων και μιας διασκευής του Voss του Patrick White.
Ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος, αλλά διατηρούσε την προσωπική του ζωή διακριτικά εκτός δημοσιότητας. Κριτικοί και συνάδελφοί του τον χαρακτήριζαν ως έναν από τους σημαντικότερους χρονικογράφους της Αυστραλίας, χαρακτηρισμό που ο ίδιος απέρριπτε. «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αντιπροσωπευτικό Αυστραλό ούτε αντιπροσωπευτικό Κουινσλάντερ», είχε δηλώσει. «Πιστεύω ότι ο καθένας μας είναι μοναδικός και παίρνει ό,τι του ταιριάζει καλύτερα. Είτε είμαστε άνδρες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι ή διαφορετικής εθνικής προέλευσης, έχουμε την ελευθερία να επιλέγουμε. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προνόμια του να είσαι Αυστραλός».
Η απουσία του αφήνει ένα σημαντικό κενό στη λογοτεχνική ζωή της Αυστραλίας. Το έργο και η διδασκαλία του θα συνεχίσουν να επηρεάζουν αναγνώστες, συγγραφείς και ακαδημαϊκούς τόσο στην Αυστραλία όσο και διεθνώς.
