Η μνήμη της τραγωδίας στη Μάνδρα παραμένει ζωντανή, εννέα χρόνια μετά τη βιβλική καταστροφή του Νοεμβρίου του 2017, που κόστισε τη ζωή σε 25 ανθρώπους. Συγγενείς των θυμάτων, κάτοικοι και μαθητές συγκεντρώθηκαν την Κυριακή 15 Νοεμβρίου για να τιμήσουν τους νεκρούς, ενώ οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τη μανία της φύσης εξακολουθούν να συγκλονίζουν και το αίτημα για δικαίωση παραμένει ανοιχτό.
Στην πλατεία Β. Κοροπούλη πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης που διοργανώνουν ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας και ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017. Ξεχωριστή ήταν η παρουσία μαθητών από τα σχολεία της περιοχής, οι οποίοι άφησαν στο μνημείο ζωγραφιές και μηνύματα για το μέλλον, μεταξύ των οποίων και το «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».
Ο Μιχάλης Μάινας, που έχασε την πεθερά του στη φονική πλημμύρα, στερέωνε με χαλίκια τις ζωγραφιές που είχε παρασύρει ο αέρας. Συγκινημένος από την πρωτοβουλία των παιδιών, υπογράμμισε τη σημασία της διατήρησης της μνήμης: «Είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά, για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε. Γιατί αν ξεχάσουμε, θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Λίγο πριν από την πεζοπορία μνήμης κατά μήκος του ρέματος, μίλησε στο Orange Press Agency για τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε εκείνη την ημέρα. «Το νερό ήταν τόσο δυνατό, γκρέμισε τα πάντα όλα», είπε, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια την καταστροφή: «Όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος».
Η ηλικιωμένη μητέρα της συζύγου του βρισκόταν στο ισόγειο του σπιτιού και δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Ο ίδιος κατάφερε να σωθεί την τελευταία στιγμή, όπως αφηγήθηκε: «Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο, ήρθε το νερό ξαφνικά, μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα και εμένα με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πέταξαν ένα σκοινί, το έδεσα στη μέση και με κράτησαν στη ζωή, γιατί έπαθα και υποθερμία», αφηγήθηκε.
Η κόρη του, η οποία ήταν έγκυος και ευτυχώς είχε παραμείνει στον πρώτο όροφο, δεν κατέβηκε στο ισόγειο. Η τεράστια ταραχή, ωστόσο, προκάλεσε πρόωρο τοκετό την ίδια ημέρα.
Εννέα χρόνια μετά, ο Μιχάλης Μάινας μιλά για μια ακόμη ανοιχτή πληγή: την απουσία δικαίωσης και αποζημιώσεων. Όπως τόνισε, οι δικαστικές διαδικασίες δεν έχουν οδηγήσει σε αποτέλεσμα, ενώ διέψευσε τις φήμες ότι οι πληγέντες έχουν λάβει οικονομική ενίσχυση.
«Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν. Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ μιλάω για τον εαυτό μου: ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω σε κάθε ευκαιρία», τόνισε με έμφαση, επισημαίνοντας πως μόνο η ενεργή μνήμη και η διαρκής εγρήγορση της κοινωνίας μπορούν να αποτρέψουν την επανάληψη μιας νέας τραγωδίας.
