Την ανάγκη να αποκαταστήσει η Ευρώπη τους διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία, χωρίς να περιορίσει τη στρατιωτική της ενίσχυση ούτε τη στήριξή της προς την Ουκρανία, αναδεικνύει ανάλυση των Financial Times με τίτλο «Europe needs to talk to Russia».
Η διπλωματία, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν αποτελεί ένδειξη υποχώρησης από την ευρωπαϊκή στρατηγική ούτε συνιστά αποδοχή των θέσεων της Μόσχας. Αντίθετα, λειτουργεί ως αναγκαίο συμπλήρωμα της αποτροπής, καθώς επιτρέπει στις δύο πλευρές να κατανοούν καλύτερα τις προθέσεις και τις κινήσεις η μία της άλλης.
Η διαρκώς εντεινόμενη αντιπαράθεση ανάμεσα στη Μόσχα και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου των εξοπλισμών, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για επικίνδυνη στρατιωτική κλιμάκωση, ακόμη και χωρίς πρόθεση έναρξης πολεμικής σύρραξης. Σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις Ρωσίας και Δύσης βρίσκονται σε τέλμα, μια παρερμηνεία, ένα στρατιωτικό ατύχημα ή μια λανθασμένη εκτίμηση μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερα σοβαρές διαστάσεις.
Οι Financial Times επικαλούνται τα διδάγματα του 1983, μιας από τις πιο κρίσιμες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου, όταν η ένταση μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ έφερε τις δύο υπερδυνάμεις αντιμέτωπες με τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης. Σήμερα, οι μηχανισμοί που θα μπορούσαν να περιορίσουν ανάλογους κινδύνους έχουν αποδυναμωθεί, ενώ η συρρίκνωση των επαφών δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τη διαχείριση μιας κρίσης.
Η Ευρώπη ορθώς ενισχύει την άμυνά της, αυξάνει τις δαπάνες και λαμβάνει μέτρα προστασίας απέναντι στις υβριδικές απειλές. Ωστόσο, η αποτροπή δεν εξαρτάται μόνο από την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων. Ένα μέτρο που η μία πλευρά θεωρεί αμυντικό μπορεί να εκληφθεί από την άλλη ως προετοιμασία επίθεσης, ενισχύοντας έναν φαύλο κύκλο αμοιβαίας καχυποψίας.
Στο ίδιο πλαίσιο, η ευρωπαϊκή πλευρά καλείται να εξηγεί με σαφήνεια τις προθέσεις της και τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τις ρωσικές κινήσεις, ώστε να περιορίζονται οι παρανοήσεις. Αυτό ισχύει ακόμη και αν ο διάλογος με τον Βλαντίμιρ Πούτιν αποδεικνύεται συχνά αναποτελεσματικός, λόγω των γεωπολιτικών του θέσεων.
Επιπλέον, η πολυδιάσπαση των ευρωπαϊκών θέσεων δυσκολεύει τη διατύπωση καθαρών μηνυμάτων προς τη Μόσχα. Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει ποιος θα την εκπροσωπεί διπλωματικά, την ώρα που η ασυνέπεια στα μηνύματα της Ουάσινγκτον καθιστά ακόμη πιο αναγκαία τη διαμόρφωση μιας συνεκτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής.
Οι Financial Times αναφέρονται και στην πρωτοβουλία της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1983, όταν επιδίωξε να κατανοήσει τη σοβιετική ηγεσία, παρά τη σκληρή στάση της. Το παράδειγμα αυτό υπογραμμίζει τη διαφορά ανάμεσα στην κατανόηση του αντιπάλου και την αποδοχή των θέσεών του. Για την Ευρώπη, η στρατιωτική ισχύς, η πολιτική ενότητα και η διπλωματική επικοινωνία αποτελούν αλληλένδετα στοιχεία μιας ενιαίας στρατηγικής, ικανής να αποτρέψει έναν πόλεμο που θα μπορούσε να ξεσπάσει από έναν λανθασμένο υπολογισμό.

